Նարեկն ինքն է ցանկացել գնալ ծառայության ու այդ հարցում հայրս նրա համախոհն էր. Նարե Գրիգորյան

Aysor.am-ը գրում է.

Զինվորն այն անհատականությունն է, ում կողքին կանգնած են բոլորը. նա բոլորի որդին է, եղբայրը, պաշտպանը… Երեկ հայկական բանակը դարձավ 24-ամյա հասուն երիտասարդ: Aysor.am-ը, շնորհավորելով բոլոր զինվորներին, նրանց հարազատներին և բարի կամեցողներին, զրուցել է երգչուհի Նարե Գրիգորյանի՝ զինվորի քրոջ հետ: 

-Նարե, զինվորի քույրիկ եք, հպարտություն զգո՞ւմ եք:

-Այո, ես շատ հպարտ եմ, որ եղբայրս ծառայում է Հայոց բանակում: Նաև, ինչպես ցանկացած քույր, ով զինվոր եղբայր ունի, ես նույնպես սրտատրոփ սպասում եմ եղբորս վերադարձին (ժպտում է): 

-Արդեն որքա՞ն ժամանակ է, որ նա զինծառայող է:

-Արդեն մեկ տարի է, ինչ Նարեկը ծառայության մեջ է գտնվում:

-Բարձրագույն կրթություն ստանալուց հետո է գնացել, թե՞…

-Ավագ դպրոցն ավարտելուց հետո զորակոչվեց: Չհասցրեց համալսարան ընդունվել, բայց որոշել է ծառայությունն ավարտելուց հետո կյանքի մի նոր փուլ սկսել՝ արդեն ուսանողի կարգավիճակում: 

-Նրան հաջողվո՞ւմ է հաճախ այցելել ձեզ: 

-Երբեմն այցելում է: Ամեն անգամ, տուն գալով, ուրախություն է պատճառում բոլորիս: 

-Շատերը կարծում են, որ հայտնի մարդկանց զավակներն ու հարազատները կա՛մ բոլորովին չեն ծառայում, կամ «փափուկ» մի տեղ են գտնում: Նման մոտեցում եղե՞լ է Սամվել Գրիգորյանի որդու և Արմինե Գրիգորյանի եղբոր որդու նկատմամբ:

-Ինչո՞ւ, որ հայտնի մարդկանց զավակ են, նշանակում է՝ չպե՞տք է ծառայեն: Իրականում, Նարեկն ինքն է ցանկացել գնալ ծատայության ու այդ հարցում հայրս նրա համախոհն էր, ուզում էր, որ տղան ծառայի: Իսկ ինչ վերաբերում է «փափուկ» տեղին, բնականաբար, ցանկացած ծնող էլ ցանկանում է իր զավակի համար հնարավորինս լավ պայմաններ ստեղծել թե՛ առօրյա կյանքում, թե՛, առավել ևս, բանակում: Եվ կապ չունի՝ ում տղան է կամ ում բարեկամը: Ես հիմա միայն մեկ երազանք ունեմ՝ բոլոր հայ զինվորներն ապահով ծառայեն և շուտ վերադառնան իրենց տուն:

-Վստահ եմ՝ դժվար է հաղթահարել հեռավորությունն ու կարոտը:

-Իհարկե, դժվար է: Մինչ Նարեկի զորակոչվելը՝ անհանգստությունս շատ մեծ էր: Հիշում եմ, երբ պետք է իրեն առավոտյան տանեին, ամբողջ գիշեր անհանգստությունից չքնեցի: Հաջորդ օրն էլ բոլորս լարված էինք, նորության էինք սպասում… Սկզբնական շրջանում եղբորս՝ տանից բացակայությունը շատ անսովոր էր, բայց հետո կամաց-կամաց սկսեցինք հաշտվել այդ մտքի հետ: Դժվար մեկ տարին արդեն անցել է ու ամեն ինչ լավ է, Փառք Աստծո: Եվս մեկ տարի, ու մեր զինվորը տուն կգա (ժպտում է): 

-Նարե, բոլորս էլ գիտենք, որ սահմանում այսօր այնքան էլ խաղաղ վիճակ չէ: Պատահե՞լ է, որ Ձեր եղբայրը բողոքի ծառայությունից, շուտ վերադառնալու ցանկություն հայտնի:

-Նարեկն էությամբ շատ զուսպ է ու երբեք չի բողոքում, այն էլ ընտանիքի անդամների մոտ: Գիտեմ, որ իր համար էլ է դժվար, բայց նա ցույց չի տալիս դա… Սահմանում անքուն գիշերներ անցկացնող մեր զինվորների առջև ես խոնարհվում եմ: Հաճախ եմ աղոթում իրենց խաղաղ ծառայության համար: Զինվորն ազգի դեմքն է, պաշտպանն է, ապահովությունն է: Առանց նրա հանգիստ քնել, մեզ ապահով զգալ չենք կարող:

-Հետաքրքիր է, իսկ Ձեզ հետ կիսվե՞լ է, թե ինչով են պարապմունքներից դուրս իրենց ազատ ժամանակը լցնում զինվորները:

-Առհասարակ, նման թեմաներով ինձ հետ չի կիսվում: Բայց ես ունեմ ծառայող հարազատներ, եղբայրներ ու ընկերներ, ովքեր պատմում են, թե ինչպես են ազատ ժամանակն անցկացնում. բանաստեղծություններ, երգեր են գրում, գիրք են կարդում, ինքնակրթմամբ զբաղվում: Այդ մասին իմանալով՝ շատ եմ ուրախանում: 

-Ընտանիքում առավել շատ ո՞վ է դժվար տանում նրա ժամանակավոր բացակայությունը:

-Ինչպես ցանկացած հայ ընտանիքում, այնպես էլ մեզ մոտ՝ մայրս (ժպտում է): Եթե մեզ համար ծառայությունից մեկ տարի է անցել, մորս համար երևի 5-10 տարի է անցել: Նկատել եմ, որ ամեն օր՝ քնելուց առաջ, աղոթում է մեր զինվորի համար:

-Ի՞նչ կմաղթեք մեր զինվորներին, մասնավորապես, Ձեր եղբորը:

-Նախ, երեկվա տոնի կապակցությամբ սրտանց շնորհավորում եմ մեր տղաներին, մեր հերոսներին: Մենք խիզախ զինվորներով համալրված հզոր բանակ ունենք: Հպարտ եմ իրենցով, խոնարհվում եմ իրենց առջև: Թե՛ Հայաստանի հանրապետության, թե՛ Լեռնային Ղարաբաղի հանրապետության տարածքներում գտնվող շատ զորամասերում եմ եղել համերգային ծրագրով ու ամեն անգամ ոգևորվում եմ՝ տեսնելով մեր տղաների պատրաստվածությունը: Բոլոր զինվորներին բարի ծառայություն եմ մաղթում ու խաղաղ երկինք: Ծնողներին էլ՝ ծով համբերություն: