Ո՞ւմ է պատկանում միակ ընդդիմադիրի ծիրանին. «Փաստ»
«Փաստ» օրաթերթը գրում է.
Յուրաքանչյուր քաղաքական ուժ ընտրապայքարի մեջ է մտնում որոշակի հավակնություններով և ակնկալիքներով։ Իրատեսական են այդ ակնկալիքները կամ հավակնությունները, հիմնականում ցույց է տալիս ժամանակը, և դա քննարկման այլ հարց է։ Այդ հավակնոտ ուժերից մեկն էլ «Ելք» դաշինքն է, որը ներկայացել է հետաքրքիր խառնուրդով։ Կարծես թե դաշինքի երկու առաջատար դեմքերը՝ Էդմոն Մարուքյանը և Նիկոլ Փաշինյանը, հաղթահարել են հարաբերությունների «մինչամուսնական ճգնաժամը» և այսօր ներկայանում են ամբողջական թիմով։
Այս ուժի մյուս նշանավոր դեմքը Արամ Սարգսյանն է, որ, ի տարբերություն նախորդ երկուսի, արդեն վարչապետ աշխատելու պատիվ ունեցել է։ Չնայած այն հանգամանքին, որ նրա աշխատած ժամանակաշրջանում առանձնապես արդյունքներ չի գրանցվել, բայց ինչպես ասում են, կրկին փորձիրի գաղափարը մեզանում նստած է խորքային։
«Ելքը» ներկայանում է բավականին երիտասարդ թիմով, և դա մի կողմից առավելություն է տալիս նրանց, քանի որ շատ են չկեղտոտված դեմքերը, մյուս կողմից` փորձարկումների անսովոր և ավանդական հասարակությունը կարող է չվստահել նրանց։ Այս առումով, կարծում եմ, թիմի տեխնոլոգները դեռ պարտավոր են որոշակի հնարքներ կիրառել։ Թիմն ունի նաև ծրագիր, բայց մեր մեջ ասած, միջին վիճակագրական ընտրողն ընդհանրապես ծրագիր չի էլ կարդում։
Եվ այսպես, ի՞նչ է ցանկանում այդ դաշինքը։ Դաշինքի հիմնական հավակնությունը թերևս միակ ընդդիմադիրի կոչումն է։ Այդ մասին չի զլանում անընդհատ բարձրաձայնել թիմի առանցքային դեմքերից մեկը՝ Նիկոլ Փաշինյանը։ Եթե ամռանը, «Սասնա ծռերի» ֆոնին, նա այդ գաղափարը փորձեց մատուցել և արժանացավ հակահարվածի, ապա այժմ խիստ բարենպաստ միջավայր է ստեղծվել, այն նոր երանգներով մատուցելու համար։
Սակայն մյուս կողմից այդ ամենի հիմքերը շատ կասկածելի են։ Նրա հիմնական թիմակիցներից մեկի՝ Էդմոն Մարուքյանի անունն անընդհատ կապվում է Բարսեղ Բեգլարյանի հետ։ Իսկ մյուս թիմակիցը՝ Արամ Սարգսյանը, սերտ կապերի մեջ է իշխանամերձ գեներալների հետ։ Իսկ եղբայրն ունի պետական պաշտոն։
Ինչքան էլ այդ կապերի մասին նա ինքը չժխտի և փորձի ներկայացնել որպես ընկերական կապեր, ամեն դեպքում, խորամուխ լինող ընտրողները կարող են այլ բան տեսնել այս ամենի տակ։ Մյուս կողմից, «Ելք» դաշինքին հիմնականում արմատական և միակ ընդդիմադիրի պատվական կոչումը շնորհում են լրատվամիջոցները, որոնց հետևից անհասկանալի ականջներ են երևում և սա ևս կարող է կասկածի տեղիք տալ։
Այս խնդրի՝ արմատական ընդդիմադիր երևալու լուծման մեջ դաշինքը միջոցների ընտրության տարբերություն չի դնում։ Նրանք, իշխանությանը հավասար քարկոծում են «Ծառուկյան դաշինքին», «ՕՐՈ» դաշինքին, «ՀԱԿ–ՀԺԿ» դաշինքին։ Անհասկանալիորեն, նրանց քննադատությունների թիրախում չեն հայտնվում դաշնակցականները, օեկականները, «Ազատ–դեմոկրատները» և կոմունիստները։
«Ազատ դեմոկրատների» պարագայում պարզ է, նրանք ունեն գաղափարական աղերսներ, սակայն այս դաշտում է, որ պետք է կայանար հակադրությունը, թե իրականում ո՞վ է ԱՄՆ կամ արևմտյան բևեռի կրողը Հայաստանում։ Բայց այս քննարկումից նրանք կարծես խելամտորեն խուսափում են։ Դե կոմունիստների, «Վերածնունդի» կամ դաշնակցականների պարագայում հասկանալի է, որ ոչինչ չկա ասելու։ Ամեն ինչ ասվել է, ու շատ ամբողջական։ Սա նշանակում է, որ «Ելքը» իր հարձակումներով փորձում է չեզոքացնել ոչ իշխանական դաշտում էլեկտորատ ունեցող ուժերին։ Ու դա անում է բավականին շեշտված ագրեսիայով։
Սակայն, քաղաքագիտական տեսանկյունից սա այդքան էլ կոռեկտ չէ։ Ցանկացած ընդդիմության թիրախը նախ և առաջ պետք է լինեն այն ուժերը, որոնք իշխանության են կամ իշխանության հետ են։ Քանի դեռ ուժն իր գործողություններով չի ապացուցել, որ մաս է կազմում իշխանական համակարգի, այդ ուժին չի կարելի սևացնել, այլապես կստացվի հակառակ արդյունք։ Ինչևէ, որքան էլ «Ելքը» բարձր գոռա ելք լինելու ու իշխանափոխության մասին, ռացիոնալ հաշվարկը թույլ է տալիս ենթադրել, որ յոթ տոկոսի շեմը հաղթահարելու պարագայում նրանք պետք է անչափ ուրախանան։
Շարունակությունը` «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում:
