«Ինձ ուժ տվողը հավատն է, որ Սերգեյս կա, դեռ սպասում եմ իրեն». սերժանտ, ջոկի հրամանատար Սերգեյ Գաբրիելյանն անմահացել է հոկտեմբերի 30-ին Ուլյանասարում. «Փաստ»

Հարցազրույց 31 Հուլիս, 2025 10:31

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

«Տան չորս երեխաներից ամենակրտսերն է Սերգեյս՝ եղբայր և երկու քույր ունի։ Շատ խելացի երեխա էր։ Շրջապատում՝ լինի դպրոցում, բակում, թե ցանկացած այլ միջավայրում, նա առանձնանում էր իր հոգատարությամբ, աշխատասիրությամբ»,-«Փաստի» հետ զրույցում ասում է տիկին Աիդան՝ Սերգեյի մայրիկը։

Սերգեյը ծնունդով Արցախից է՝ Ստեփանակերտից։ 2006-2014 թթ. սովորել է Աշոտ Ղուլ յանի անվան թիվ 2 դպրոցում: Դպրոցին զուգահեռ զբաղվել է վոլեյբոլով, կարատեով: Իններորդ դասարանն ավարտելուց հետո ընդունվել է «Գրիգոր Նարեկացու» անվան քոլեջի «Ֆիզկուլտուրա և սպորտ» բաժին: Մայրիկն ասում է՝ դպրոցական տարիներին որդին գերազանցիկ չէր։ «Անկեղծ լինեմ՝ սովորելու հետ սեր չուներ։ Նպատակներն ու երազանքներն այլ ուղղությամբ էին։ Ինձ միշտ ասում էր՝ ապրելու եմ Ղարաբաղում, հացի փուռ եմ բացելու։ Աշխատասեր էր շատ, ապագայի բոլոր պլանները կապված էին հացի փուռ ունենալու հետ։ Անգամ, երբ ծառայության ժամանակ զրուցում էինք, ասաց, որ փռի տեղի ու մեքենայի հարցի մասին մտածել է, տեղանքի մասով գիտի, թե որտեղ է այն լինելու. «Կգամ, ինձ կօգնեք, փուռ կբացենք»։ Մինչև բանակ գնալն ինքը և՛ սովորում էր, և՛ աշխատում էր հացի փռում»։

2019 թվականի հունվարի 31-ին Սերգեյը զորակոչվում է պարտադիր զինվորական ծառայության։ Ծառայել է Արցախի Հանրապետության Մարտակերտի 5-րդ պաշտպանական շրջանում։ Սերգեյի մարտական ուղին փաստում է. «Նույն թվականի 1-ին ուսումնական կիսամյակի ավարտից հետո զորամասի հրամանատարի հրամանով նշանակվել է զորամասի 4-րդ հրաձգային գումարտակի 12-րդ հրաձգային վաշտի կրակային աջակցման դասակի խոշոր տրամաչափի գնդացիրների ջոկի հրամանատարի պաշտոնին»:

Մայրիկը պատմում է որդու՝ ծառայության հանդեպ ունեցած վերաբերմունքի մասին։ «Իր ոտքը վիրահատել էին, տարկետում ուներ։ Բայց նա գնաց զինկոմիսարիատ՝ ինձ բանակ տարեք։ Վեց ամիս «կռիվ» արեց, որ բանակ գնա։ Իրեն չպիտի տանեին, բայց դիմում գրեց ու մեկնեց ծառայության։ Միշտ ասում էր՝ պետք է ծառայեմ։ Գոհ էր ծառայության ընթացքից։ Չէր սիրում խոսել ծառայությունից, երբ իրեն հարցեր էի տալիս, միշտ արձագանքում էր. «Մա՛մ, պատմելու բան չկա, ամեն ինչ լավ է»։ Պատերազմի ժամանակ, երբ ինքս հոսպիտալում էի աշխատում, մայրապետ էի, վիրավորներին էինք ընդունում, զանգահարում էր՝ մամա՛, ո՞նց ես։ Նա էր պատերազմի դաշտում, բայց ինձ համար էր անհանգստանում։ Մեր աշխատողներն ասում էին՝ այսինչ տեսակի տղա ունես, նա է թուրքերի դեմ կռվում, բայց այդ պահին էլի քո, մեր մասին է մտածում։ Այդ ժամանակ մեր հոսպիտալի վրա էլ էին կրակում, և Սերգեյս անհանգստանում էր ինձ համար։ Ես իմացա, որ ձեռքից թեթև վիրավորում է ստացել։ Երբ մեզ մոտ վիրավորներ եկան, ասացին, որ Սերգեյը մյուս մեքենայով է գալու, բայց նա չեկավ։ Ընկերներից մեկը, որ եկավ հոսպիտալ, ասաց. «Տիկին Աիդա, քո տղան այնպես է կռվում, այնքան խիզախ է, որ իրեն նայելով՝ մյուս տղաներն էլ են ուժ ստանում, առաջ գնում։ Նա պետք է գար, բայց ասաց՝ թեթև վիրավորում ունեմ, մամաս էլ հոսպիտալում է, ամոթ է, որ գամ հոսպիտալ, մամայիս ի՞նչ կասեն»։ Հետո ոտքերից է վիրավորվել, ըստ պատմությունների, իրեն տեղափոխել են ինչ-որ ծառի տակ, նա ասել է՝ ես լավ եմ, գնացեք մյուս վիրավորներին բերեք։ Հետո արդեն տղաներից մեկն է պատմում՝ վերադարձանք, բայց նա արդեն այնտեղ չէր»։

Տիկին Աիդայի հետ զրուցում ենք պատերազմական օրերի մասին։ Սերգեյն ու զինակից ընկերներն այդ օրերին պաշտպանել են Մարտակերտի դիրքերը։ Հոկտեմբերի 23-ին նրանց չորրորդ գումարտակը տեղափոխում են Մարտունու Գիշի գյուղ: «Երկու օր անց՝ հոկտեմբերի 25-ին, նրանք գնում են «Մարտունի 2»՝ զինվորներին օգնության: Թեժ մարտեր են լինում։ Տղաները բարձրացել են Մարտունու Ճարտար քաղաքի Ուլ յանասար կոչվող բարձունքը, որտեղ մարտերը շարունակվում են»։

Հոկտեմբերի 27-ին են Սերգեյն ու մայրիկը վերջին անգամ զրուցել։ «Ինձ ասաց՝ մենք լավ ենք, հանգիստ եղեք։ Այդ օրը բոլորիս հետ խոսեց։ Ինձ ասաց, որ ընկերը՝ Լեոնիդը, զոհվել է։ Շատ նեղսրտեցի, Լեոնիդն իր մանկության ընկերն էր։ Ասաց. «Մա՛մ, մի նեղվի, դու որ նեղվում ես, ես էլ եմ թուլանում, իմ տեղը հանգիստ է»։ Հետո եմ արդեն ծանր ու թեթև անում՝ այդ ինչպե՞ս էր ինձ համոզել, որ իր տեղը հանգիստ է, եթե իր ընկերը զոհվել էր։ Մեր վերջին զրույցից հետո, իհարկե, լուրեր էի ստանում, որ վիճակը Մարտունիում վատ է, վիրավորների էին տեղափոխում հոսպիտալ։ Հոկտեմբերի 29-ին ինձ վիրավորներից մեկը հայտնեց, որ Սերգեյը կարծես չկա, փնտրում են, բայց չեն գտնում։ Հետո մեր բժիշկն ինձ հանգստացրեց, որ դա կարող է ստույգ ինֆորմացիա չլինել, չանհանգստանամ։ Բայց հոկտեմբերի 29-ից սկսեցինք իրեն փնտրել։ Մեր ունեցած տեղեկություններով, հոկտեմբերի 29-ի լույս 30-ի գիշերը «սնարյադ» է ընկել, բոլոր տղաները զոհվել են»։

Սերգեյի մարտական ուղին փաստում է. «Հոկտեմբերի 26-ին վաշտը պաշտպանության շրջանից երթ է կատարել ԱՀ Մարտունու շրջանի Ուլ յանասար կոչվող բարձունքի տարածք և այնտեղ անցնելով պաշտպանության, սերժանտ Սերգեյ Գաբրիել յանը կատարել է իր առջև դրված խնդիրները»:

Սերգեյը զոհվել է հոկտեմբերի 30-ին Ուլ յանասար կոչվող բարձունքի տարածքում։ Նրան գտել են 2020 թվականի դեկտեմբերի 31-ին, ԴՆԹ հետազոտության արդյունքները հաստատվել են 2021 թվականի մարտի 2-ին: Տիկին Աիդան ասում է՝ որդուն փակ դագաղով են հուղարկավորել։ «Ես չեմ հավատում, որ Սերգեյս չկա։ Բաներ կան, որ չեն համընկնում։ Իր կոշիկի չափը 39-40 էր, բայց իր հագին 44 համարի հողաթափեր էին։ Իր առջևի ատամները մի քիչ խոշոր էին, այս պարագայում ևս չեն համընկնում փաստերը, գտնված ատամնաշարը փոքր է։ Դրա համար ես հրաշքի եմ սպասում։ Բացի դա, չէ՞ որ մի տղա ինձ ասաց՝ Սերգեյին թողեցի ծառի տակ, գնացի մյուս վիրավորների հետևից, եկա, տեսա՝ չկա։ Իր հրամանատարին էլ եմ զանգել, հարցրել՝ ո՞ւր է տղաս։ Ինձ ասաց՝ որտեղ որ ձեր երեխան է, արդեն թուրքերը մտել են։ Դրա համար իմ ներսում կասկածներ կան։ Երբ գնում էի գերեզմանատուն իրեն այցի, իր կողքի տղայի համար ավելի շատ էի լաց լինում, մոտենում էի իմ տղային, արցունքներս կարծես չորանում էին։ Նկարների հետ եմ խոսում հաճախ, հարցնում՝ ուր ես, ինչու չես գալիս, հինգ տարի անցավ։ Ամեն եկեղեցի ու մատուռ մտնելիս Աստծուն խնդրում եմ՝ թող իմ երեխան տուն գա։ Միայն դա եմ խնդրում»։

Ապրելու ուժի մասին։ «Ինձ ուժ տվողը հավատն է, որ Սերգեյս կա։ Սպասում եմ իրեն։ Շատերի երազներին է եկել ու ասել, որ ողջ է, գալու է, բայց իմ երազին չի գալիս տղաս։ Իմ թուլությունը զինվորն է։ Հիմա էլ, երբ փողոցում, խանութում, որևէ տեղ զինվոր եմ տեսնում, մի բան եմ ուզում իր համար անել, մի քաղցր բան գնել, գումար տալ, կարծես այդպես հանգստանամ, որ իմ որդու համար եմ անում»։

Հ. Գ.- Սերժանտ, ջոկի հրամանատար Սերգեյ Գաբրիել յանը Արցախի Հանրապետության կողմից հետմահու պարգևատրվել է «Մարտական ծառայություն» և «Արիություն» մեդալներով։ Հուղարկավորված է Արցախի Եղբայրական գերեզմանատանը: