Մեր դարաշրջանում, երբ գիտությունն այնքան է զարգացել, որ ուսումնասիրվում է Տիեզերքը, թվում է որ Երկիր մոլորակը լիովին ուսումնասիրված է: Մենք կարծում ենք, որ բուսական ու կենդանական աշխարհը լիովին ուսումնասիրված է, բայց պարզվում է, որ չբացահայտված բաներ դեռ շատ կան, և օրեցօր նոր բացահայտումներ են արվում:
Այսօր Մարս մոլորակի մասին մենք ավելի շատ տեղեկություն ունենք, քան օվկիանոսի հատակի մասին: Համաշխարհային օվկիանոսի միայն 8 %-ն է ուսումնասիրված, իսկ 92 % -ը, հատկապես օվկիանոսների հատակը, մնում է հանելուկ և պատկերացում անգամ չունենք, թե ինչ կա այնտեղ:
Ջրահարսը, ինչպես ծանոթ ենք համանուն հեքիաթից, կեսկին-կեսձուկ է: Ոտքերի փոխարեն նրա պոչն է, որը դելֆինի պոչ է հիշեցնում, իսկ մարմի վերին մասով ա մարդուց ոչ մի բանով չի տարբերվում, ընդ որում, երբ ջրահարսը դուրս է գալիս ցամաք, նրա պոչը չորանում է և սկսում է նմանվել մարդկային ոտքերի:
Այս խորհրդավոր կենդանիների գոյության մասին հարցը շատերին է մտահոգում: Ոմանք կարծում են, որ դա հնարանք է , իսկ որոշ մարդիկ, վստահում են փաստերին:
Իսկ փաստերը հետևյալն են:
1608 թվականի հունիսի 15-ին ծովագնացները տեսել են ջրահարս:
1737 թվականին Անգլիայում ձկնորսները ջրահարս են տեսել, ի դեպ, այս դեպքում, պարզվել է, որ դա եղել է տաղամարդ-ջրահարս:
1739 թվականին Մավրիկյան կղզու մոտ ջրահարս են տեսել:
1881 թվականի հոկտեմբերի 31-ին նավաստիները ջրահարս են տեսել:
1992 թվականի ամռանը Կի Բիչ տեղանքի տարածքում ջրահարս են տեսել:
Հավատալ այս ամենին, կամ ժխտել ջրահարսների գոյությունը, հավանաբար ոչ ոք հստակ կերպով չի կարող:
