Անցած 50 տարիներս առաջին հերթին մեծ փորձ են. Լևոն Ջուլֆալակյան

6 Նոյեմբեր, 2014 14:49

Թե կխոսես ամբոխի հետ, միշտ մաքուր կլինես, արքաների հետ քայլելով՝ միշտ կմնաս պարզ ու բաց, բարեկամ կամ թշնամի' չեն վնասի երբեք քեզ: Կիպլինգի այս խոսքերը այսօր էլ արդիական են, միաժամանակ դրանք խոսում են մարդու տեսակի մասին, ամբոխի մեջ ապրող մարդու տեսակի: Մեր կողքին քայլում է նաև Լևոն Ջուլֆալակյանը, ով աչքի է ընկնում իր համեստությամբ, պարզությամբ և սկզբունքներով' ապրելու իր բանաձևով: Օլիմպիական ոսկի նվաճած Ջուլֆալակյան ավագն «Արմենպրես»-ի հետ զրույցում ամփոփեց աշխարհի անցած առաջնությունը, անդրադարձավ գալիք տարվա անելիքներին և խոսեց ապրելու իր բանաձևի մասին:

- Պարոն Ջուլֆալակյան, աշխարհի առաջնությունն արդեն անցյալ է, հիմա, երբ մի պահ հետ եք նայում, ի՞նչ եք զգում, ի՞նչ կասեք այս հաղթանակների մասին:

- Մեր հավաքականը երկար տարիներ շատ մոտ էր ոսկե մեդալներին: Սակայն ամեն անգամ ինչ-որ մի տեղ, սայթաքում, վրիպում էինք: Կարծես հաջողությունը մի քիչ երես էր թեքել մեզանից: Բայց, հուրախություն մեզ, աշխարհի այս առաջնությանը մեր մարզիկները կարողացան անել այն, ինչին ընդունակ են: Եվ գրավելով առաջին հորիզոնականը' իրենց այդ հերոսական քայլով կարողացան ուրախացնել Հայաստանին և մեր ժողովրդին: Մեր հավաքականը նորից ապացուցեց իր բարձր կարգը: Իսկ ինձ համար կարևոր է նաև այն հանգամանքը, որ մասնակից բոլոր պետությունների շարքում միայն Հայաստանի հավաքականը կարողացավ երկու ոսկե մեդալ նվաճել:

-Աշխարհի առաջնությունում հավաքականի առաջատարները' Արսեն Ջուլֆալակյանն ու Արթուր Ալեքսանյանն արդարացրեցին մեր սպասելիքները, նույնը չենք կարող ասել Միհրան Հարությունյանի և Վարշամ Բորանյանի մասին: Ի՞նչն էր պատճառը:

- 71 կգ քաշային կարգում Վարշամը վնասվածք ստացավ, այլ պարագայում, համոզված եմ, անպայման կհավակներ ոսկե մեդալի: Կիսաեզրափակչում նա հանդիպեց թուրք ըմբիշի հետ, ում երկու ամիս առաջ հեշտությամբ հաղթել էր: Եթե այստեղ էլ նրան հաղթեր, ապա կմտներ եզրափակիչ, և այդ ժամանակ ամեն ինչ այլ կերպ կլիներ: Միհրանը մեծ ներուժ ունի, բայց դեռ միջազգային ասպարեզներում չի հասել այն բարձունքներին, ինչին հասել են Արթուրն ու Արսենը: Նրանք արդեն իրենց քաշային կարգերում ուրույն տեղեր ունեն:Եվ ցանկացած մրցաշարերում նրանցից մեդալներ ենք սպասում: Իսկ Միհրանը շատ քայլեր ունի անելու, դեռ պետք է ապացուցի, որ այդ քաշային կարգում առաջինն է: Նա դեռ ոչ հանրապետությունում է առաջինը, ոչ էլ' աշխարհի մակարդակով:

- Օլիմպիական քառամյակը մոտենում է ավարտին: Ինչպե՞ս եք նախապատրաստվում պահպանելու այս տարվա հաջողությունը: Ո՞րն է ամենակարևորը 2016 թվականի համար:

- Հաջորդ տարի մեր նպատակը կլինի հնարավորինս շատ վարկանիշներ ձեռք բերելը: Եվ առաջին վարկանիշները սկսում են խաղարկվել Ամերիկայում կայանալիք աշխարհի առաջնությունում, սեպտեմբերին: Առաջնահերթություն կտրվի Օլիմպիական խաղերի վարկանիշին: Պարզ է նաև, որ յուրաքանչյուր մրցաշարի մենք մեկնելու ենք հաղթելու նպատակով: Իսկ ինձ համար կարևոր չէ' մեդալներն արդյոք ոսկե՞ կլինեն, արծաթե, թե բրոնզե: Բայց կրկնում եմ' մեր հիմնական նպատակը 6 քաշային կարգում վարկանիշ ունենալն է:

- Իսկ քանի՞ ուղեգրի հույս ունեք:

- Աշխարհի առաջնությունում ուղեգրեր նվաճելու հարցում պետք է իրատես լինենք: Ձգտելու ենք առավելագույնին: Թե ինչ կստացվի, միայն ժամանակը ցույց կտա, մարզիկների ինքնազգացողությունը և մարզավիճակը: Չեմ սիրում նախապես ինչ-ինչ բաներ ասել:

- Աշխատանքի վայրում' ըմբշամարտ, տանը' ըմբշամարտ...Ինչպե՞ս եք կարողանում հարմարվել, որ չհոգնեք:

-Տանը հիմնականում կտրվում ենք ըմբշամարտից: Շատ հազվագյուտ դեպքերում գոտեմարտերն ենք քննարկում կամ տեսանյութեր ենք նայում: Սակայն բաշխում ենք մեր հանգիստն ու մարզումները, որ մեկը մյուսին չխանգարի: Տանը, բնականաբար, խուսափում ենք ըմբշամարտի մասին խոսելուց: Լուրջ ծանրաբեռնվածություն կլինի, եթե տանն էլ խոսենք այդ մասին: Նույնիսկ կարող է նաև բացասական ազդեցություն ունենալ:

-Ձեր երկու տղան էլ շարունակում են ձեր սկսած ճանապարհը, ո՞ւմ մեջ եք ավելի շատ ձեզ տեսնում:

-Երկուսի էլ: Երկու որդիներս էլ շատ նման են ինձ թե բնավորության գծերով և թե ֆիզիկական պատրաստվածության առումով: Ընդհանուր բաներ շատ կան, և մնում է, որ ինչ-որ տեղ հաջողությունը երկուսին էլ ուղեկցի իրենց նվիրվածության և աշխատասիրության հետ մեկտեղ:

-Պարոն Ջուլֆալակյան, հայտնի լինելը իր դրական և բացասական կողմերն ունի: Փողոցում, վստահ եմ, մոտենում և խոսում են Ձեզ հետ, իսկ ինչպե՞ս եք տանում ազատության այդ բացակայությունը:

-Արդեն 30 տարի զգում եմ ազատության բացակայությունը: Միաժամանակ շատ հաճելի է և շատ դժվար: Յուրաքանչյուր մարդ պետք է գիտենա իր դերն ու տեղը իր երկրում: Ես ուրախ և հպարտ եմ այն սիրո համար, որը զգում եմ հայրենակիցներիս կողմից: Հնարավոր չէ խուսափել հասարակության ուշադրությունից' թաքնվելով: Ցանկացած պահ աշխատում եմ բացասական ոչ մի բան, սայթաքում չունենալ: Ինչ խոսք, ազատությունը սահմանափակում է մարդուն, բայց ոչինչ անել չես կարող, մնում է միայն հարմարվել:

-Սեուլի Օլիպիական խաղերից անցել է 26 տարի: Ի՞նչ են տվել է ձեզ այս 26 տարիները և ի՞նչ են տարել ձեզից:

-Դառնալով Օլիմպիական խաղերի չեմպիոն' ես հասկացա, որ որպես մարզիկ հասել եմ իմ կարիերայի գագաթնակետին, և իրականացել են իմ երազանքները: Որպես մարզիկ ես ինձ բավարարված էի զգում: Ես էությամբ եմ սպորտային եղել և մինչև օրս էլ կապված եմ սպորտին: Սպորտից չեմ հեռացել ոչ մի քայլ այն կողմ: Օլիմպիական ոսկուց հետո անցած 26 տարիներին, ինչպես նաև դրանից առաջ անցած տարիներին միշտ էլ ձգտել եմ ճիշտ ապրել: Անկախ նրանից, թե ինչ մասնագիտություն ունես, պետք է լավ մարդ լինես: Ես գոհ եմ իմ ապրած ամեն օրից: Անցած տարիների ամեն օրն իր հետաքրքրությունն է ունեցել: Հարկա վոր է ճիշտ ապրել' օգտակար լինելով ազգիդ, հայրենիքիդ և հարազատներիդ: Ես չեմ ափսոսում անցած տարիների ոչ մի օրվա համար:

-Այս տարի լրացավ ձեր 50- ամյակը, 50-ը դա կյանքի մեծ փո՞րձ է, թե դեռ միայն սկիզբն է:

-Անցած 50 տարիներս առաջին հերթին մեծ փորձ են: Աստծո կամոք առողջություն լինի, դա է կարևոր: Անցած ամեն տարին իր նշանակությունն ունի: Իսկ ցանկացած տարի իսկապես մեծ նշանակություն ունի, դա' հաստատ: Տարիների հետ սկսում ես ամեն մի մանրուք ավելի պարզ տեսնել: Եվ սկսում ես մտածել' եթե նորից անցնեի նույն ուղին, արդյոք կանեի՞ նույն քայլերը: 20-ից հետո ամեն բան այլ կերպ ես տեսնում, 30-ից հետո' այլ, իսկ 40-ից հետո մեկ այլ տեսանկյունից: Բայց ինձ համար կարևորը տարիքը չէ, պետք է հոգով մնալ երիտասարդ: