Վազգեն Խաչիկյանին «փուռը տվեցին». շոուն մոտենում է իր ավարտին

3 Հոկտեմբեր, 2014 0:22

Երեկ Կենտրոն եւ Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում Վազգեն Խաչիկյանի եւ սոցիալական ծառայության 12 աշխատակիցների գործով մեղադրողը միջնորդեց 13 տարվա ազատազրկման դատապարտել ՀՀ աշխատանքի եւ սոցիալական ապահովության նախարարության Սոցիալական պետական ծառայության նախկին պետ Վազգեն Խաչիկյանին: Հիշեցնենք, որ կենսաթոշակների նշանակման եւ վճարման գործընթացում հայտնաբերված չարաշահումների դեպքերի առթիվ Հայաստանի ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչությունում քննվող գործի շրջանակներում 2012 թվականի սեպտեմբերին Խաչիկյանը ձերբակալվեց: Նրան մեղադրանք առաջադրվեց ՀՀ Քրեական օրենսգրքի մի քանի հոդվածների հատկանիշներով։ Դրանք են` 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին եւ 2-րդ կետերը` «յուրացնելը կամ վատնելը առանձնապես խոշոր չափերով, կազմակերպված խմբի կողմից», 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետը` «խարդախություն, որը կատարվել է առանձնապես խոշոր չափերով», ինչպես նաեւ 314-րդ հոդվածը` «պաշտոնեական կեղծիքը»: Պաշտոնական վարկածը, իհարկե, շողշողուն է և ամբողջովին տեղավորվում է շոուի տրամաբանության մեջ: Առանձնապես խոշոր չափերի յուրացումների մեջ մեղադրվող մարդը ամիսներ շարունակ մնում է ազատության մեջ, այդ ընթացքում որևէ աղաղակող նորություն քրեական գործի մեջ չի հայտնվում, բայց մի գեղեցիկ օր անսպասելիորեն Վազգենին ձերբակալում են: Եթե խնդիրը իսկապես չարաշահումներն են՝ ինչու՞ Վազգենը չձերբակալվեց 2010 թ. դեկտեմբերին, երբ չարաշահումների փաստը բացահայտված էր: Այսինքն շուրջ երկու տարի մարդուն հնարավորություն տվեցին վայելելու՞ գողացված միլիոնները: Բանն այն է, որ ձերբակալությունը կարծեցյալ չարաշահումների հետ կապ չունի և ունի երկու պրիմիտիվ դրդապատճառ. 1. Կառավարությունում Սերժ Սարգսյանի վարած հայտնի խորհրդակցությունից հետո, երբ նա պահանջեց իբր անհապաղ պատժել պետական բյուջեի վատնողներին, պետք է մեղավորների հիթ-շքերթ սկսվեր, իսկ Վազգեն Խաչիկյանի գծով այդ անելը շատ հեշտ էր՝ պատրաստի թղթապանակը փոշոտվում էր համապատասխան ատյաններում, 2. Մարտիմեկյան հայտնի իրադարձություններից հետո հասարակության վերաբերմունքը իշխանությունների նկատմամբ աղետալի էր, իսկ կենսաթոշակային համակարգում ընդգրկված քաղաքացիները ամենախոցելի սոցիալական շերտն են կազմում, հետևաբար առավել դժգոհ են իշխանություններից, և Խաչիկյանի ձերբակալությունը նրանց կարող էր սոցիալական արդարության վերականգնման փորձ թվալ: Չցանկանալով կասկածի տակ առնել քննչական մարմինների պրոֆեսիոնալիզմը՝ մի փոքր էքսկուրս կատարեմ դեպի ոչ հեռավոր անցյալը: Վազգեն Խաչիկյանին շատ վաղուց եմ ճանաչում, քաղաքական դաշտում նրան գիտեմ դեռ այն տարիներից, երբ նա ԱԺ պատգամավոր էր: Համեստ, զուսպ կենցաղով տղա էր, շրջում էր հիմնականում ոտքով, անձնական փոխադրամիջոց չուներ: Երբ նշանակվեց սոցապ հիմնադրամի նախագահ՝ Երևանում բնակվում էր վարձով, օգտվում էր ծառայողական ավտոմեքենայից, կրկին անձնական մեքենա չուներ: Երբեք իրեն շռայլություններ թույլ չէր տալիս: Միգուցե ես մասամբ սխալվում եմ, սակայն նմանատիպ հսկայական հարստություններ գրպանած մարդու կենցաղը պետք է որ ակնհայտորեն ցոփ ու շվայտ լիներ: Հետևաբար իմ համոզմունքը, որ Վազգեն Խաչիկյանի ձերբակալությունը ունի շոուի երանգ, զուրկ չէ հիմնավոր լինելուց... Եվ ահա, երեկ շոուն հասավ իր տրամաբանական ավարտին: Ինչպես բոլոր դեպքերում, երբ հեղափոխությունը խժռում է իր զավակներին, համակարգը հոշոտեց իր հերթական զավակին: Անշուշտ, Վազգեն Խաչիկյանը այս համակարգի մասն էր, ապրում էր այդ նույն տրամաբանության մեջ, սակայն զոհաբերվեց, որովհետև կլանային տնտեսության մաս չէր, շրջանից եկած անթև-անթիկունք տղա էր, ով կարողացել էր որոշակի բարձունքի հասնել իր կարիերայում: Սա թերևս դաս է համակարգին անմնացորդ ծառայողներին, որ անհրաժեշտության դեպքում բոլորը կարող են դառնալ սովորական թնդանոթի միս... Եվ վստահ եղեք՝ վերից վար բոլորը գիտեն, որ Վազգենը այս շղթայի մի փոքր օղակն է միայն և այդ հսկայական շորթումները բյուջեից առավել խոշոր հասցեատերեր ունեն, բայց քավության նոխազ դառնում է համեմատաբար թույլն ու անթիկունքը... Հիմա հավանաբար այդ միլիոնների իրական որոճացողները քչփորում են ատամները և քմծիծաղ տալիս: Կյանքը դմակ է, մարդը դանակ, իսկ քավության նոխազներ՝ որքան ուզես... Եվ, որպես կանոն, բոլոր չարաշահումների իրական հասցեատերերը աշխարհը տեսնում են իրենց ջիպերի պատուհաններից, իսկ այդ շղթայի թույլ օղակները՝ վանդակաճաղերի հետևից... Վարուժան Բաբաջանյան