Հունվարի 28 ին մեր զորամաս պետք է ստուգողներ գային...
Բլոգ
Պետրոս Ղազարյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.
Միսը սովորականից մեծ էր,կարելի էր նույնիսկ երկու պատառով ուտել:Գարու մեջ այնքան յուղ էին լցրել,որ ուտելն գրեթե անհնար էր:
Հրամանատարը ստուգող գնդապետի հետ շրջում էր ճաշարանում և հպարտ հայացքներ գցում յուղով լի գարու ամաններին:Էտ յուղը մեր մեկ շաբաթվա պաշարն էր և զինվորներից ոչ մեկը հրամանատարի հպարտությունը չէր կիսում:
Բայց սեղաններին միրգ կար,որը մեզ հիշեցրել էր քաղաքացիական կյանքը և մեղմեց հրամանատրի ու շարքայիների,ժամանակակից լեքսիկոնով ասած,սոցիալական անհավասարությունը:Միրգը մեզ հիշեցրեց ,որ մենքել ենք մարդ և մենք շնորհակալ էինք:
Երերկոյան տոնական տողան էր:
Զինվորի հաց ոտողը բոզի տղա է,-նույն հպարտությամբ վերջում հայտարարեց հրամատարը:Իսկ տուն գնալուց,ավանդույթի համաձայն,զինվորները միսը և հնդկաձավարը բեռնեցին նրա վիլիսը:
