Ղարաբաղյան և հայաստանյան իշխանությունների հակասությունները սրվել են և ջրի երես դուրս եկել
eadaily.com-ը «Փաշինյանը նպատակադրվել է մաքրել Ղարաբաղի իշխանությունը Սերժ Սարգսյանի մարդկանցից» վերնագրով հոդվածում գրում է, որ Հայաստանում հին ու նոր իշխանությունների միջև ներքաղաքական պայքարը աստիճանաբար ներառում է նաև Լեռնային Ղարաբաղը: Երևանում զանգվածային ճնշումների արդյունքում իշխանափոխությունից մեկ տարի անց «թավշյա հեղափոխության» առաջնորդ և Հայաստանի ներկայիս վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը կանխատեսում է նմանատիպ գործընթացներ Ղարաբաղում, այդ թվում՝ «եթե ոմանք փորձեն Արցախը վերածել հակահեղափոխության կենտրոնի»: Լեռնային Ղարաբաղն ու Հայաստանը, որոնք Ադրբեջանի հետ ռազմական հակամարտության մեջ են, փոխաբերական իմաստով ասած, հանդիսանում են քաղաքական «հաղորդակից անոթներ»: Հայաստանում տեղի ունեցող գործընթացները անմիջականորեն ազդում են Ղարաբաղի վրա, և «թավշյա հեղափոխությունը» բացառություն չէ: Դրա ալիքները ղարաբաղյան իշխանությունները զգացին անցյալ տարվա հունիսի վերջին: Այն ժամանակ Ղարաբաղի մայրաքաղաք Ստեփանակերտը բռնկվել էր բողոքի ակցիաներով ԼՂՀ ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցների և տեղի բնակիչների միջև տեղի ունեցած ծեծկռտուքի հետևանքով: Այդ ամենը հանգեցրեց բարձրաստիճան պաշտոնյաների հրաժարականների, իսկ երկրի ներկայիս ղեկավար Բակո Սահակյանը հրապարակավ հայտարարեց, որ չունի նախագահական հավակնություններ, այսինքն՝ 2020 թվականին չի առաջադրվելու նախագահի պաշտոնում: Իրավիճակը հնարավոր եղավ լուծել Նիկոլ Փաշինյանի տեսաուղերձից հետո: «Թավշյա հեղափոխությունը» մեկ տարեկան է: Այս ընթացքում անցկացված բոլոր ընտրություններում հաղթել են Փաշինյանի կողմնակիցները, և Փաշինյանն ամրապնդել է իր դիրքերը, բայց քաղաքական կրքերը չեն հանդարտվում: Ընդ որում, ներկա իշխանությունների վարկանիշի որոշակի նվազման հետ մեկտեղ՝ Հայաստանի նախկին իշխանության ներկայացուցիչների ձայնը սկսել է ավելի ուժեղ հնչել: Արդյունքում, տեղեկատվական դաշտում և սոցիալական ցանցերի հայկական հատվածում իրական տեղեկատվական պատերազմ է ծավալվել: Բացի սադրիչ հեռուստատեսային և տեղեկատվական հարձակումներից և վարկաբեկումների «արտահոսքերից», հայկական ներքաղաքական պայքարը աստիճանաբար ներառում է նաև Ղարաբաղը: Չճանաչված հանրապետության ղեկավարները բացահայտորեն կողմ են արտահայտվում նախկին նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի՝ կալանքից ազատ արձակման օգտին, բավականին կոպիտ երկխոսություն են ունեցել Հայաստանի վարչապետի մամուլի քարտուղարի հետ, և հեգնանքով են մեկնաբանում ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման հարցով Փաշինյանի բանակցությունները Ալիևի հետ: Բավական է միայն հիշել Ղարաբաղի անվտանգության խորհրդի քարտուղար Վիտալի Բալասանյանի հեգնանքով հայտարարությունը, որ չի հասկանում ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահների և Հայաստանի ու Ադրբեջանի ղեկավարների խոսքերն այն մասին, թե կողմերի հասարակություններին պետք է նախապատրաստել խաղաղության: Արցախի գործող նախագահ Բակո Սահակյանը և նախկին նախագահ Արկադի Ղուկասյանը խնդրանքով դիմել են Հայաստանի գլխավոր դատախազություն՝ փոխելու բանտում գտնվող Ռոբերտ Քոչարյանի խափանման միջոցը: Նրանց խնդրանքը մերժվել է: Ապա դիմել են երաշխավորության դիմումով: Վիտալի Բալասանյանը կրկին արտահայտվել է՝ նշելով, որ Հայաստանում ղարաբաղյան ղեկավարության պահանջը պետք է հաշվի առնվեր: Այսպիսով, ղարաբաղյան և հայաստանյան իշխանությունների հակասությունները սրվել են և ջրի երես դուրս եկել: Եթե նախկինում դրանք թաքնված բնույթ էին կրում և ընթանում էին «գորգի տակ», հիմա իշխանության վերնախավերը բացահայտ են արտահայտվում: Նույնիսկ մայիսի 9-ի տոնակատարություններին մասնակցած Նիկոլ Փաշինյանի և նրա նախորդի` Սերժ Սարգսյանի աշխատանքային այցերի պարզ դիտարկմամբ զգացվում է ընդդիմադիր քաղաքական բևեռների առկայություն: Սերժ Սարգսյանը շրջապատված էր այն մարդկանցով, ովքեր հարում են Ղարաբաղի ռազմական վերնախավին, իսկ Փաշինյանն ավելի շատ խոսել է հասարակ մարդկանց հետ: Այնուհետև նա, կիսվելով իր «ղարաբաղյան տպավորություններով», խստորեն դատապարտել է «ռևանշիստներին», որոնք փորձում են «Արցախը վերածել հակահեղափոխության կենտրոնի», և, եթե դա այդպես է, ապա «Արցախի ժողովուրդը այն կդարձնի հեղափոխության կենտրոն»:
Արդյո՞ք Ղարաբաղում հեղափոխություն կլինի: Այս գաղափարը առավել մանրամասնորեն բացահայտվել է Նիկոլ Փաշինյանի ընտանիքին պատկանող «Հայկական ժամանակ» թերթի՝ «Արցախում նույնպես պիտի հեղափոխություն տեղի ունենա» վերնագրով հոդվածում, որտեղ նշվում է, որ հեղափոխական արժեքները կոռուպցիայի դեմ պայքարի և մենաշնորհների վերացման տեսքով պետք է կիրառվի նաև Ղարաբաղում: Ըստ այդ խմբագրականի, «ռևանշիստները չեն ուզում դա, որովհետև այս կերպ նրանք կկորցնեն Ղարաբաղում ունեցած բոլոր ազդեցությունները, նրանք կորցրել են ամբողջ աջակցությունը Հայաստանում և ամրոցներ են փնտրում Ղարաբաղում»:
Կամո Խաչիկյան
