«Երիտասարդների հոսքը, ձգտումը դեպի թատրոն մեծացել է». Գյումրու տիկնիկային թատրոնը ներքին հարդարման և տանիքի վերանորոգման խնդիր ունի. «Փաստ»
«Փաստ» օրաթերթը գրում է
«Փաստը» մարզային թատրոններին նվիրված իր շարքում այս անգամ անդրադառնում է Գյումրու համայնքապետարանի Ստեփան Ալիխանյանի անվան տիկնիկային թատրոնին: Թատրոնի տնօրենի ժամանակավոր պաշտոնակատար Արմենուհի Մանուկյանը նշում է, որ թատրոնը հիմնադրվել է 1935 թ.-ին:
««Կապիկն ու հայելին» ներկայացումով բացվել է առաջին թատերաշրջանը: Թատրոնի հիմնադրման և կայացման գործում մեծ ավանդ ունեն Հասմիկ Գյոզալյանը և Ստեփան Ալիխանյանը: Երկուսով փորձեցին թատրոնը դարձնել պետական և հասան իրենց նպատակին: Դրա արդյունքում մինչ օրս վայելում ենք այս թատրոնի շքեղությունը, հզորությունը, և այժմ թատրոնը մտնում է իր 86-րդ թատերաշրջանի մեջ»,-«Փաստի» հետ զրույցում ասում է Մանուկյանը:
Անդրադառնում ենք թատրոնում աշխատող դերասան-տիկնիկավարներին և սերնդափոխության խնդրին: «Թատերախումբը 11-12 հոգանոց է, իսկ ամբողջ աշխատակազմը՝ 34-35 հոգանոց: Ունենք կես և ամբողջ դրույքով աշխատողներ: Թատրոնը երիտասարդների պակաս երբևէ չի ունեցել: Ի զարմանս ինձ, հատկապես վերջին շրջանում երիտասարդների հոսքը, ձգտումը դեպի թատրոն, հեքիաթային այդ աշխարհ շատ մեծ է: Երբ մեր թատրոն են դիմում դերասանի, ռեժիսորի կրթությամբ շնորհալի երիտասարդներ, որոնք ընդհանուր պատկերացում ունեն թատրոն գաղափարի վերաբերյալ, նրանց հնարավորություն ենք տալիս, որ ծանոթանան տիկնիկային արվեստի բոլոր գաղտնիքներին՝ տիկնիկագործությունից սկսած մինչև դերասանական արվեստ: Երիտասարդները գալիս են, իրենց ներկայացնում ենք տիկնիկային արվեստը, փորձաշրջան սահմանում, որպեսզի հասկանան՝ արդյո՞ք իրենց իսկապես գրավում է այս արվեստը: Արդյունքում, եթե ունենում ենք համապատասխան հաստիքներ և երիտասարդների մեջ տեսնում ենք ցանկություն, ձգտում, այլևս նրանց բաց չենք թողնում: Բայց շատերն էլ զգում են, որ դա իրենցը չէ: Մանրամասնեմ, թե խոսքն ինչի մասին է: Սա նաև ֆիզիկական պատրաստվածություն է պահանջում: Եթե ձողիկավոր տիկնիկ է, տիկնիկավարը պետք է 35-40 րոպե ձեռքը բարձր պահի, բացի դա, կարողանա իր էներգիան փոխանցել, տիկնիկին շունչ տալ, իսկ դա բարդ գործ է»,-նշում է մեր զրուցակիցը:
Այս առումով բավականին խստապահանջ է նաև հանդիսատեսը՝ երեխաներն ավելի զգայուն են, ավելի շուտ են արձագանքում թերացումներին: «Բեմը ռենտգեն է, և երբ երեխան դիտում է ներկայացումը, գուցե մեզ թվա, թե կարողացանք քողարկել մեր որոշ «թերություններ», բայց երեխան տեսնում է ամեն ինչ և չի կարողանում լուռ մնալ, ներկայացման ընթացքում, օրինակ՝ բարձր ձայնով կարող է ասել՝ սա այսպես չպետք է լիներ: Իրավունք չունենք սխալվելու: Փորձում ենք հնարավորինս ճշգրիտ լինել, կոկիկ, ինչ-որ տեղ քառակուսիների մեջ, քանի որ երբեմն դրանցից դուրս գալը երեխային կարող է դուր չգալ: Նաև այդ առումով ենք ապահով, որ մեր հանդիսականը մեր առաջին քննադատն է, նա է մեզ ուսուցանում, չնայած որ մենք ենք իրեն ուսուցանողը: Երկուստեք է այս պրոցեսն ընթանում»,-ընդգծում է թատրոնի տնօրենի ժ/պ-ն:
Մանուկյանն անդրադառնում է նաև հաճախելիության հարցին: «Վերջին շրջանում, երբ Գյումրին սկսեց դիտարկվել որպես զբոսաշրջային քաղաք, որոշակի փոփոխության ենթարկվեց նաև մեր թատրոնի աշխատելաոճը, և արդյունքում այսօր հանդիսականի պակասի խնդիր չունենք: Երևանից և Հայաստանի տարբեր մարզերից զանգահարում և նախապես տոմսեր են պատվիրում, որ գան և ներկայացում դիտեն: Ինքներս շրջագայում ենք երկրով մեկ: Երևի Հայաստանում որևէ քաղաք կամ գյուղ չի մնացել, որտեղ չենք եղել: Մեր աշխատանքը, առաքելությունը շատ կարևոր ենք համարում, ամեն ինչ անում ենք, որ որևէ մարզ անմասն չմնա տիկնիկային արվեստից, տիկնիկային թատրոնի հրաշքներից: Հանդիսականը շատ հաճախ է ասում, որ նման հրաշք իրենք որևէ տեղ չեն տեսել, իսկ դա կրկնակի պարտավորեցնող է: Հրավերքներ ունեինք տարբեր երկրներից, բայց համավարակը խանգարեց: Հայաստանում անցկացվող և որևէ փառատոնից անմասն չենք մնում: Ամեն տարի մասնակցում ենք «Թումանյանական հեքիաթի օր» փառատոնին, անցած տարի մասնակցել ենք «Գյուղամեջ» փառատոնին: Պահպանում ենք մեր կապը Երևանում և մյուս մարզերում գործող տիկնիկային թատրոնների հետ: Կարծում եմ, որ եթե կապ չես ունենում այլ թատրոնների հետ, լճացման պրոցեսն անխուսափելի է: Ի դեպ, փորձի փոխանակման հետ կապված մեկ ավելացում էլ անեմ: Գյումրին և Գերմանիայի Հալլե քաղաքը քույր քաղաքներ են: Պատրաստվում ենք իրենց տիկնիկային թատրոնի հետ համագործակցել, այնտեղ ներկայացում ունենալ, սակայն համավարակով պայմանավորված սկսելու ենք օնլայն հարթակից, հուսանք շարունակությունը կլինի Գերմանիայում»,- հավելում է մեր զրուցակիցը:
Թատրոնը Գյումրու համայնքապետարանի ենթակայությամբ գործող կառույց է: «Գաղտնիք չէ, որ արվեստի բնագավառի աշխատակիցները ստանում են մինիմալ աշխատավարձ, որը շատ ցածր է: Մեր թատրոնը, բացի բեմադրական ծախսերից, նաև ունի ներքին հարդարման հետ կապված խնդիր: Այս հարցում համայնքապետարանը չի կարողանում մեզ օգտակար լինել, քանի որ բյուջեում բավարար միջոցներ չունի: Վերջին շրջանում բարերարների շնորհիվ կարողացել ենք որոշակիորեն թատրոնի առաջին հարկն էսթետիկ տեսքի բերել, այստեղից սկսվում է շփումը երեխայի հետ: Իհարկե, ներքին հարդարման խնդիրները դեռ ամբողջովին լուծված չեն, նաև տանիքի խնդիր ունենք: Կառավարությունն ընդունել է ծրագիրը, հասել ենք կարևոր փուլին, որ կարողանանք տանիքը հիմնովին վերակառուցել: Մշտապես ասում ենք, որ սա բոլորիս թատրոնն է, յուրաքանչյուրն այստեղ անելիք ունի: Գյումրու տիկնիկային թատրոնը յուրաքանչյուրի հիշողության մեջ է, մտածում ենք, որ եթե որևէ բան փոխենք թատրոնում, ուրեմն կփոխենք նաև մարդկանց հիշողությունները: Ուստի պետք է պարտադիր պահենք հինը, բայց ռեստավրացիա անելով՝ փորձենք թարմություն մտցնել»,-եզրափակում է Արմենուհի Մանուկյանը:
Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում
