Հայաստանի առեղծվածներից մինչև Ջավախք ու եթերի ամենաջերմ բարի գիշերը. Հանրայինը հանրայնացվում է

22 Հոկտեմբեր, 2014 16:52

Հանրային հեռուստաընկերությունը հետզհետե հանրայնացվում է: Նախորդ տարվա փետրվար ամսին Հանրային հեռուստառադիոընկերության խորհրդի նախագահ նշանակված Ռուբեն Ջաղինյանն Ազգային ժողովում խոստացավ՝ կարճ ժամանակ անց ստեղծել այլ Հանրային հեռուստաընկերություն: Կրթել, դաստիրարակել, տեղեկացնել… հեռուստաընկերությունների դերն ու նշանակությունն ուղղված է այդ գործառույթներին, առաջին երկուսը Հանրայինում արդեն կայացման փուլում է: Հաշվի առնելով այն, որ Հանրային հեռտուստաընկերությունը հեռարձակվում է ողջ Հայաստանում, իսկ արբանյակային ցանցի միջոցով հեռարձակվում է ամբողջ աշխարհում, դա առավել պատասխանատու է դարձնում հայագիտական, ճանաչողական հաղորդումների պատրաստումն ու ներկայացումը: Սոցիալական, կրթող, ճանաչողական, մշակութային, սպորտ, ժամանցային. բոլորը իրենց տեղն ունեն Հանրայինում: Նոր եթերաշրջանի մեկնարկին սոցիալական թեմաներ բարձրացնող նոր հաղորդաշար մեկնարկեց Հանրայինի եթերում՝ «Մասնագիտությունը՝ լրագրող»: Այստեղ վեր են հանվում հասարակության, անհատի ունեցած սուր խնդիրները: Լրագրողական լուրջ հետաքննությունները հնարավորություն են տալիս հասարակությանը խնդրին նայել բազմակողմանի: «Բարդ երկուշաբթի» հաղորդաշարը ևս սոցիալական է, որտեղ ներկայացվում են բարդ հարցրերը, սակայն դրանք առանց լուծումների չեն մնում: «Ազատ գոտի» հաղորդաշարը ևս սոցիալական հարթակ է՝ ամենատարբեր հարցերով ու լուծումներով: Հանրայինի Հասարակական խորագրի ներքո «Մերոնք» հաղորդաշարն է, որտեղ ներկայացվում են մերոնք՝ տարբեր երկներում ապրող մեր այն հայրենակիցները, ովքեր մեծ հաջողություններ են արձանագրել տնտեսական կամ մշակութային գործունեության մեջ: Էլ ի՞նչ Հանրային առանց Ջավախքի: «Ջավախք լեռնեցիների օրրան» հասարակական հաղորդաշարը նպատակ ունի՝ այն է՝ աշխարհասփյուռ հայերին ներկայացնել մի դրախտավայր, որի անունն է Ջավախք: Հաղորդաշարը պատմում է Ջավախքում ծնված հայ մեծանունների, նրանց հետագծի, Ջավախքի պատմական վայրերի ու ջավախքցու մասին: Հանրայինով զինվորի մասին պատմելը պարտադիր է, և հենց այդ պատճառով «Զինուժը» տարիներ շարունակ ողջունում է հենց Հանրայինից: Երբ որպես սովորական քաղաքացի թերթես հեռուստաալիքները, որոշ ժամանակ անց պարզ կդառնա՝ Հանրայինը կրթող և ճանաչողական հաղորդումների հսկայական պաշար ունի: Ճանաչել հայրենիքը Հանրայինից՝ «Հայ ասպետը», «Հայաստանի առեղծվածները», «Հայ-Q» -ն, «Օտար, ամայի ճամփեքի վրա», «Մայրիկների ակումբ»: Սրանք հաղորդաշարեր են, որոնց առեղծվածային լինելը հեռուստադիտողին ստիպում է չփոխել հեռուստաալիքը, փոխարենը՝ կրթվել ու ճանաչել: Մշակութային և ժամանցային բաժինների բացը ևս հետզհետե լրացվում է Հանրայինում. «Երգ երգոց », «Արվեստակիրներ», «Արվեստանոց»: Հայը, հայի տեսակը, մշակութային հետագիծը, երգը, վարպետության դասերը՝ կրտսեր և ավագ սերունդների կողմից և նույնիսկ ավելին ներկայացվում է հեռուստադիտողին հենց Հանրայինով, որից քաղաքացին զգում է, թե ինչու է այն հանրային: Մարզասերները ևս իրենց հետաքրքրող հարցերի պատասխանները կարող են գտնել Հանրայինում. «Խաղից դուրս» Կարեն Գիլոյանի հեղինակային հաղորդաշարն ամեն շաբաթ կպատմի սպորտային կյանքում առկա նորությունների, ինչպես նաև ոլորտի խնդիրների մասին: Իսկ այս ամենին պակասում է եթերի ամենաանկեղծ զրույցը յուրօրինակ մտածելակերպ ունեցող հայերի հետ: Չակերտներում բացվում են բոլոր չբացված չակերտները: Արթուր Բախտամյանի հեղինակային՝ «Չակերտներ» հաղորդաշարն ամփոփում է հանրայինի ողջ եթերը ամենաջերմ բարի գիշեր-ով: Սա հանրային է՝ իր գեղարվեստական ու մշակութային մասով, նման եթերը կարող է հանրության դեմքը լինել: Սա նաև մեկ շատ կարևոր և արդիական բան է ապացուցում՝ վարկանիշի հետևից ընկնելով միշտ որակն է տուժում, բացի այդ կասկածի տակ է դրվում լրատվամիջոցների սիրած պատճառաբանությունը՝ հանրությունը սա է պահանջում: Ինչպես երևում է հանրությունը նախկին Հանրայինի ցուցադրածը չի պահանջում: Կրկին պետք է հիշել Պարույր Սևակին՝ բոլոր հնարավոր միջոցներով ժողովրդին պետք է բարձրացնել դեպի արվեստը և ոչ թե արվեստն իջեցնել ժողովրդի մակարդակին: Աստղիկ Համբարձումյան