Էդ կիսածյոծյաները սիրում են, որ իրանց խոսացնեն չոլոտ ու ղռոտ տղերքը, չոլկեքով
Բլոգ
Քրիստ Մանարյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.
Քաղաքում էստեղ-էնտեղ աչքովս են ընկնում ռուս բռատոկներ: Բայց դե իհարկե բռատոկներ չեն՝ ալյա սովետ կռակադիլ սանդալներով ու սպիտակ նասկիներով /չմեռնող կլասսիկա/, ինձնից մի գլուխ բարձր /կոլոտ չեմ, մոտ 1:78/, սպորտային կազմվածքով, տուրիստին ոչ բնորոշ կենտրոնացած, ինքնամփոփ տեսքով, մազերը կարճ կտրած, առանց փորիկների, մկանները ձիգ: Առնում են էժան գարեջուր ու սպասում են հրամանի: Մի խոսքով՝ դասական հոմո սիլավիկուս՝ ուժային կառույցներից՝ ոչ էն ա ալֆայից, ոչ են ա՝ ռոմեոյից:
Նման վարքագիծը, այսինքն քաղաքում գռաժդանսկիով ֆռֆռալը կոչվում ա ուժի ցուցադրություն: Մեկ էլ կանայք կան, որ մի րոպեում կխոսացնես, իրանք հենց դրա համար են արարված: Բայց էդ կիսածյոծյաները սիրում են, որ իրանց խոսացնեն չոլոտ ու ղռոտ տղերքը, չոլկեքով: Որ մի գիշերում էդ նույն ղռաչոլաբնակների չոլկեքից քաշեն, հանեն սաղ ինֆորմաիցիան, թե վաղը քանի հոգով ուր են հավքվելու, ով ա քարը բերելու, ով ա պլակատը բռնելու /եթե ինչ որ մեկը էդ նեղոթյունը քաշի էս շոգին ու գրի/: ԵՎ ընդհանրապես՝ օդն են հոտոտում, տեսնեն հո դեղին-մեղին հեղափոխության գարշահոտ չի՞ կանգնած իմ քարի քաղաք, իմ բարի քաղաք Երևանի ծիրանաբույր օդում: Էրկուսը միասին կազմում են հոմո սապոգիկուս, ոնց որ 10 տարվա Կասպերսկին կռվելու էկած լինի իրա թայ Տրոյանսկու հետ:
Վաղուց չէի տեսել էդ տեսակը, մոտավորապես 2008-ից: Կամ էլ ես եմ առաջվա նման միամիտ ու հարիֆ:
