Քաղաքական կամքի բացակայությունը
Նոյեմբերի 22-ին, կլոր-սեղան ձևաչափով հանդիպում կայացավ դասադուլավոր՝ տարկետման իրավունքի համար պայքարող ուսանողների և իշխանության ներկայացուցիչների միջև։
Օրենքն ընդունվել է երկրորդ ընթերցմամբ և մեկ քայլ է մնացել, որպեսզի այն վերջնական ուժի մեջ մտնի։ Այդ մեկ քայլը կարող է և կկատարի Սերժ Սարգսյանը։ Նա բնականաբար կստորագրի օրենքը։
Առաջին հայացքից կարող է թվալ, թե այդ դեպքում, ինչու՞ են քննարկումների գնում ուսանողները։ Պատասխանը շատ պարզ է։ Վերից վեր կուսակցականացված ու փչացած արժեհամակարգում, փոքրաթիվ պայքարող ուսանողներից մեծ արդյունք ակնկալելը կլիներ անմտություն։ Մյուս կողմից սակայն, նրանք չեն հանձնվում և դա այն դրականն է, որ կարող ենք տեսնել։
Ի տարբերություն փողոցային պայքարի, նրանք հանդես են գալիս հստակ առաջարկություններով։ Ուսանողներն առաջարկում են, որպեսզի զինվորական ծառայությունն ընթանա ուսմանը զուգահեռ։ Ծառայության մեկ ու կես տարիները նրանք առաջարկում են ներառել բուհական կրթության արձակուրդների մեջ։ Կարծում ենք, որ սա բավականին կառուցողական առաջարկ է։
Նախորդ անգամների համեմատ, այս անգամ շատախոս էր դարձել Լևոն Մկրտչյանը։ Նա թվեր էր բերում այն մասին, թե գիտությունների թեկնածու կոչում քանի մարդ ունի և քանիսն է այսօր գիտության մեջ։ Կներեք, պարոն Մկրտչյան, ինչո՞վ են մեղավոր ուսանողները, որ դուք Տարոն Մարգարյանին գիտական կոչում եք տվել։ Ձեր կողքի նստած Շարմազանովին գիտական կոչում եք տվել։ Դուք, ինքներդ, գիտական կոչում ունեք, սակայն այսօր զբաղվու՞մ եք գիտությամբ։
Խնդիրը շատ պարզ է։ Կամ իշխանությունը կդրսևորի կամք ու կգնա այս զիջմանը, կամ կխորացնի հասարակության տարբեր շերտերի հետ հակասությունները։
Ատոմ Ոսկանյան
