Հայաստանը հնի ու նորի կիզակետում

Հասարակությունը շարունակում է գերի մնալ հնի ու նորի պայքարում: Մի կողմից նախկին քաղաքական ուժերն են Փաշինյանի կառավարման օրերը հաշվում,  մյուս կողմից փաշինյանական կառավարությունը փորձում է իր ունեցած լեգիտիմ իշխանության շոշափուկները տարածել ողջ աշխարհով մեկ:

Եվ եթե առաջինի դեպքում պատկերն այդքան էլ իրատեսական չէ,  ապա երկրորդի դեպքում հստակ կարելի է արձանագրել որ նոր իշխանությունները կարողանում են նախկինների թողած ժառանգության տակից դուրս գալ: Իհարկե, որոշակի թերացումներ լինում են, առանց որոնց հնարավոր չէր լինի, քանի որ նախորդ տարիներին երկիրը ղեկավարած իշխանություններն այնպիսի բազմաշերտ ու բազմաչափ լաբիրինթոսներ են հասցրել սարքել, որ այն քանդելը մեկ ամսվա կամ մեկ տարվա գործ չէ: 

Ամեն ինչ սեփականաշնորհած, վարձով ուրիշին տրված կառույցները, բնական է, որ աշխատելու էին այնքան, որքան իրենց խիղճն էր թույլ տալու, բայց արի ու տես, որ երբ գործին խառնվում է շահույթը, ապա բարեխղճության բոլոր մուսաները լռում ու բթանում են:

Եվ այս պայմաններում, թեև հասարակությունը Փաշինյանից օր առաջ լուծում է պահանջում, սակայն, տարիների ընթացքում գոյացած տիղմի մեջ թիավարելն այնքան էլ արագ չի ստացվում:

Մնում է հաշվել պղտոր ջրում ձուկ որսացողների թիվը, ու շատ արագ պարզ կդառնա, թե որտեղից են ծնվում Փաշինյանի հրաժարականի կոչերն ու նրա հասցեին հնչող տարաբնույթ անտրամաբանական մեկնաբանությունները:

Մեկ բան հստակ է, որ Հայաստանը օտարի կառավարմանը հանձնած նախկին իշխանություններն այսօր չեն կարողանում մարսել այն միտքը, որ իրենք այլևս երկիրը կթելով չեն կարողանալու հարստանալ: Այդ է պատճառը, որ առանց վարանելու կարող են ամեն ինչ հորինել, եղածը մրոտելու և արժեզրկելու համար:

Իսկ թե հասարակության կողմից ինչպիսին կլինի դրա պատասխանը, ցույց կտա ժամանակը:  

Արմինե Գրիգորյան