Хотелось как лучше а получилось как всегда
ՀՀ օրվա իշխանությունն ի շահ ժողովրդի, ինչ խելքներին փչում է, անում է, ու վերջում դարձյալ տուժողն էլի ժողովուրդն է լինում։ Հարկերն ավելացնում են, ասում են՝ ժողովրդի համար ենք ավելացնում, ծառայությունները թանկացնում են, ասում են՝ ժողովրդի համար ենք անում, նոր հարկեր ու տուրքեր են մտցնում, կրկին՝ ժողովրդի համար ենք անում։ Չկա մի բան, որ ժողովրդի անվան տակ կամ ժողովրդի համար չանեն, բայց միևնույն է, վերջում տուժողը ժողովուրդն է լինում։ Տարօրինակ է, բայց պարզվում է, նույնիսկ թանկացումներն են ի շահ ժողովրդի՝ «որքան բարձր է գնաճը, այնքան մարդիկ ավելի լավ են ապրում» վկա էկոնոմիկայի նախարարը։
Հարց է առաջանում. եթե թանկացումների, այն էլ՝ համատարած ու երբեմն կտրուկ թանկացումների պայմաններում մարդիկ սկսել են ավելի լավ ապրել, ինչպե՞ս է լինում, որ աղքատությունը երկրում խորանում է։ Բնակչության գրեթե կեսն աղքատության վերին շեմից ներքև է գտնվում՝ այն էլ՝ դեռ 2020թ. տվյալներով. ի դեպ կասկած չկա, որ 2021-ին աղքատությունն էլ ավելի է խորացել։
Եթե նույնիսկ համարենք, որ այդպես է, և մարդիկ սկսել են համատարած թանկացումների պայմաններում ավելի լավ ապրել, ինչպես ասում է Քերոբյանը, ապա դա նշանակում է, որ տնտեսության մեջ ձևավորվող եկամուտներն անհամաչափ են բաշխվում. այլ կերպ ասած՝ աղքատներն ավելի են աղքատանում, հարուստներն էլ ավելի են հարստանում։ Եվ ո՞րն է այստեղ սոցիալական արդարությունը։ Ո՞ւր մնացին ներառական աճի վերաբերյալ ժամանակին հնչող բարձրագոչ հայտարարություններն ու խոստումները։ Ինչպե՞ս կարող է թոշակառուն ավելի լավ ապրել, երբ երկրում թոշակ չի բարձրացել, իսկ սննդամթերքը և, հատկապես՝ առաջին անհրաժեշտության սննդամթերքը, երկնիշ է թանկացել։
Ըստ էության, կան մարդիկ, ովքեր անգամ համատարած թանկացումների պայմաններում ավելի լավ են ապրում, որովհետև նրանց եկամուտներն առաջ են ընկել ծախսերից։ Բայց այդպիսիք հասարակության շատ փոքր մասն են կազմում։ Մեծ մասի դեպքում ապրելն անհամեմատ ավելի է դժվարացել։ Գնաճը քիչ է, հարկերն ու այլ վճարներն էլ մյուս կողմից են ծանրանում մարդկանց վրա։ Եկամուտները չեն ավելանում, ապրանքները թանկանում են, բայց մարդիկ ստիպված են ավելի շատ վճարել գույքի, կոմունալ ու սպասարկման այլ ծառայությունների համար։
Նշենք, որ ժամանակին, երբ դեռ նոր էին խոսում գույքահարկը բարձրացնելու մասին, ասում էին, թե դա անում են թանկարժեք գույքն ու հարուստներին հարկելու համար։ Գույքահարկը բարձրացրին և դրանում ներառեցին ոչ միայն՝ հարուստներին, այլև՝ մյուսներին։ Ընդ որում, վերջիններիս բեռն անհամեմատ ավելի ծանրացավ, քան նրանցը, ում համար ուզում էին գույքահարկը բարձրացնել։ Պարզվում է՝ հիմա էլ որոշել են ավտոմեքենաների ապահով. բարձրացնում են գները, որպեսզի վթարների ժամանակ կարողանան նորմալ հատուցել։ Թանկացնում են ոչ միայն կարգազանց, այլև պարտաճանաչ վարորդների ԱՊՊԱ-ն։ Այն դեպքում, երբ մարդիկ ԱՊՊԱ ամբողջ պատմության մեջ վթար չեն ունեցել, տարեկան որոշակի գումար են վճարել պայմանագիր ձեռք բերելու համար, իրենց գրպանից փոխհատուցել են ուրիշների թույլ տված սխալների ու պատճառած վնասների համար, հիմա ստիպված պիտի լինեն ավելի շատ վճարել, որպեսզի կարգազանց վարորդների արարքների համար ավելի շատ փոխհատուցում տրամադրեն։
Մարդկանց եկամուտները չեն ավելացնում, բայց պատրաստվում են նոր բեռ դնել, այս անգամ էլ՝ առողջապահության ապահովագրության անվան տակ։ Ու կրկին դա ներկայացնում են՝ որպես ի շահ ժողովրդի։ Ժողովրդից փողը վերցնում են, իբր ժողովրդի հոգսերը թեթևացնելու համար, բայց դա էլ չեն կարողանում պատշաճ անել։ Ըստ էության, մարդիկ փող են տալիս ապահովագրության համար, սակայն, երբ հարցը հասնում է ապահովագրությունից օգտվելուն՝ հազար ու մի պատճառ են բերում, որպեսզի խուսափեն ապահովագրություն տրամադրելուց։
Եթե այս ամենն ուրիշ կերպ ձևակերպենք՝ իշխանություններն ամեն ինչ անում են, որպեսզի հնարավորինս շատ գումարներ պոկեն ժողովրդից։ Իսկ երբ հարցը հասնում է ժողովրդին, պարզվում է՝ պետությունը փող չունի։ Ժողովրդից վերցնում են, բայց հետ տալուց՝ չեն տալիս, այլ կերպ ասած՝ իրենց հաճույքների համար փող ու միջոցներ կան, ժողովրդի համար՝ չկան։
Վահագն Արսենյան
