1500 երեխայից մեկն է նման փոփոխությունների ենթակա ախտանշաններով ծնվում

Ժամանակի ընթացքում աշխարհում ավելի շատ մարդիկ հրաժարվում են «կին» կամ «տղամարդ» կոչվելուց, քանի որ իրենց չեն դասում որևէ սեռին կամ գտնվում մի սեռից մյուսին անցնելու գործընթացում: Գերմանիան, Ավստրալիան, Նեպալը և Պակիստանն արդեն հնարավորություն են ընձեռում պաշտոնական փաստաթղթերում ընտրել երրորդ սեռը, և արդեն շատ երկրներ քննարկում են նրանց հետևելու հնարավորությունը: Բացի այդ, գիտնականները փորձում են ավելի շատ ապացույցներ գտնել այն փաստի վերաբերյալ, որ «կենսաբանական սեռ» ասվածն իր մեջ ներառում է ոչ միայն երկու սեռ, այլև ընտրութան հնավորության մեծ դաշտ: Արդյո՞ք դա այդպես է:

Պարզվում է, որ սեռային խնդիրը շարունակական բնույթ է կրում, քանի որ միշտ էլ գոյություն են ունեցել «կանացի» տղաներ և «առնական» աղջիկներ: Տրանսգենդերությունը ամենևին էլ արևմտյան երևույթ չէ: Ողջ աշխարհի տարբեր քաղաքակրթություններում էլ եղել է «երրորդ սեռ» հասկացողությունը: Եթե գիտնականների մի մասը կարծում է, որ հասարակությունը պետք է նման մարդկանց թույլ տա հանգիստ մեծանալ, այսինքն՝ այնպես, ինչպես նրանք կան, ապա լոնդոնաբնակ բժիշկ Իմրան Մուշտակը, ով մանկական ուրոլոգ է և աշխատում է սեռային զարգացման փոփոխություններ ունեցող երեխաների հետ, կարծում է, որ մոտավորապես 1500 երեխայից մեկն է ծնվում նման փոփոխությունների ենթակա ախտանշաններով, գրում է «Բի-բի-սի» գործակալությունը:

«Լինում են երեխաներ, որոնք ունեն երկու X քրոմոսոմ, որը բնորոշ է կանացի սեռին, միևնույն ժամանակ, նրանց սեռական օրգանները տղամարդու են, սակայն 10-20 տարի առաջ ոչ ոք չէր կասկածում, որ նման երեխաներին պետք է բուժել վիրահատության միջոցով: Լինելով բժիշկ և վիրաբույժ՝ ես դեմ եմ երեխային նման անդառնալի վիրահատության ենթարկելուն»,- ասում է գիտնականը:

Մինչդեռ Վենեսուելայի խորհրդարանի առաջին տրանսգենդեր պատգամավոր Թամարա Ադրիանն արդեն 15 տարի ասում է, որ պետք է արգելել սեռը՝ որպես իրավական կատեգորիա, քանի որ այն բարենպաստ պայմաններ է ստեղծում կանանց և տղամարդկանց միջև խտրականության համար: Նրա կարծիքով՝ երրորդ սեռի ճանաչումը պետական փաստաթղթերում սեռի կատեգորիայի վերացման ուղղությամբ առաջին քայլը կարող է լինել, իսկ եթե մարդիկ հնարավորություն ունենան ընտրել իրենց սեռը, ապա նրանց ոչ ոք չի կարող արգելել կրել այն, ինչ ուզում են և արտահայտել իրենց պատկանելությունը այս կամ այն սեռին այնպես, ինչպես նրանք են ցանկանում:

Ասվածից հետևում է, որ գիտնականների հաճախ իրարամերժ կարծիքները շրջանցում են «ազգային մտածելակերպ» և «հասարակական կարծիք» ասվածը և ավելի շատ շեշտը դնում են անձի ինքնազգացողության վրա՝ հաճախ հանդես գալով որպես բնության ամենակատարյալ ստեղծագործության՝ մարդու արտաքին և ներքին «հակասությունները» շտկելու օգտին: Եթե հարցին մոտենանաք բիզնես-շահավետության տեսանկյունից, ապա այն կարող է հաջողված նախագիծ համարել, առավել ևս, որ 1500 երեխայից միայն 1-ի մոտ հանդիպող նման երևույթը կարող է ոչ միայն գումար աշխատելու հնարավորություն լինել, այլև գիտական հետազոտությունների:

Բայց եթե բնության մեջ հանդիպող այդ երևույթը կա 1500-ից ընդամենը 1-ի մոտ, ապա հարց է ծագում, թե ինչու պետք է այդ 1-ի համար այդքան միջոց ու ռեսուրս ծախսել նրա համար անվրդով կյանք ապահովելու համար, իսկ օրինակ՝ նույն հասարակության մեջ ապրող կույրերի, խուլ-համրերի, ֆիզիկական կամ մտավոր այլ խնդիրներ ունեցողների կյանքը բարելավելն այնքան էլ կարևոր չլինի: Չէ՞ որ նրանք էլ իրենց հերթին են հոգեբանական խնդիրներ ունենում, բայց դրա մասին ավելի քիչ է խոսվում, քան երկու X քրոմոսոմ և արական օրգաններ ունեցողների մասին: Այնպես որ, ավելի լավ կլիներ, որ թե´ գիտնականները, թե´ օրենսդիրներն ավելի շատ բոլորի իրավունքներով զբաղվեին, ոչ թե իրենց ուժերը կենտրոնացնեին 1500-ից միայն 1-ի վրա:

Ա.Գ.