Երկու աշխարհ, երկու շապիրո. «Փաստ»
«Փաստ» օրաթերթը գրում է.
periskop.su-ն անդրադառնում է այն «ուշագրավ հարցին», թե ինչո՞ւ Հայաստանից չստեղծվեց «Անդրկովկասյան Իսրայել»: Թվում է, թե հրեաներն ու հայերն իրենց հիմնական հատկանիշներով շատ նման ազգեր են, և դրա հնարավորությունները շատ էին։ Դատեք ինքներդ.
1) երկու ժողովուրդներն էլ շատ հին են, հսկայական պատմությամբ,
2) բազմիցս ենթարկվել են հետապնդումների, փոխել են իրենց բնակության տարածքները, ցրվել և նորից հավաքվել,
3) երկուսն էլ ամուր ինքնություն ունեն, յուրահատուկ կրոն ու ավանդույթներ, որոնք պահպանվել են նույնիսկ անբարենպաստ պայմաններում,
4) նրանց շուրջը միշտ ուժեղ թշնամիների ծով է եղել, որոնք ունեն տարբեր հավատքներ և հողային պահանջներ,
5) երկուսն էլ ունեն հսկայական համաշխարհային սփյուռք, որը մեծ ազդեցություն ունի բազմաթիվ երկրներում, և որի քանակը մի քանի անգամ ավելի մեծ է, քան բուն պատմական հայրենիքի բնակչությունն է,
6) նոր կազմավորման սկզբում երկու երկրներն էլ ունեին հզոր ռազմական ավանդույթներ. հրեաները Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի վետերաններ էին, հայերը խորհրդային սպաներ էին՝ Աֆղանստանում փորձառությամբ։
Սակայն հրեաները սկսեցին կաթիլ-կաթիլ հավաքվել, ապա շարունակաբար աճել՝ իրենց համար ընտրելով ուժեղ հովանավորի, իսկ հայերը, ընդհակառակը, սկսեցին պակասել ֆորմալ անկախություն ձեռք բերելուց հետո և բազմաուղղվածություն խաղալ։ Ավելին, սկզբում հայերը վիթխարի առավելություն ունեին ադրբեջանցիների նկատմամբ ուժեղ պրոֆեսիոնալ զինվորականների առկայության տեսքով, և դա նույնիսկ ավելի զգալի էր, քան հրեաներն ունեին արաբների նկատմամբ 1947 թվականին։ Բայց վերջին 70 տարվա ընթացքում իսրայելական «կաթիլն» աճել է ավելի քան 7 անգամ՝ վերածվելով լուրջ ուժի, շուտով երկրի բնակչությունը կհասնի 10 միլիոնի։ Իսկ հիմա, ուշադրություն, հայերը (իրենց տարածքում). 70 տարում նրանց աճը եղել է մի փոքր ավելին, քան կրկնապատիկն է, բացի դա, ԽՍՀՄ փլուզումից հետո ավելի քան կես միլիոն հայ է փախել Հայաստանից։
Նրանք, չգիտես ինչու, չեն ցանկանում կառուցել իրենց ուրույն «Անդրկովկասյան Իսրայելը», չնայած այն հանգամանքին, որ նրանց համաշխարհային սփյուռքը գնահատվում է 12-ից 15 միլիոն: Այսինքն, կա ռեսուրս, որտեղից կարելի է ներգրավել բնակչությանը։ Բայց ոչ, հայերը չեն ուզում ապրել իրենց գեղեցիկ Հայաստանում։ Եվ, չգիտես ինչու, չեն զարգացրել իրենց բանակը՝ 199294 թվականների նվաճումների պաշտպանին։ Եվ շարժվել են հետ ու առաջ՝ գունավոր հեղափոխություններով և բազմավեկտոր նոպաներով: Բայց կարող էին, չէ՞, 100 %-ով հույս դնել Ռուսաստանի վրա՝ որպես պաշտպանի, և դժվար թե սխալվեին։ Երկու աշխարհ, երկու շապիրո, մի խոսքով։
Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում
