Երբ ուզում էի առաջանալ դեպի նա, տեսա, որ երկրպագուհիներով է շրջապատված ու որոշեցի չմոտենալ, չխանգարել. Աննա Թովմասյանը՝ իր ու Արամեի ճակատագրական հանդիուպմների և ընտանիքի մասին
Life.panorama.am-ը գրում է.
Արամեի եւ Աննա Թովմասյանի օրինական հարաբերություններն արդեն երեք տարվա պատմություն ունեն, բայց նրանց կապող պատմության տարիները շատ ավելի երկար են, քան ընդամենը երեքը: Life.panorama.am-ին Աննա Թովմասյանը պատմել է իր ու Արամեի ճակատագրական հանդիպումների, ամենահիշարժան անակնկալների եւ ընտանեկան մանրամասների մասին:
Ճակատագրական երեք հանդիպում, որից հետո…
Ես ու Արամեն դեռ փոքր տարիքում՝ 14-15 տարեկանում, Դոնի Ռոստովում նույն երգչախմբում ենք երգել: Դա 2000թ-ն էր, որից հետո մենք ընտանիքով տեղափոխվեցինք ուրիշ քաղաք ապրելու ու գրեթե 7 տարի Արամեի հետ չհանդիպեցինք: Բայց ես գրեթե ամեն տարի գալիս էի Հայաստան՝ ընկերներիս ու հարազատներիս այցելության: 2007-ին կրկին եկել էի Հայաստան ու մեր հարեւաններից մեկն ինձ հրավիրեց համերգի, որի ժամանակ նկատեցի, որ Արամեն էլ է երգում: Շատ լավ եմ հիշում՝ նրան տեսնելուն պես շատ ոգեւորվեցի, մի տեսակ հպարտանում էի, որ նրա հետ միասին երգել ենք ու ինքը հիմա հայտնի երգիչ է, որոշեցի համերգից հետո մոտենալ նրան, հետաքրքիր էր՝ նա ինձ կճանաչեր, թե ոչ: Այդպես մոտեցա նրան ու ի զարմանս ինձ՝ նա ինձ միանգամից ճանաչեց, հետաքրքրվեց, թե ինչ եմ անում Հայաստանում, ես էլ ասացի, որ ինքս էլ ուզում եմ երգ ձայանագրել, բայց այստեղ ոչ մեկին չեմ ճանաչում, Արամեն էլ ծաղիկները ձեռքին՝ երկրպագուհիներով շրջապատված, խառնված ասաց, որ ինձ սիրով կօգնի, պատկերացրեք, այդ պահին, երբ երկրպագուներն իրենից ստորագրություն են ուզում, ինքը բարձրաձայն ասում է՝ ով թուղթ ու գիչ ունի, որպեսզի իր հեռախոսահամարը գրի եւ տա ինձ: Ի վերջո երկրպագուհիներից մեկը թուղթ ու գրիչ տվեց նրան, նա էլ գրեց հեռախոսահամարն ու տվեց ինձ: Բայց դրանից հետո ես ստիպված էի շուտ վերադառնալ ու այդպես էլ չզանգեցի Արամեին, դրանից անցավ երկու տարի, ես կրկին Երեւանում էի, ընկերուհիներս հրավիրեցին Նունե Եսայանի եւ Արամեի համերգին, մենք կրկին գնացինք, վերջում կրկին ընկերուհիներիս հետ ցանկացա մոտենալ նրան, սակայն, երբ ուզում էի առաջանալ դեպի նա, տեսա, որ երկրպագուհիներով է շրջապատված ու որոշեցի չմոտենալ, չխանգարել: Այդ հանդիուպից հետո կրկին երկու տարի անց, կրկին Երեւանում ծնողներիս հետ գնացի համերգի, բայց այդ ժամանակ, որքան էլ մայրս պնդում էր մոտենալ նրան, նկարվել, բայց մի տեսակ հպարտությունս չթողեց ու այդպես էլ համերգից հետո չմոտեցա Արամեին: Ընդ որում, նա այդ օրը դահլիճում տեսել էր ինձ, սպասել, որ հետո կմոտենամ իրեն, բայց… մինչ այսօր էլ ծիծաղելով ասում է՝ «Ինչո՞ւ չեկար, դե ասա՝ ինչո՞ւ չեկար»: Իրականում մեզ հետ կապված ճակատագրական մեկ այլ դեպք էլ կա՝ մինչ մեր հանդիպելը, Արամեն բոլորին ասել է, որ չգիտի, թե ով է լինելու իր սիրելին, բայց վստահ է, որ նրան անմիջապես ճանաչելու է. նրա խոսքերով, երբ առաջին անգամ նրան մոտեցել եմ, զգացել է, որ հենց ինձ է միշտ պատկերացրել...
Շարունակությունը՝ այստեղ:
