Լուսինե Թովմասյան. «Մոդելային գործն իմ աշխատանքը չեմ համարում»
BlogNews.am-ը գրում է.
«Միսս Հայաստան 2003», «Վիցե միսս Եվրոպա 2005» Լուսինե Թովմասյանը համարվում է Հայաստանի լավագույն մոդելներից մեկը, թեև չի կարելի ասել, որ Հայաստանում ֆեյշն-ինդուստրիան, որպես այդպիսին, զարգացած է։ BlogNews-ը Լուսինեի հետ զրուցել է Հայաստանում նորաձևության զարգացման միտումների, մոդելների, ինչպես նաև՝ ցուցադրություններին իր մասնակցությունների և այլ աշխատանքի մասին:)
-Լուսինե, հետևո՞ւմ եք հայկական ֆեյշն-ինդուստրիային։ Ըստ Ձեզ՝ զարգացման միտումներ կա՞ն։
-Եթե համեմատենք 3-4 տարի առաջվա հետ, հիմա զարգացման ավելի շատ միտումներ կան թե՛ դիզայներների, թե՛ մոդելների կողմից։ Շատ ապրեն այն դիզայներները, ովքեր տարին գոնե 1-2 անգամ կարողանում են ցուցադրություններ կազմակերպել։ Դրա շնորհիվ ոլորտոմ շարժ կա։
-Շարժ կա, սակայն ֆեյշն-ինդուստրիա, որպես այդպիսին, Հայաստանում կա՞։
-Եթե գլոբալ առումով նայենք.... ինչ-որ տեղ կա, իհարկե։
-Որոշ ցուցադրությունների ներկա եք լինում։ Միայն ընտրված դիզայներների ցուցադրությունների՞ն եք գնում, թե՞ բոլոր հրավերներն ընդունում եք։
-Հավատացեք, որ խտրականություն չեմ դնում։ Մեծ հաճույքով մասնակցում եմ բոլոր ցուցադրություններին։ Ինձ համար նույնպես հետաքրքիր է, որովհետև ես եղել եմ այս ոլորտում։ Ինձ շատ է ուրախացնում, որ մարդիկ կարողանում են այդքան բան անել։
-Վերջին շրջանում հայ դիզայներների թողարկած հավաքածուներից ո՞րն է տպավորել Ձեզ։
-Լիլիթ Մարգարյանի, Կարապի լճում Արևիկ Սիմոնյանի, Արամ Նիկոլյանի, Վահան Խաչատրյանի ներկայացրած հավաքածուները։
-Այս փուլի գրեթե բոլոր ցուցադրություններն առանձնացրիք։ Այդքան շո՞ւտ եք տպավորվում, թե՞ ուղղակի չեք ցանկանում նեղացնել որևէ մեկին։
-Չէ, հավատացեք, որևէ մեկին նեղացնելու խնդիր չկա։ Ուղղակի այնքան քիչ են ցուցադրությունները, որ հիշում ես։ Յուրաքնաչյուրի աշխատանքի մեջ տեսում ես տքնաջան աշխատանք, միտք և արդյունք, նմուշներ, որոնք տպավորվում են։
-Հիմա գրեթե չեք ներկայանում որպես մոդել։ Ո՞ր գործոնների առկայության դեպքում կհամաձակնեք ցուցադրություններին մասնակցել։
-Եթե 7-8 տարի առաջ հարցնեիք, անպայման գումարի մասին կխոսեի, իսկ հիմա միայն ու միայն ցանկությունս է կարևոր։
-Որովհետև հիմա ֆինանսական շատ ավելի կայուն վիճակո՞ւմ եք, թե՞ որպես մոդել հասել եք այն կետին, որ կարող եք խիստ ընտրություն անել։
-Հավատացեք, ոչ թե գումարի խնդիրն է, այլ ժամանկին դա ինձ համար նաև աշխատանք էր։ Ես բուհ չէի ավարտել, որպես այդպիսին, աշխատանք չունեի, իսկ հիմա ես իմ աշխատանքը չեմ համարում մոդելային գործը։ Ինձ համար դա փակված հարց է և հիմա միայն իմ ցանկությամբ է պայմանավորված մասնակցությունս։
-Ունե՞ք որոշակի ռայդեր, որի առկայությամ դեպքում կհամաձայնեք մասնակցել ցուցադրության։
- Իհարկե, լինում են պայմաններ, բայց դա չի վերաբերում իմ ընկերոջը՝ Վահան Խաչատրյանին։ Վերջերս հենց նրա ցուցադրությանն եմ մասակցել։
-Ժամանակին փորձ արվեց հայկական ցուցադրություններին դրսից բերել մոդելների, հետո հասացան, որ դա այնքան էլ լավ միտք չէր և հիմա հիմնականում ներգրավում են հայ մոդելներին։ Ի՞նչ կարծիք ունեք մեր մոդելների մասին։ Նրանց քայլվածքը, ներկայանալու ձևը Ձեզ դուր գալի՞ս է։
- Հայ մոդելներին ներգրավելու դեպքում և՛ փորձն է շատանում, և՛ ձգտումը, և՛ իրենց հետևելը։ Ես շատ ավելի մեծ հաճույքով նայում եմ հայ մոդելներին և իմաստ չեմ գտնում գնալ Վրաստան և բերել այնտեղի մոդելներին, որովհետև մերոնք հաստատ չեն զիջում։ Եթե բերեն Մոսկվայի, Եվրոպայի ամենալավն մոդելներին, պարզ է, որ տարբերությունը շատ մեծ է լինելու, բայց այդպես չեն անում, բերում են նրանց, ովքեր ավելի մատչելի են։ Դրանում ընդհանրապես իմաստ չեմ տեսնում։ Մեր հայ մոդելները թվով քիչ են և ինչ-որ տեղ՝ պրոֆեսիոնալ են այդ ասպարեզում։ Իհարկե, կան ինչ-որ դիտողություններ, սակայն ընդհանուր առմամբ շատ լավ է՝ հաշվի առնելով, որ դիզայներները շատ քիչ են, ցուցադրություններն էլ տարին երկու-երեք անգամ են լինում։
-Իսկ ի՞նչը Ձեզ դուր չի գալիս։ Որո՞նք են այդ դիտողությունները։
-Երևի թե, մի փոքր լարվածություն կա։ Չեմ կարող ասել, որ բեմում միշտ պետք է թատերական ինչ-որ բաներ լինեն, որովհետև պետք չէ, որ մոդելը շատ ժպտա կամ «խաղա» դահլիճի հետ, բայց մեզ մոտ կա՛մ շատ սառն են, կա՛մ շատ թատերական։ Պետք է գտնել ոսկե միջինը և հասկանալ, թե մոդելն ինչպիսին պետք է լինի բեմում. ոչ շատ սառած և չժպտացող, ոչ էլ շատ ծիծաղով։ Ես, համենայն դեպս, դա եմ նկատել։
Համողզված եմ՝ եթե մեր մոդելային դպրոցները շատանան, մոդելինգը կզարգանա։ Ես փողոցում էլ եմ նկատում, որ շատ սիրուն աղջիկներ ունենք։
-Երիտասարդ մոդելների մեջ կա՞ մեկը, ում շատ խոստումնալից եք համարում։
-Եթե ասեմ՝ բոլոր մոդելների շատ ծանոթ եմ, սխալ կլինի։ Հիշում եմ Աննա Գրիգորանին, նա շատ լավ է երևում բեմում։ Մյուսներին անուններով հիշել չեմ կարող, որովհետև երբ ասպարեզից դուրս ես գալիս, հեռվանում ես բոլորից։
-Հիմա այլ աշխատանք ունե՞ք, թե երեխայի ծննդից հետո չեք աշխատում։
-Հստակ գրաֆիկով պետական աշխատանք, որպես այդպիսին, չունեմ, սակայն քույրիկիս հետ ունենք մի ընկերությունը, որը զբաղվում է մանկական միջոցառումների կազմակերպմամբ։ Առաջիկայում ևս մեր անձնական բիզնեսը սկսելու ծրագրեր ունենք։
-Ո՞ր ոլորտում։
-Էլի երեխաներին հետ է կապված։ Ավելի ուշ կմանրամասնեմ։
-Մայրանալուց հետո՞ է առաջացել երեխաների հանդեպ հետաքրքրությունը։
-Չէ, միշտ եղել է։ Այդ միտքն ունեի դեռ մի քանի տարի առաջ, երբ ոչ երեխա ունեի, ոչ էլ երեխա ունենալու միտք։ Հիմա այդ ամենն ավելի դանդաղ է առաջ գնում, որովհետև ունեմ բալիկ ու ժամանակս ավելի սուղ է։
-Փոքրիկի խնամքով անձա՞մբ եք զբաղվում, թե՞ դայակն օգնում է Ձեզ։
-Դայակն ամեն դեպքում ինձ օգնում է, բայց միևնույն է, դա ինձ համար մեծ աշխատանք է։ Միայն այն, որ դու գիշերը չես քնում, արդեն ազդում է առօրյայիդ վրա։
Զրույցը՝ Ամալյա Հովհաննիսյանի
