Այդ ո՞ր օրվանից է ԱՄՆ-ն դարձել Հայաստանի ռազմավարական գործընկերը, ո՞ր շահի համադրմամբ և ինչպե՞ս է դա դրսևորվել․ Դավիթ Խաժակյան

1. Երբ նախագահն ասում է, որ «Զանգեզուրի տրանսպորտային հանգույցի վերահսկողությունը, բնականաբար, սուվերեն իրավունքի ուժով, պետք է իրականացվի բացառապես Հայաստանի կողմից», ինչո՞ւ է ապրիորի ընդունում, որ պետք է լինի հե’նց այդպիսի տրանսպորտային հանգույց, ինչպիսին 5 տարի շարունակ պահանջում է Ադրբեջանը։ «Իլուրի» հարցն էլ այսպիսին է, թե ինչպե՞ս է նախագահը պատկերացնում «Զանգեզուրի միջանցքի» խնդրի հանգուցալուծումը։

Եթե չկա Լեռնային Ղարաբաղի կոնֆլիկտ և ինչպես շատերը պնդում են, նոյեմբերի 9-ը չի գործում, էլ ի՞նչ «Զանգեզուրի միջանցքի» խնդրի մասին է խոսքը։ Եղել է ԼՂՀ, եղել է անխոչընդոտ ճանապարհի պահանջ։ Չկա' ԼՂՀ, ճանապարհի պահանջը ինչպե՞ս է մնացել։

2. Նախագահը նաև պնդում է, որ հաղորդակցության անխափան գործունեության համար Հայաստանը ակնկալում է իր ռազմավարական գործընկերներ Ռուսաստանի, ԱՄՆ-ի և Իրանի ակտիվ համագործակցությունը։

Այստեղ ևս ուզում եմ հարցնել թե այդ ո՞ր օրվանից է ԱՄՆ-ն դարձել Հայաստանի ռազմավարական գործընկերը, ո՞ր շահի համադրմամբ և ինչպե՞ս է դա դրսևորվել (վերնագրային պայմանագրերը հիշում ենք)։ Ռուսաստանի հետ Հայաստանը ունի տասնյակ միջպետական ռազմավարական նշանակության և գործի դրված պայմանագրեր՝ էներգետիկ, տնտեսական, պաշտպանական և բազմաթիվ այլ ոլորտներում։

Ցավոք, թե բարեբախտաբար Ռուսաստանը միակ պետությունն է, որ պատրաստ է եղել միջնորդ դառնալ՝ գետնի վրա ներկայությամբ և երաշխավորել արցախահայության վերադարձը 20թ. նոյեմբերի 9-ից հետո։ Չեմ խոսում 102-րդ ռազմաբազայի և հայ-թուրքական սահմանի անվտանգության մասին։ Բայց նույնիսկ եթե անտեսենք այս ամենը և համարենք, թե ԱՄՆ-ն ունի Կովկասում տարածաշրջանային շահ, ապա դա հակոտնյա է Ռուսաստանի և Իրանի ռազմավարական շահերին։ Ի՞նչ համագործակցություն է ակնկալում հակամարտող կողմերից հիմնադիր նախագահը։