Վախեցա, որ այդ փոքրիկ ստերը կտանեն ինձ դեպի մեծ սուտ. Արման Նշանյան
Armlur.am-ը գրում է.
Վերջերս Երեւանի Հրաչյա Ղափլանյանի անվան դրամատիկական թատրոնում մի քանի տարվա դադարից հետո Սոս Ջանիբեկյանի ու Արման Նշանյանի գլխավոր դերակատարմամբ կրկին հանդիսատեսի դատին հանձնվեց «Կենտ զույգ» ներկայացումը (ռեժիսորը նույնպես Արմանն է): «Ժողովուրդ»-ը բեմադրության, հայաստանյան եւ ամերիկյան գործունեությունը համատեղելու եւ այլ թեմաների շուրջ զրուցել է դերասան, երգիի հետ:
-Արմա՛ն, ամերիկացի դրամատուրգ եւ սցենարիստ Նիլ Սայմոնի համանուն պիեսը տեղայնացնելով` հաջողություններ գրանցեցի՞ք: Մենք այսօր հաճախ ենք ականատես լինում իրավիճակների, երբ թատրոնի դերասանը ներկայանում է էկրանին: Այս պարագայում, կարծես, տեղի ունեցավ հակառակը: Դուք եւ Սոսը, առավել հայտնի լինելով որպես էկրանի դերասաններ, հանդես եկաք բեմում:
-Ես` որպես ռեժիսոր, սիթքոմ, սերիալ դիտող, թատրոն չայցելող հանդիսատեսի եւ թատրոնի միջեւ փոքրիկ կամուրջ ստեղծելու ցանկություն ունեի: Եթե հեռուստատեսությունում աշխատելով` դժվար է որակ ապահովելը, ապա թատրոնում հնարավոր է դա անել: Ինչ վերաբերում է էկրանից բեմ տեղափոխվելուն, ապա Սոսի պարագայում Ձեր դիտարկումը տեղին է, բայց ահա ես իմ գործունեությունը սկսել եմ թատրոնից: Երբ սկսում ես քո դերասանական կյանքում հոգեւորի պակասը զգալ, դատարկությունը լցնելու միակ տարբերակը արմատներին գալն է, այսինքն` թատրոն վերադառնալը: Հեռուստատեսությունում, ինչպես նշեցի, այդ բացը լրացնելն այսօր անհնար է, մեծ էկրանին` դժվար, իսկ թատրոնում հնարավոր է: Շատ կարեւոր է ուրիշի սցենարից, մտահղացումից, ֆինանսական միջոցներից կախված չլինելը: Մենք արեցինք այն, ինչը մեր ճաշակով է, համապատասխանում է մեր սկզբունքներին: Հենց դա հաշվի առնելով էլ կարծում եմ` ներկայացումը հաջողված է:
-Արմա՛ն, ամերիկացի դրամատուրգ եւ սցենարիստ Նիլ Սայմոնի համանուն պիեսը տեղայնացնելով` հաջողություններ գրանցեցի՞ք: Մենք այսօր հաճախ ենք ականատես լինում իրավիճակների, երբ թատրոնի դերասանը ներկայանում է էկրանին: Այս պարագայում, կարծես, տեղի ունեցավ հակառակը: Դուք եւ Սոսը, առավել հայտնի լինելով որպես էկրանի դերասաններ, հանդես եկաք բեմում:
-Ես` որպես ռեժիսոր, սիթքոմ, սերիալ դիտող, թատրոն չայցելող հանդիսատեսի եւ թատրոնի միջեւ փոքրիկ կամուրջ ստեղծելու ցանկություն ունեի: Եթե հեռուստատեսությունում աշխատելով` դժվար է որակ ապահովելը, ապա թատրոնում հնարավոր է դա անել: Ինչ վերաբերում է էկրանից բեմ տեղափոխվելուն, ապա Սոսի պարագայում Ձեր դիտարկումը տեղին է, բայց ահա ես իմ գործունեությունը սկսել եմ թատրոնից: Երբ սկսում ես քո դերասանական կյանքում հոգեւորի պակասը զգալ, դատարկությունը լցնելու միակ տարբերակը արմատներին գալն է, այսինքն` թատրոն վերադառնալը: Հեռուստատեսությունում, ինչպես նշեցի, այդ բացը լրացնելն այսօր անհնար է, մեծ էկրանին` դժվար, իսկ թատրոնում հնարավոր է: Շատ կարեւոր է ուրիշի սցենարից, մտահղացումից, ֆինանսական միջոցներից կախված չլինելը: Մենք արեցինք այն, ինչը մեր ճաշակով է, համապատասխանում է մեր սկզբունքներին: Հենց դա հաշվի առնելով էլ կարծում եմ` ներկայացումը հաջողված է:
Ամբողջական հոդվածը կարող եք կարդալ այստեղ:
