«Ձեռքը ճար լիներ Սասունցի Դավթին ստորացնելու, նրան էլ կստորացներ, որ ինքը մնար միակ հայկական հերոսը»․ «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է

Հայաստանում քաղաքական իրողությունների ֆոնին հասարակական կրքերը գնալով ավելի են բորբոքվում: 

Տպավորություն է, որ մարդիկ դադարել են իրար լսել, տարակարծությունը ժողովրդավարության ուղին բռնած Հայաստանի համար անկարևոր մի բան է դարձել: Համացանցը լցված է մեղադրանքներով, հայհոյանքներով, սպառնալիքներով՝ բոլորին ձերբակալելու, գնդակահարելու:

Հոգեբան Միհրդատ Մադաթյանը «Փաստի» հետ զրույցում ասում է՝ երկրում անհանդուրժողականության մթնոլորտ է: 

«Ռևանշիստների իշխանափոխությունից հետո անհանդուրժողականության մթնոլորտը հասունացել է երկրում, և այսօրվա դրությամբ տեղի են ունենում այլակարծության նկատմամբ անհանդուրժողականության արտահայտումներ, որոնց նաև ականատես եղանք վերջին ժամանակահատվածում: 

Իշխանափոխությունը տեղի ունեցավ սիրո և հանդուրժողականության կարգախոսի ներքո, բայց դրա ողջ ընթացքում չկար ո՛չ սեր, ո՛չ էլ հանդուրժողականություն: Եթե ինչ-որ տեղ ցույց տաք սիրո և հանդուրժողականության արտահայտություն, կհամաձայնեմ ձեզ հետ: 

Պաստառներ տարածվեցին ամբողջ քաղաքում, հոգեբանական ոտնձգություններ եղան, ագրեսիա, որոնք լուրջ բնույթ էին կրում, դրանք սիրո և հանդուրժողականության արտահայտություն չէին: Այսօր ունենք միջավայր, որտեղ այլակարծությունը խստորեն պատժվում է: 

Բացառված չէ, որ յուրաքանչյուրը, միայն նրա համար, որ ունի այլ կարծիք, կարող է ձերբակալվել: Երկու երիտասարդները միայն վարչապետի խոսքերը կրկնելու համար այսօր բանտարկված են, իսկ վարչապետը բանտարկված չէ: 

ՀՀ երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանն այսօր բանտարկված է, ինքն էլ չի կարողանում հասկանալ, թե ինչու: 

Հեքիաթ է հորինվել, բայց կոնկրետ մեղադրանք չկա, իսկ նա տարուց ավելի է՝ բանտում է, նրա անձնական իրավունքները խախտված են: Սա նման է բռնապետական ռեժիմի արտահայտման»,-ասում է Մադաթյանը:

Հոգեբանը նշում է՝ հասարակության մեջ առկա անհանդուրժողականության մթնոլորտը մեզ լավ տեղ չի տանելու: 

«Այն մեզ տանելու է կա՛մ քաղաքացիական պատերազմի, կա՛մ էլ շատ լուրջ բախումների: Ապօրինությունն ի սկզբանե պոպուլիստական հողի վրա սերմանվեց այսօրվա վարչապետի կողմից դեռևս իշխանափոխության շրջանում: 

Ատելություն սերմանվեց բոլոր այն մարդկանց նկատմամբ, որոնք մի փոքր ապահով էին ապրում՝ կապ չունի, թե ինչ միջոցներով: 

Եթե մարդը մի փոքր լավ է ապրում, լավ կոստյում է հագնում, լավ մեքենա վարում, ինքն արդեն հակահեղափոխական է: 

Ատելության մթնոլորտը բերեց իշխանափոխության: 

Իշխանության՝ տողատակերում ասվող կարգախոսն այն էր, որ «մենք հիմա կանենք այնպես, որ լավ ապրողները սկսեն վատ ապրել»: 

Այսինքն՝ ոչ թե մենք կգնանք դեպի լավը, որովհետև խնդիրն այդտեղ չէր: Ինչպես տեսնում ենք, այդպես էլ տեղի է ունենում՝ ձերբակալություններ, քրեական գործեր: Եթե ուշադիր հետևենք, երևի հարուցված քրեական գործերի 90 տոկոսը սին կլինի: 

Շոուներով մարդկանց բռնում են, հետո ոմանց սուս ու փուս բաց են թողնում: Մի քանի միլիոն դրամի շորթման մասին խոսակցություններ, հետո 350 հազար դոլար՝ չարթերային չվերթի համար (նկատի ունի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի ուղևորությունը ԱՄՆ-խմբ.): 

Անտրամաբանական, ոչ պետական իրողություններ են»,-ընդգծում է հոգեբանը:

Վերջին շրջանում նկատելի է, որ հարձակումներ են լինում պատերազմի բովով անցած անձանց նկատմամբ: Մադաթյանի կարծիքով՝ սա կոնկրետ քաղաքականություն է:

«Տեղի է ունենում ազգային հերոսներին ստորացնելու, փոքրացնելու, արժեզրկելու մեծ ու նպատակային գործընթաց՝ անկախ որևէ պատճառից: 

Խնդիրը սա է՝ կա՛մ ես լավն եմ ու ցույց եմ տալիս, որ լավն եմ, կա՛մ էլ հասկանում եմ, որ լավը չեմ և ով լավն է, նրանց ստորացնում եմ, որ դրա ֆոնին լավը երևամ: 

Մարդը չի ծառայել բանակում, փախել է Արցախյան պատերազմի ժամանակ, հետո ազատվել է բանակից: 

Այդ նույն ժամանակ Վիտալի Բալասանյանը, Ռոբերտ Քոչարյանը և ուրիշները, զենքը ձեռքին, կռվել են, հասկացեք՝ իրենց կյանքը, իրենց երեխաների դաստիարակությունը, ընտանիքի անդորրը նվիրել են հայրենիքի կայացմանը: 

Ու այսօր այդ մարդիկ, որքան հնարավոր է, տարբեր պատճառներով ստորացվում են: Տեղի է ունենում մտածված գործընթաց: 

Ձեռքը ճար լիներ, Սասունցի Դավթին ստորացնելու, նրան էլ կստորացներ, որ ինքը մնար միակ հայկական հերոսը: 

Նպատակային տեղի է ունենում Արցախի, հայրենիք գաղափարի արժեզրկում: 

Ուշադիր հետևեք արտահայտած մտքերին՝ «նա չի հայը, որ այստեղ է ապրում, այլ նա է հայը, ով գոնե մեկ ամիս անցկացնում է Հայաստանում»: 

Եթե իմ երեխային ուղարկում եմ բանակ, ես նո՞ւյն ձևի հայ եմ, ինչպես այն մեկը, որ գալիս, մեկ ամիս ռեստորանում փող է ծախսում: 

Ուզում եմ հասկանալ՝ ո՞րն է այդ արժեքների հավասարությունը: 

Տեսնում եմ, որ սա ունի հետևողական բնույթ, տեղի է ունենում հայրենասիրական և մյուս արժեքների լուրջ խարխլում»,-եզրափակում է մեր զրուցակիցը: 

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում