Հպարտանա՞նք գեներալներով, թե՞ ճնշվենք նրանց ներկայությունից

Օրերս, քաղաքական հարթակներից տեսակետ հնեց, թե ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանն իրեն վատ է զգում գեներալների կողքին: Ասվածի տողատակում հավանաբար այն էր, որ նա չի ծառայել բանակում կամ չի կռվել Արցախի ազատագրման տարիներին և այդ իսկ պատճառով, գեներալների ներկայությունից ճնշվում է:

Այս միտքը մտորելու առիթ հանդիսացավ, քանի որ կարևոր էր հասկանալ, թե ընդհանրապես մեր գեներալներից ով, ինչի համար է նման բարձր կոչման արժանացրել: Ամենաշռայլ պատասխանը՝ հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար ձևակերպումն է, բայց իրականում, հարց է ծագում, որ եթե չլինեին բազմահազար նահատակված կամ ողջ մնացած զինվորները, այդ գեներալներն ինչպե՞ս էին իրենց կոչումները ձեռք բերելու:

Գեներալների կոչումով հպարտացողները լավ կլիներ պատասխանեն այն հարցին, թե ինչպե՞ս է պատահել, որ կոչմանը համահունչ 100 հազար դոլարանոց մեքենաներ, ֆանտաստիկ ունեցվածք, դղյակներ են կարողացել ձեռք բերել: Եվ սա այն դեպքում, երբ իրենց ենթակայությամբ ծառայած հայրենիքի շատ ու շատ նվիրյալներ մինչ օրս չեն կարողանում անգամ սեփական առողջության մասին հոգ տանելև արդեն 30 տարի է ապրում են ծայրահեղ չքավորության մեջ:

Հետաքրքիր է նման գեներալներն իրենց ճնշված չե՞ն զգում արդյոք, երբ իրենց ուսադիրների ուժով երկար տարիներ ահ ու սարսափ են տարածել ու մարդկանց ունեցվածքը խլել: Հիմա հարց՝ հպարտանա՞նք նման գեներալներով, թե նրանց ներկայությունից ճնշվենք, քանի որ չենք կարողանում հանդուրժել անարդարությունը: Այս պայմաններում, բնական է, որ կլինեն մարդիկ, ովքեր գեներալի ուսադիրով զինվորականներ տեսնելիս ավելի շատ կարող ենք ամոթի զգացում ունենալ, քան հպարտության:

Եվ, իրոք, ինչպե՞ս չճնշվես, երբ երկար տարիներ հերոս շատ ու շատ տղաների, անգամ Շուշիի ազատագրման ճարտարապետի՝ Արկադի Տեր-Թադևոսյանի անունն արտասանելու դեպքում անգամ կարող էին խնդիրներ լինել: Եվ այս պայմաններում ասել, որ Փաշինյանը մի տեսակ ճնշվում է գեներալների ներկայությունից ազնիվ չէ, քանի որ նրա աչքի առջևով են անցել նաև այն օրերն ու ամիսները, երբ իրական հերոսը ինչ-որ մեկի ցանկությամբ հանկարծ դառնում էր հակահերոս, իսկ հակահերոսը՝ հերոս ու գեներալ:

Արմինե Գրիգորյան