Երևանում աշխատելն իսկական հաճույք է. ռուս ռեժիսորը ցանկանում է Հայաստանում ևս մեկ բեմադրություն ներկայացնել
ՄշակույթՌուս ռեժիսոր, բեմադրիչ Իրինա Լիչագինան այնպես է տպավորվել Հայաստանում աշխատանքից, որ ցանկանում է մեր երկրում ևս մեկ բեմադրություն իրականացնել: Լիչագինան Ալ. Սպենդիարյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնում վերջին ամիսներին միջազգային թիմի կազմում աշխատեց Ժյուլ Մասնեի «Մանոն» ներկայացման վրա՝ որպես պարուսույց և ռեժիսորի օգնական: Մոսկվայի Կ. Ստանիսլավսկու և Վ. Նեմիրովիչ-Դանչենկոյի անվան ակադեմիական երաժշտական թատրոնում աշխատող բեմադրիչը փաստում է՝ կրկին կցանկանար վերադառնալ արդեն սիրելի դարձած երկիր: «Արմենպրես»-ի հետ զրույցում Իրինա Լիչագինան պատմում է «Մանոն»-ի, հայ դերասանների հետ աշխատանքի ու հայկական օպերային թատրոնի «երկրորդ շնչառության» մասին:
Թե ինչպես «Մանոն»-ը հայտնվեց հայկական բեմում
Ես հիմնականում աշխատում եմ Մոսկվայում՝ Կ. Ստանիսլավսկու և Վ. Նեմիրովիչ-Դանչենկոյի անվան թատրոնում: Մեր թատրոնում երկու «Մանոն» կա՝ մեկը՝ բալետ, մյուս՝ օպերա, երկուսն էլ՝ նույն երաժշտությամբ: Հայազգի երգիչ Լիպարիտ Ավետիսյանն անգամ «Ոսկե դիմակի» արժանացավ՝ «Մանոն»-ում Դե Գրիյոյի դերերգի համար: Ներկայացման բեմադրիչ Անդրեյս Ժագարսի ու մաեստրո Կոնստանտին Օրբելյանի հետ զրույցի ընթացքում միտք առաջացավ «Մանոն»-ը բերել Հայաստան: Այս տարվա ապրիլ-մայիսին այստեղ էինք, պարապում էինք արտիստների հետ: Պետք է նշել, որ դեկորացիաներն ու զգեստները բերվել են Ստանիսլավսկու թատրոնից, բայց բոլոր արտիստները Հայաստանից էին. այսինքն՝ բոլորովին նոր ներկայացում էինք զրոյից բեմադրում:
Տաղանդավոր հայ արտիստները
Ներկայացման մեջ ներգրավված բոլոր դերակատարները հայեր են եղել: Հիանալի էր նրանց հետ աշխատել: Շատ տաղանդավոր երիտասարդներ են: Կարծես աշխատելու կարոտ էին: Շատ մեծ թվով երիտասարդներ մինչ այդ թատրոնում զբաղված էին փոքր դերերով, և հանկարծ ունենում են նման առաջընթաց, նրանց առջև բացվում են մեծ հնարավորություններ: Նման մասշտաբի ներկայացում թատրոնում չէր եղել, և «Մանոն»-ի պրեմիերան Հայաստանում շատ լավ անցավ:
Երևան, իմ սեր
Երևանում աշխատելն իսկական հաճույք է: Մեր միջազգային թիմը շատ սիրեց այս քաղաքը, կարծում ենք, որ մեզ էլ սովորեցին: Մեզ շատ լավ, ջերմ վերաբերվեցին:
Իսկապես շատ սիրեցի Երևանը: Ամենաշատը սիրում եմ այն, որ Երևանը քաղաք-տոն է, մարդիկ, չնայած բոլոր դժվարություններին,շատ ջերմ են, հյուրընկալ, բաց, վառ, ուրախ, ոչ ոք չի շտապում որևէ տեղ: Բոլորը բոլորին ճանաչում են: Կարծես ընտանիքում ես: Քեզ բոլորը դիմավորում են, գրկում, հիանալի վերաբերմունք է տիրում:
Ես շատ կցանկանայի կրկին աշխատել օպերային թատրոնում, մեկ այլ աշխատանք այստեղ բեմադրել: Կցանկանայի նաև ինչ-որ տարբերվող բան անել, օրինակ՝ ռուսական դրամատիկական թատրոնում աշխատել: Հայկականում չեմ կարողանա, որովհետև հայերեն չգիտեմ:
…Աբովյան փողոցով քայլում էի, տեսա Ստանիսլավսկու անվան թատրոնի շենքն ու, ի զարմանս ինձ, նկատեցի, որ խաղացանկում ռուսական որևէ պիես չկա: Գոգոլի, Օստրովսկու, Չեխովի գործերից չկան խաղացանկում. միգուցե նրանց հետաքրքիր կլիներ Մոսկվայից բեմադրիչի հետ աշխատանք կատարել: Ես շատ ուրախ կլինեի:
Թարմ շունչ՝ հայաստանյան օպերային թատրոնում
Երևանի օպերան ժամանակին հիասքանչ ձայներ է ունեցել, շատ մենակատարներ աշխարհում ելույթ են ունենում, բայց ոչ ոք չգիտի, որ Երևանում նման հիանալի շենք կա՝ օպերային թատրոնը: 90-ականներից Հայաստանը բարդ ժամանակաշրջան է ապրել, շատ քիչ բեմադրություններ են արվել: Շատ կարևոր է, որ Հայաստանի օպերային ու բալետային խմբերը հանդես գան հյուրախաղերով տարբեր երկրներում: Այս տարի թատրոնի արտիստներն ունեցան շրջագայություններ, ինչն իսկապես կարծես թարմ օդ լիներ բոլոր արտիստների համար: Եվ պետք է ասել, որ թատրոնում շատ լավ արտիստներ կան:
Հիանալի է աշխատել մաեստրո Կոնստանտին Օրբելյանի հետ (Ալ. Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար և տնօրեն-հեղ.): Նա բացառիկ երաժիշտ է, մենեջեր, շնորհիվ իր գործունեության կապ ունի բոլոր խոշոր թատրոնների, դիրիժորների, կատարողների հետ և ի նպաստ թատրոնի օգտագործում է իր կապերը: Օրբելյանի շնորհիվ թատրոնը նոր շունչ է ստանում, միջազգային հաջողություններ ունի:
Կոնստանտին Օրբելյանը շատ բան է անում թատրոնի համար, այնքան, ինչքան ինքն է արել վերջին երկու տարվա ընթացքում, ոչ ոք 10-15 տարվա ընթացքում չի արել: Հույս ունեմ, որ առջևում նրան երկար ու հաջողված համագործակցություն է սպասվում այս կոլեկտիվի հետ:
Ռոզա Գրիգորյան
Լուսանկարները՝ Տիգրան Առաքելյանի/օպերային թատրոն
