Արևիկ Ուդումյան. «Ես գոռոզ էի, հեռուստատեսությունն ինձ հասարակ դարձրեց»

Blognews.am-ը գրում է.

 

Հանրային հեռուստաընկերության հաղորդավարուհի Արևիկ Ուդումյանը տևական դադարից հետո առաջին անգամ BlogNews-ին հարցազրույց տվեց ու խոսեցընտանեկան կյանքի, ամուսնության մասին։ Այս անգամ Արևիկի հետ խոսել ենք աշխատանքի մասին և ոչ միայն։) Այս անգամ ևս հաղորդավարուհին բավականին անկեղծ էր։

-Դա միանգամից չեղավ։ Ես վարել եմ մինչև 2013 թվականը, 1.5 տարի ընդմիջում է եղել, և 2015-ի սկզբից սկսել եմ զբաղվել այս հաղորդման պրոդյուսերական աշխատանքով։ Թիմում էլի են նոր մարդիկ ավելացել։ Որոշակի նորամուծություններ արել ենք, հուսով եմ՝ շատ նորություններ դեռ կունենանք։ Քանի որ վարել եմ ծրագիրը, լավ եմ պատկերացնում ֆորմատը։

-Կարծում եմ՝ առավոտյան ծրագրերի հաղորդավարների դեպքում ամենակարևորներից մեկը տեղեկացված և ռիթմի մեջ լինելն է, ինչը, բնականաբար, հնարավոր է ամենօրյա աշխատանքի միջոցով։

-Որոշվեց, որ «Մեր մեջ ասածը» պետք է ունենա ևս 2 եթերաշրջան (փետրվարից սկսում ենք 5-րդ եթերաշրջանը)։ Մեր իրականության մեջ քիչ են հետաքրքիր հայտնիները, իրենց կյանքի մասին խոսել կարողացող և սիրող հայտնիները։

Իրականում մենք ավելի բարդացրինք մեր աշխատանքը, քանի որ այն, ինչ հիմա ենք անում, պահանջում է շատ ավելի մեծ ժամանակ և աշխատանք, իսկ մենք եթերում ենք շաբաթը 5 օր։ Մեր լրագրողներին հաճախ նմանեցնում եմ ոստիկանության աշխատակիցների, որովհետև հյուրերի մասին այնպիսի տեղեկություններ են պրպտում, այնպիսի մանրամասներ պարզում, որ զարմանում ենք։ Կարծում եմ՝ սա «Մեջ մեջ ասածի» բոլոր ֆորմատներից ամենասիրվածն է. մարդկանց դուր են գալիս ուրիշների անձնական պատմությունները, որոնց մասին դեռ չեն լսել։ Ամենակարևորը մեր հյուրերի զգացմունքներն են. երբ մարդը զգացմունքային է, շատ բնական է, իսկ մենք մեր հյուրերին տեսնում ենք ամենաբնական վիճակում, և մենք էլ ենք զգացմունքային դառնում։

-Ուղղակի նա սկսեց նկարահանվել սիթքոմում և վերադարձավ իր աշխատանքին՝ իբրև դերասանուհի։ 2 հաղորդավարուհու դեպքում ֆորմատն ավելի անձնական դարձավ։ Կարծում եմ՝ հիմա մեր հաղոդմանը հյուր գալն ավելի դժվար է, քան նախկինում, որովհետև  հյուրը գիտի, որ իր «մեջքի հետևում» շատ բաներ են պարզվում։)

- Չէ, ես այդքան պրպտող չեմ։ Միգուցե դա իմ թերություններից է, բայց չեմ կարող ասել, թե մարդուն միանգամից բացահայտող եմ և շատ հեշտ ճանաչում եմ, իսկ իմ միջի լրագրողը չափազանց հետաքրքրասեր է. ես յուրաքանչյուրի հետ խոսելու թեմա ունեմ՝ ո՞վ է, ի՞նչ է անում, ինչպե՞ս է ապրում, ի՞նչ խնդիր ունի։ Հաղորդման ընթացքում կոռեկտության սահմաններում փորձում եմ նաև անձնական հարցեր տալ. տեսախցիկների առաջ, երբ դա իմ աշխատանքն է, շատ հանգիստ անում եմ, բայց հաղորդումից դուրս չեմ սիրում մտնել մարդու այն անկյունները, որոնք նա չի բացում։

-Ես բաց եմ, բայց կան հարցեր, որոնք համարում եմ զուտ անձնական, իսկ առհասարակ ես հանգիստ խոսում եմ իմ զգացմունքների մասին, այնպիսին չեմ, որ ամիսներով ինչ-որ բան պահեմ իմ մեջ, և դա հեշտացնում է կյանքս։

-Վայ, չգիտեմ, երևի պահանջկոտ եմ և լավ եմ զգում, երբ իմ հանդեպ էլ են պահանջկոտ։ Երբ արդյունքը լավն է լինում, բոլորս ենք շահում։ Առաջ կարծում էի՝ եթե ինչ-որ բան լավ եմ անում, ուրեմն վերջ՝ լավ եմ անում, հիմա հասկանում եմ՝ կարող է քեզ թվալ՝ լավ ես անում, բայց քո ինչ-որ բառը մեկին լարի, ինչ-որ ինտոնացիա մեկին նեղացնի։ Երևի տարիքից է, փորձում եմ հասկանալ՝ ինչպիսին եմ կողքից՝ ավելի լավն ու արդյունավետ լինելու համար։

-Հեռուստատեսությունն առաջին հերթին ինձ ազատել է բարդույթներից։ Չգիտեմ՝ հիմա ինչպիսին են երիտասարդ աղջիկները, բայց մեր ժամանակ գոռոզ լինելը վատ բան չէր:) Ես շատ գոռոզ էի, և ինձ թվում էր, թե դա շատ լավ է։ Հեռուստատեսությունն ինձ հասարակ դարձրեց։

-Չէ, ինձ մոտ այլ էր։ Ես իմ ամպերից իջա ներքև, դարձա էլ ավելի շփվող, պարզ և բաց. այն, ինչ ես կամ իրականում։

-Չէ, ես հասարակ դարձա, որովհետև ԶԼՄ-ներում մարդիկ շատ տարբեր գույների են։ Հեռուստատեսությունը կարծես տիեզերք լինի. այդ միջավայրում գոռոզ լինելը մի քիչ անմիտ է։ Ես լավից հասարակ դարձա, ոչ թե վատից։ Հեռուստատեսությունը լրիվ փոխել է կյանքս։

-Շատ ճիշտ ես նկատել, դա իմ հոգեվիճակն է։ Այդքան տարի վազելն ինձ մի քիչ հոգնեցրեց, բայց դա նորմալ է. այդ տարիքում, այդ շրջանում ես ուզում էի և կարող էի դա անել։ Հիմա ավելի լավ է շատ աշխատեմ, բայց մի տեղում։ Ես հոգնեցի այդ  վազքից։ Միգուցե տարիքի հետ հիմա ավելի շատ հստակություն եմ ուզում։

-Հա, իհարկե յուրաքանչյուր մարդ ունի ավելին անելու հնարավորություն, բայց գոհ եմ, որովհետև շատ լավ թիմի մի մասն եմ։ Այսօրվա հեռուստատեսությունում եզակի երևույթ է, երբ այդքան գնահատվում է որակը, չկա բամբասանք և լավ մթնոլորտ է։ Գոհ եմ, որ անում եմ այն, ինչ սիրում եմ։ Գոհ եմ նաև, որովհետև ունեմ իմ ընտանիքը. եթե դա չլիներ, ամբիցիաներս մի ուղղությամբ կլինեին, և կասեի՝ չէ, սա էլ է քիչ։ Հիմա հանգիստ աշխատում եմ։