«Դանդաղ վառվում ենք, չեմ էլ ուզում ապրել, սա ապրել չի». Գոռի մասունքները հուղարկավորած ընտանիքը հույս ունի, որ որդին ողջ է. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է

Գոռի մանկությունն անցել է Արարատ քաղաքում, դպրոց է հաճախել, երազել ու ապագայի պլաններ կազմել: «Հետաքրքրասեր էր, խելացի, բայց երբեք չէր պարծենում, միշտ ասում եմ՝ համեստ խելացի էր: Երբ մի բան էի խնդրում անել, լուռ լսում էր, կարող էր չարձագանքել, երկու օր հետո իմանում էի, որ խնդրանքս կատարել է: Ուրիշ էր, յուրահատուկ»,-«Փաստի» հետ զրույցում ասում է տիկին Լիանան՝ Գոռի մայրիկը:

Տղան հաճախել է Արարատ քաղաքի Պ. Սևակի անվան թիվ 2 միջնակարգ դպրոց: 9-րդ դասարանն ավարտելուց հետո ուսումը շարունակել է Արարատի պետական քոլեջում, հաշվապահություն ուսումնասիրել, դրա հետ մեկտեղ «Թումո» կենտրոնում ծրագրավորում սովորել. «Դպրոցում իրեն բոլորն էին սիրում»: Գոռի նպատակը ծրագրավորող դառնալն էր. «Քոլեջն ավարտելուց հետո անմիջապես զորակոչվեց ծառայության: Ծառայությունն ավարտելուց հետո մտածում էր բուհում սովորելու մասին»: 2019 թ. հուլիսի 23-ին Գոռը զորակոչվում է բանակ: Ծառայում էր Հադրութում:

«Իր ծառայությունը շատ լավ էր անցնում, երբեք իրենից դժգոհություն չեմ լսել: Ասում էր՝ մա՛մ, Հադրութի նման զորամաս չկա: Իրոք, այդպես էր: Նաև դիրքեր էր բարձրանում, հերթապահություն իրականացնում: Մեկ տարվա ծառայող էր, երբ ստացավ սերժանտի կոչում: Իր հրամանատարը Դավիթ Ղազարյանն էր, նա էլ է զոհվել»: Սկսվեց պատերազմը, Գոռի ծառայությունից մեկ տարի ու երկու ամիս էր անցել:

«Սեպտեմբերի 27-ին արթնացանք պատերազմի լուրից: Զանգեցի Գոռին, նույն րոպեին պատասխանեց՝ Գո՛ռ, պատերա՞զմ է սկսվել: Արձագանքեց՝ մա՛մ, ի՞նչ պատերազմ: Հետո արդեն չէր կարող թաքցնել՝ մա՛մ, խփել են մեր չաստին, կեսը չկա, տղերքի հետ Հադրութի անտառում ենք: Անընդհատ իրար նամակներ էինք գրում մինչև ժամը երկուսը՝ մա՛մ, լավ մնա, բարձրանում ենք դիրքեր: Սեպտեմբերի 28-ին՝ երևի ժամը վեցն էր, զանգեց՝ մա՛մ, մատաղ արա, տղեդ մեռնելուց պրծավ, նորից եմ ծնվել»:

Գոռը պատերազմական գոտու ամենաթեժ կետերում է եղել՝ Մարտակերտ, Մարտունի 2, Հադրութ: «Ֆիզուլիում է անհետացել, զոհվել, չեմ էլ կարողանում այդ բառն ասել: Մինչև հոկտեմբերի 16-ը երկու անգամ վիրավորվել է ոտքից: Երկրորդ վիրավորումից հետո տարել էին Ստեփանակերտ, հոկտեմբերի 10-ին զանգեց՝ մա՛մ, տանում են Մարտունի 2՝ թաքստոց, այնտեղ ավելի ապահով է: Հոկտեմբերի 12-ին երեխեքին տանում են Ֆիզուլի: Լուր չունեի իրենից, հոկտեմբերի 14ին զանգեց: Հարցրեցի՝ Գո՛ռ, ո՞ւր ես: Պատասխանեց՝ չգիտեմ, մա՛մ, որ էստեղից փրկվեմ, լավ ա»: Հաջորդ երկու օրերին էլ մայրիկը խոսել է Գոռի հետ: Հոկտեմբերի 16ին եղել է վերջին զրույցը: Իսկ հետո՞:

«Մեզ ասացին, որ Ֆիզուլիում վիրավորները նստել են սանիտարական ուազիկը, որ հասնեն Մարտունի 2: Մեքենան փչացել է, տղաները իջել են, իսկ հետո արդեն վարկածներ են: Մեկի համաձայն՝ մեկ շաբաթ մնացել են անտառներում, մյուս վարկածով՝ ինչ-որ քանդված տանը, հետո անհետացել են: Որևէ հստակ տեղեկություն չունենք, թե ինչ է եղել: Հետո սկսվեց մեր փնտրտուքը: 2021 թ.-ի մարտն էր, ասացին, որ թուրքերը 12 դի են փոխանցել Մարտունի 2-ից, ավելի ճիշտ՝ մասունքներ: Մեզ էլ այդ մասունքներից բաժին հասավ: Հերացիում ԴՆԹ-ով հաստատեցին, որ մասունքներից մի քանիսը Գոռինն են, և մեզ փոխանցեցին»: Գոռի մասունքները հուղարկավորել են Արարատի պանթեոնում՝ 2021 թ. մարտի 29ին:

«Իր քարը դեռ չենք տեղադրել: Իր հետ եղած տղաների ԴՆԹ-ն ևս հաստատվել էր, հետո ծնողները մասնավոր կերպով կրկին ԴՆԹ անալիզ էին տվել և բացասական պատասխան ստացել: Մենք էլ ենք արել և բացասական պատասխան ստացել: Բայց չենք կարողանում հաստատել, որ մեր հուղարկավորած մասունքները մեր երեխային չեն պատկանում: Հերացիում ասում են՝ ձերն է ու վերջ: Մյուս կողմից էլ՝ մինչ օրս որևէ այլ նորություն չունենք Գոռից»: Գոռի ընտանիքը երկու տարուց ավելի է, ինչ ապրում է անորոշության խաչմերուկում, մի կողմից՝ հուղարկավորված մասունքներն են և որդուց որևէ լուր չունենալը, մյուս կողմից՝ հույսը, որ իրենց որդին, հնարավոր է, ողջ է:

«Սա միայն իմ ցավը չէ, բոլորն ինձ հետ հավասար տանջվում են: Ինքս ինձ, նաև ամուսնուս ու աղջկաս հարցնում եմ՝ ո՞նց եմ ապրում, ինձ այսքան ուժ որտեղի՞ց: Էլ չեմ հավատում Աստծուն, որ ասեմ՝ այս ուժն ինձ Աստված է տալիս: Անկեղծ լինեմ՝ չեմ էլ ուզում ապրել, սա ապրել չի: Ամուսնուս ասում եմ՝ տապանաքար դնենք, այսպես չթողնենք երեխուն, իսկ նա էլ՝ իմ երեխեն ողջ է: Դանդաղ վառվում ենք... Ամուսինս պատերազմի օրերին ուզում էր Գոռի մոտ գնալ, չստացվեց: Գոռն էլ էր արգելում՝ պապա՛, չգաս, էս քո տեղը չի: Ես էստեղ եմ, հերիք ա»:

Հ. Գ. - Գոռ Հարությունյանը Արցախի նախագահի հրամանագրով հետմահու պարգևատրվել է «Մարտական ծառայություն» մեդալով:

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում