Նոր բան չկար անելու, իսկ տեղում դոփել ես չեմ սիրում. Մխիթար Ավետիսյան

Life.panorama.am-ը գրում է.

Life.panorama.am-ի այսօրվա զրուցակիցն է դերասան Մխիթար Ավետիսյանը:

-Մխիթար վերջին շրջանում հեռուստադիտողը էկրաններին Ձեզ չի տեսնում, հետաքրքիր է՝ ինչո՞վ եք զբաղված:

-Այս պահին խիտ գրաֆիկով աշխատում եմ: Խաղում եմ թատրոններում, նաև աշխատում եմ հեռուստատեսություններում՝ կրկնօրինակման բաժիններում: Այսինքն՝ աշխատանք կա, քանի որ ունեմ պահանջարկ:

-Հեռուստաէկրաններին երևալու առումով այս պահին ավելի պասիվ եք: Ի՞նչն է պատճառը:

- Ես պասիվ չեմ, պարզապես չկամ եթերներում, որովհետև չեմ նկարվում սերիալներում, չկամ նաև հաղորդումներում: Եղած առաջարկները ինձ հարմար չեն, բացի այդ էլ այս պահին ցանկություն էլ չունեմ հեռուստաէկրաններին լինելու, քանի որ հեռուստատեսությամբ առկա նյութերը ինձ չեն գրավվում:

-«Արմենիա» հեռուստաընկերության առավոտյան հաղորդումից հեռանալը նյութի անհետաքրքրության հետևա՞նք էր:

- Ոչ, ինձ հետաքրքիր էր, պարզապես ձևաչափը փոխվեց, դարձավ լրատվական և որոշումը այդպես ընդունվեց, որ պետք է մնան երեք հիմնականները, և մեկն ավելանա իմ փոխարեն, սա էր ընդամենը: Ես առհասարակ, ոչ մի բան վատ չեմ տանում, քանի որ կյանքում շատ լավ բաներ ևս լինում են:

-Աշխատանքային նման որոշման արդյունքում կոնֆլիկտային հարաբերություններ ստեղծվեցի՞ն:

- Իհարկե, ոչ, ես կոնֆլիկտային մարդ չեմ: Եթե կա որևէ մերժում, կամ կիսատ գործ, ապա կյանքում կա շարունակություն, որտեղ կա պահանջ, կա սպառող, կա աշխատող, իսկ ես աշխատող մարդ եմ: Ես փորձում եմ ոչ մի տեղ վատը չգտնել, ընդհակառակը, փորձում եմ միայն լավը տեսնել, եթե նույնիսկ շրջապատում բոլորը մտածում են, որ դա վատ է: Այո, վատ եղավ, որ ես դուրս եկա առավոտյան ծրագրից, որովհետև այդ ձևաչափում շատ պրոֆեսիոնալ լրագրողներ ինձ տեսնում էին, ասում էին, որ այդ ծրագրում լավ շունչ եկավ: Բայց այսօր, երբ ես այլևս այնտեղ չեմ աշխատում, ես դեմ չեմ, խնդրեմ: Նույնը եղավ իմ՝ «32 ատամ»-ից հեռանալու ժամանակ, որտեղից դուրս եկա, քանի որ նոր բան չկար անելու, իսկ տեղում դոփել ես չեմ սիրում: Եթե մի պատուհանը փակվում է, ուրեմն հաստատ դուռ կա բացվող:

-Չգնահատված լինելու զգացողություն չկա՞:

- Ոչ: Ես որևէ «բարձր գնահատական» ասվածից չեմ նեղվում, որովհետև գնահատողը գնահատում է, այդ արժեքներն են, որ հիմա շատերի ընկալմամբ այլ են: Միգուցե արժեքները ընկալմամբ այլ են, բայց ինձ համար գնահատված լինելը շատ հարաբերական է: Կարող ես գնահատված լինել, ընտանիքում, հանդիսատեսի, ընկերների կողմից. Երբևէ մրցանակը, գովասանագիրը կամ թվանշանը ինձ համար գնահատված լինելու արգսաիք չեն: Ինձ համար գնահատված լինելը ուրիշ բան է: Առաջինը դու ինքդ պետք է իմանաս քո գնահատականը և վերջ:

-Ինչո՞վ եք գնահատված մարդ համարում Ձեզ:

- Իմ ապրած և ապագայում ապրելիք կյանքով:

- Իսկ գնահատված դերասան Ձեզ համարո՞ւմ եք մեր երկրում:

- Այո:

-Ե՞րբ է դերասանը իրեն գնահատված համարում:

-Շատ դեպքերում, կոնկրետ չեմ կարող ասել, քանի որ շատ բարդ են պատասխանները:

-Առաջիկայում հեռուստատեսային ծրագրեր նախատեսո՞ւմ եք:

- Ես գուշակ չեմ: Նախատեսված ծրագրեր չկան:

-Թատրոնում Ձեր հանդիսատեսի շարքում կա՞ն այնպիսիք, ովքեր գալիս են ներկայացման հենց Ձեր խաղը տեսնելու համար:

- Ես չգիտեմ, գուցե կան, բայց ես չեմ ճանաչում նրանց:

-Որպես դերասան գո՞հ եք թատրոն այցելող հանդիսատեսից:

- Շատ գոհ եմ: Թատրոնի հանդիսատեսի հարցում էականը ոչ թե շատն է կամ քիչը, այլ որակը:

-Ձեր մասնակցությամբ ներկայացումների ժամանակ դահլիճը լեփ-լեցո՞ւն է:

- Այո: