Օտարներին քննադատելուց առաջ ձեր երկրի գոմաղբը մաքրելով զբաղվեք

Երեկվա ոխերիմ թշնամիները վաղը կդառնան մտերիմ բարեկամներ, հետո էլի կվիճեն այս կամ այն հարցի շուրջ, հետո նոր պայմանագրեր կստորագրեն և այդպես շարունակ: Բայց հարց է ծագում, թե դրանից ինչու են զարմանում մեր իշխանավորները:

Բնական է, որ որևէ երկրի աղքատ բարեկամ պետք չէ: Նման բարեկամները պետք են լինում միայն հարուստների և ուժեղների գլխին կախված սև ամպերը ցրելիս, ուստի աղքատությունից անդին կարգավիճակում հայտնված, ձեռքը այս ու այն կողմ պարզած և մուրալուն սովոր երկիրը երբեք էլ չի կարող հետաքրքիր գործընկեր լինել: Այն ընդամենը լոկ հոգս կարող է լինել բոլորի համար և ոչ ավելին:

Պարտքով ապրելուն սովորած Հայաստանը, որտեղ որևէ միջազգային նախագիծ իր հաղթական ավարտին այդպես էլ չի հասնում, չի կարող ընկալվել որպես լուրջ գործընկեր: Առավել ևս, երբ դրսի կառույցներն ավելի լավ գիտեն, թե ներսում ինչ իրավիճակ է և իրականում ուր են գնում դոնորների փողերը: Այս պայմաններում նվնվալ, թե Հայաստանի ռազմավարական դաշնակիցը հաշվի չի առնում մեր երկրի շահերը և տարածաշրջանային խոշորամասշտաբ հեռանկարային ծրագրեր է մշակում և իրականացնում տարածաշրջանի այլ երկրների հետ, կներեք՝ լուրջ չէ:

Լուրջ չէ այնքանով, որ պատճառահետևանքային կապերն ուսումնասիրելու և համապատասխան քայլեր ձեռնարկելու փոխարեն պետական և քաղաքական գործիչները զբաղված են միայն աղմուկ-աղաղակ բարձրացնելով: Պատկերացրեք` նույնն է, թե անգործ ու ապաշնորհ հարևանները, ովքեր սովոր են պարապ-սարապ ման գալ, օրվա հացը սրանից-նրանից խնդրել և մուտքի դռանը նստել ու այս կամ հարևանի գրպանի փողերը հաշվել, հանկարծ իմանում են, որ իր ընտանիքին նվիրված և գիշեր-ցերեկ քրտնաջան աշխատող հարևանը նոր կահույք կամ մեքենա է գնել:

Ծանոթ պատկեր է, չէ՞: Ու ինչ է լինում դրանից հետո: Հարևանների մի մասը սկսում է իր երևակայությանը զոռ տալով բանահյուսությամբ զբաղվել, անհավանական պատմություններ հորինել ու տարածել, մյուսները սկսում են հերթով այդ նույն հարևանի դուռը թակել, որպեսզի հերթական օրվա հացի փողը մուրան կամ կարճաժամկետ կտրվածքով ստամոքսի կարիքները հոգան:

Մեկ բան ակնհայտ է, որ թե՛ մարդկանց և թե՛ առավել ևս այլ պետությունների ղեկավարների մոտ խեղճ երևալու և աղքատ բարեկամի նման ուրիշի թափոններով կշտանալու պատրաստակամություն ցուցաբերելը որևէ լավ տեղ չէր կարող հասցնել: Դրա փոխարեն լավ կլինի, որ իշխանությունները միջազգային ատյաններում սեփական վարկանիշը բարձրացնելու մասին մտածեն և երկրում կուտակված գոմաղբը թաքցնելու համար այն խնամքով փաթեթավորելու փոխարեն դրա վերամշակմամբ զբաղվեն:

Չէ՞ որ գոմաղբը , ինչքան էլ փորձենք թաքցնել, հոտը թաքցնել չի լինի, առավել ևս, որ այն վաղուց հասել ու տարածվել է ամենուր: Այդ պայմաններում զարմանալ, թե ինչու է Հայաստանը տարածաշրջանային այս կամ այն նախագծից դուրս մնում, առնվազն լուրջ հարցադրում չէ, ուստի վաղուց ժամանակն է` սեփական դղյակները կառուցելու և այն ամեն տարի եվրավերանորոգելուց բացի գոնե մեկ անգամ ուղեղներում նույնպես միջազգային ստանդարտներին համապատասխանող մտածելակերպ ներդնեք, հակառակ դեպքում գերտերությունները Հայաստանին կվերաբերվեն այնպես, ինչպես սովորական մարդը վերաբերվում է սովորական ու անհասցե գրպանահատին՝ նրան կա´մ իջեցնում են «գնացքից», կա´մ էլ մեկուսացնում հասարակությունից:

Արմինե Գրիգորյան