Ադրբեջանը վաղուց հոգնեցրել է բոլորին

Վերջին մեկ տարվա ընթացքում «Ադբեջանական կողմն անցած գիշեր ինտենսիվորեն խախտել է հրադադարի ռեժիմը» այս և այսօրինակ հայտարարությունների պակաս չի եղել, քանի որ հակառակորդն այս մեկ տարում ամեն կերպ փորձում է գերազանցել թե՛ իրեն, թե՛ իր չեղած հնարավորությունները: Սա ի միջիայլոց, իսկ իրականում ալիևյան վարչակարգը ակտիվ առևտրի մեջ է և այն, ինչ չի կարողանում շերեփով ուտեցնել եվրոպացիներին, նույնը փորձում է գդալ-գդալ հրամցնել ռուսական կողմին, իսկ ամերիկացիներին էլ ձեռքի հետ համոզել, որ եթե իր հետ բարեկամություն անեն, հաստատ խավիարի պակաս չեն ունենա:

Սա մեծ քաղաքականություն կոչվող մասշտաբային խաղերի մասին, բայց իրականում, սեփական երկրի այլազգի բնակիչներին որպես մսացու օգտագործելով, ալիևյան վարչակազմն ուզում է մի գնդակով երկու հարց լուծել՝ մի ձեռքով ներքին թշնամուն վերացնել, իսկ մյուս ձեռքով՝ ձեռքի հետ էլ արտաքին թշնամուն «վախեցնել», այսպիսով, երկրի ներսում հասունացող ներազգային կոնֆլիկտից միջազգային հանրության ուշադրությունը երկրորդի վրա շեղելով «խաղաղ» ճանապարհով լուծել իր ներքին հարցերը: Սրա մասին արդեն գիտեն բոլորը, ամենայն հավանականությամբ, նաև ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահները: Հաստատ կարելի է պնդել, որ այս մասին նաև Պուտինը գիտի, բայց դա չի խանգանրում, որ Ռուսաստանն Ադրբեջանին շարունակի զենք վաճառել: Նման դեպքերում թեև բարոյականությունից խոսելը միամտություն կլինի, բայց արի ու տես, որ ՀԱՊԿ անդամ երկրները շունչները պահած սպասում են, թե այս ամենի վերջը ինչ է լինելու: Ու այս ընթացքում Ադրբեջանն ինչքան չարություն է անում, այնքան ավելի հուժկու պատասխան է ստանում, դիրքեր է կորցնում, մարդկանց է կորցնում, իր բարձրաստիճան զինվորականներին է կորցնում: Մի խոսքով, կորցնելով օրեր է մթնեցնում, իսկ երազում միջազգային շուկան է տեսնում ու նավթի գների բարձրացում երազում, թեև ինքն էլ գիտի, որ վաղուց հայտնվել է իր կողմից լարած թակարդում թե´ ներսից, թե´ դրսից, որից ազատվելու ելքեր, եթե նույնիսկ լինեն, ապա բավականին ցավոտ կլինեն իր համար, այդուամենայնիվ տոն ու առիթ խառնած ու իրեն կորցրած պատեպատ է զարկվում ու վնասներ պատճառում թե´ քաղաքակիրթ մարդկությանը և թե´ բնությանը: Հայկական կողմն էլ ամեն գնով օգնում է, որ ադրբեջանցիներն իրենց քիչ պատեպատ խփեն, քիչ ոտքի տակ ընկնեն, իրենց բայաթին առնեն ու քաշվեն իրենց մզկիթները, քանի որ կռվելը երբեք էլ իրենց խելքի բանը չի եղել ու հիմա էլ չի կարող լինել: Նրանցը սողալն է ու անձրևից հետո որդի նման աճելը, դրա համար էլ ավելի լավ կլինի, որ սողալով հեռու փախչեն հայից էլ, Հայաստանից էլ:

Ա. Գրիգորյան