«Քաղաքացու օր» թե՞ ուղղակի օրացուցային «ստրախովկա»
Օրերս հայտնի դարձավ, որ կառավարության որոշմամբ ապրիլի 27-ին նախատեսված «Քաղաքացու օրվա» տոնի համար կառավարությունն ավելի քան 250 հազար դոլար կհատկացնի: Սա մի փաստ է, որը հանրության կողմից ոչ միանշանակ ընդունվեց, ավելին՝ անգամ բավականին քննադատության առիթ հանդիսացավ, չնայած նրան, որ իշխանության տարբեր ներկայացուցիչներ փորձում էին հնարավոր բոլոր տարբերակներով պարզաբանել և կարևորել այդ երևույթը:
Տարօրինակն այն է, որ մի երկրում, որտեղ, ըստ իշխանության ներկայացուցիչների, 30 տոկոս աղքատություն կա, երկրաշարժից հետո աղետի գոտի ու անօթևան մարդիկ կան, որտեղ իշխանափոխությունից մեկ տարի անց մարդկանց սոցիալական վիճակը դրական առումով չի փոխվել, անհրաժե՞շտ էր արդյոք մարդկանց «միտքը վառ պահելու» համար նման ճոխություն թույլ տալ: Մի քանի սենյականոց բնակարանը Գյումրիում 20-25 հազար դոլար արժի, Սպիտակում՝ 15-18 հազար, այսինքն՝ մոտ տասն ընտանիքի այդ գումարով հնարավոր էր բնակարանով ապահովել, մի քանի հարյուր անապահով ընտանիքի էլ այդ գումարով կարելի էր օժանդակություն ցուցաբերել:
Պետք է ընդգծել, որ ընդամենը մեկ տարի առաջ ՀՀ «հպարտ ու արժանապատիվ» քաղաքացիները չգիտեին, որ աշխատանք չունեն ոչ թե որովհետև աշխատատեղ չկա, այլ որովհետև թամբալ են: Չգիտեին նաև, որ աղքատությունն իրենց գլխում է, դրա համար էլ ֆինանսապես անապահով են: Իրազեկ չէին, որ դրոշը պատին հենելու համար կարող են ծեփվել պատին, փռվել ասֆալտին կամ ի տես արար աշխարհի ու տեսախցիկների առջև, անարգանքի սյանը գամվել: Հասարակությունը հակառակորդների ու յուրայինների բաժանելով` մերժում էին ում պատահի և ինչպես պատահի: Քաղաքացիների համար, որոնց մեծամասնությունն աշխատանք չունի, մի մասն աշխատում է չնչին աշխատավարձով, զգալի հատվածն էլ արտագնա աշխատանքի մեկնելու պատճառով տեսակապով է գուրգուրում իր զավակներին, պետբյուջեից հատկացված ահռելի գումարով գուցե հիշարժան դառնա ևս մեկ օր:
Մի բան ակնհայտ է, որ նոր իշխանությունները փորձում են հնարավոր ամենաարագ տարբերակով պատմության մեջ ամրագրեն իրենց թողած հետքը և հանրության հիշողության մեջ օրացուցային ամրագրում կատարեն՝ «Քաղաքացու օր» ձևակերպմամբ: Ըստ էության՝ սա արհեստական ներդրված գաղափար է և ամենայն հավանականությամբ երկար կյանք ունենալ չի կարող, ինչպես չունեցան մի շարք այլ «տոներ», որոնք ներդրվել էին կեղծ օրակարգ հետապնդելով:
Անդրանիկ Հարությունյան
