Ներառական համակարգից դուրս են մնում կույր, լուրջ հենաշարժական խնդիրներ ունեցող երեխաները

ՄԱԿ-ի տվյալներով Երևանում հաշմանդամություն ունեցող 5 երեխայից մեկը դպրոց չի գնում, իսկ մարզերում՝ 4-ից 1-ը:

«Միջին հաշվով ամեն ներառականդպրոցում մոտավորապես 20 երեխա կա,սակայն այդ երեխաների խնդիրներըհամեմատաբար թեթև  են. նրանք, օրինակ,կաղում են, զարգացվածության ցածրմակարդակ ունեն: Ներառականհամակարգից դուրս են մնում կույր, լուրջհենաշարժական խնդիրներ ունեցողերեխաները՝ մասնագ ետներ չլինելու,շենքերի, շինություններիանմատչելիության, ադապտացվածծրագրեր չունենալու և այլպատճառներով»,-«Արմենպրես»-ի փոխանցմամբ` նշեց «Ունիսոն» Հ/Կ տնօրենԱրմեն Ալավերդյանը:

Հայաստանում 20-ից ավելի հատուկ դպրոցներ կան, որոնք մինչև 2022 թ. պետք է  վերածվեն ռեսուրս կենտրոնների: Ըստ Արմեն Ալավերդյանի, ներառական կրթությունը ձևական բնույթ ունի Հայաստանում, հետևաբար  ցանկալի չէ հրաժարվել հատուկ դպրոցներից: Երեխայի գերագույն շահը ապահովելու համար անհրաժեշտ է ապահովել  ներառական ծրագրերի լիարժեք կիարառումը, հաշմանդամություն ունեցող երեխաների անմիջական շփումը այլ երեխաների հետ, ուսումնական գործընթացին մասնակցությունը: Ցանկալի է հավասար պայմաններ ապահովել բոլոր երեխաների համար, որպեսզի հաշմանդամություն ունեցող երեխան չճնշվի:

 «Երեխաները կարծրատիպեր չունեն, նրանք հավասարի պես են ընդունում հաշմանդամություն ունեցողերեխաներին, և սայլակները նրանց համար պարզապես հավելյալ խաղալիքներ են: Հայաստանում հրատապխնդիրներից մեկը հաշմանդամի վերականգման հարցն է: Հաճախ ընտանիքը միակ ապավենն է մնում հաշմանդամություն ունեցող անձի համար»,-ասաց  Արմեն Ալավերդյանը:

Պետությունն աջակցում է հաշմանդամներին: Երեք տարին մեկ հաշմանդամություն ունեցող մարդուն տրվում են անհրաժեշտ պարագաներ՝ սայլակներ, հենակներ և այլն, բայց,  ըստ Արմեն Ալավերդյանի, դրանք այնքան էլ որակով չեն: Ըստ վիճակագրական տվյալների, Հայաստանում գրանցված 202 հազար հաշմանդամ կան, որոնցից 8000-ը՝ մինչև 18 տարեկան երեխաներ: