Բաց պատուհաններ, ամայացում, անկյանք... «նոր կյանք». «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

blisch.by–ն «Ղարաբաղ. Ամայացում և նոր կյանք» վերնագրով հոդվածում պատմում է հոդվածի հեղինակի՝ Արցախ կատարած այցի մասին.

«Ընդհանուր առմամբ, ես և՛ տեղեկացված էի, և՛ մտավորապես պատրաստ Ղարաբաղ կատարած իմ ուղևորությանը: Ես ընդհանուր պատկերացում ունեի, թե ինչպես էին իրադարձությունները ծավալվել 2020-2023 թվականներին, և ինչ կարելի էր ակնկալել տեղում: Այնուամենայնիվ, Խանքենդին (այն ժամանակ՝ Ստեփանակերտ)՝ նախկին Լեռնային Ղարաբաղի Ինքնավար Մարզի և չճանաչված Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության մայրաքաղաքը, ինձ համար բացեց բոլորովին նոր զգացողություններ:

Ես երբեք չէի զգացել այն, ինչ զգացել եմ այնտեղ, քանի որ առաջին անգամ էի մի քաղաքում, որը նոր էր դատարկվել. մի քաղաք, որտեղ բառացիորեն բոլորը լքել են իրենց բնակարանները և այլևս չեն վերադարձել: Իհարկե, Ադրբեջանի իշխանությունները կյանք են վերադարձնում քաղաքին, վերանորոգում են շենքեր, վերաբնակեցնում մարդկանց, և այդ ուղղությամբ արդեն շատ բան է արվել, բայց այստեղ ամբողջական փողոցներ և ամբողջական բարձրահարկ շենքեր դեռևս առանց գեթ մեկ բնակչի են, և ինչ-ինչ պատճառներով նրանց պատուհանները լայնորեն բացված են: Փորձեմ նկարագրել, թե ինչ զգացի՝ լինելով այնտեղ:

Իմ Ղարաբաղյան ճամփորդության հաշվետվություններում արդեն երրորդ անգամ կրկնում եմ, որ ես ճանապարհորդել եմ տուրիստական խմբի հետ, և ադրբեջանցիներն ինձ ցույց են տվել միայն այն, ինչ եղել է երթուղում։ Երբեմն ես կարողանում էի հեռանալ խմբից և մի քանի լուսանկար անել, բայց լուսանկարների մեծ մասը նկարվել է ավտոբուսի պատուհանից։

Օրինակ՝ կա լուսանկար, որն արվել է ռեստորանում ճաշի ժամանակ։ Այո, Ստեփանակերտը լի է իրական կյանքով՝ խանութներ, սրճարաններ, հասարակական տրանսպորտ, տաքսիներ և նույնիսկ կա Wolt առաքման ծառայություն. կարող եք զգալ կյանքը։ Այնուամենայնիվ, անգամ գեղեցիկ նոր ռեստորանում նստած կարող եք լուսանկարել հարևան առանձնատների թաղամասը՝ լքված տներով։

Հակիրճ ասած՝ սա առաջին անգամ էր, որ ես ինչ-որ նոր բան զգացի. ես երբեք նման միջավայրում չէի եղել։ Օրինակ՝ ես թափառել եմ Պրիպյատով և Չեռնոբիլով, բայց այնտեղ փորձառությունը բոլորովին այլ էր, այսպես ասած՝ կանխատեսելի։ Ավելին, Չեռնոբիլի վթարը տեղի է ունեցել վաղուց, Պրիպյատը կորցրել է բնությունը՝ բառացիորեն անտառապատվելով։ Այստեղ այլ է։ Եվ ուղեղը չի կարող անմիջապես ընդունել այն փաստը, որ այդ բավականին մեծ քաղաքում բոլորը նստել են ավտոբուսներ, մեքենաներ և ընդմիշտ հեռացել։

Դատելով քաղաքի որոշ տներից կախված սպիտակեղենից՝ այնտեղ կա մեկ կամ մի քանի զբաղեցված բնակարան։ Ո՞վ է ապրում այնտեղ։ Զինվորականներ, ոստիկանություն, կամ նման մի բան։ Որոշ ադրբեջանական ընտանիքներ արդեն վերադարձել են քաղաք՝ փախած լինելով 1988-1991 թվականներին տեղի ունեցածի հետևանքով։

Մի հինգհարկանի շենք վերանորոգման փուլում է, ինչը նշանակում է, որ այն շուտով կդառնա քաղաքի ևս մեկ ակտիվ կետ։ Բլրոտ տեղանքի շնորհիվ հնարավոր է լուսանկարել ինչ-որ հեռու մի շենք, բայց եթե մեծացնեք, կտեսնեք, որ բառացիորեն բոլոր բնակարանները լքված են։ Ավտոբուսով անցնում ենք քաղաքով. նախկին խանութներ, մասնավոր տներ և բնակարանային շենքեր։ Ես երբեք չեմ տեսել այդքան մեծ ու շատ լքված շենքեր։ Կան արբանյակային հեռուստատեսային ալեհավաքներ, մի քանի դարակներ և արկղեր պատշգամբներում, բայց, ընդհանուր առմամբ, շենքն ամբողջովին դատարկ է։ Եվ պատուհանները... ամենուրեք պատուհանները լայն բաց են։ Մնում է հասկանալ, թե ինչու։

Կենտրոնում, իհարկե, ամեն ինչ այլ է։ Խորհրդային ժամանակների Լենինի հրապարակն այժմ Հաղթանակի հրապարակն է, կա քաղաքային իշխանության շենքը (կառուցվել է որպես ԼՂԻՄ մարզային կոմիտե 1960 թվականին), աջ կողմում գտնվող ապակեպատ բիզնես կենտրոնն, ըստ երևույթին, կառուցվել է Լեռնային Ղարաբաղի քանդված խորհրդարանի տեղում: Կա Հաղթանակի կամար, որը խորհրդանշորեն հիշատակում է 2020-2023 թվականների իրադարձությունները, այն բաց է այցելուների համար: Հեռվում հայկական եկեղեցի է՝ Շուշիի տաճարի նման, այն հավանաբար կպահպանվի: Մեքենայով անցնում ենք Ղարաբաղի պետական համալսարանի կողքով: Վերջին կանգառը «Մենք ենք մեր լեռները» հուշարձանն է, որը հայտնի է նաև «Տատիկ և պապիկ» ժողովրդական անվամբ: Կառուցված է Սարգիս Բաղդասարյանի նախագծով 1967 թվականին և խորհրդանշում է տեղի բնակիչների անմահ ոգին: Տատ ու պապի գլուխները յուրատեսակ հղում են Արարատ լեռան երկվորյակ գագաթներին, մինչդեռ մարմինների և ոտքերի բացակայությունը փոխանցում է հայերի անխզելի կապը Ղարաբաղի հետ:

Հիմա այդտեղ հազվադեպ կարելի է տեսնել հայկական տառեր:

Ես չեմ դատելու Խանքենդիում (Ստեփանակերտում) 2023 թվականի իրադարձությունները. ես չափազանց մակերեսային պատկերացում ունեմ հայ-ադրբեջանական բարդ հարաբերությունների մասին: Այդ երկու ժողովուրդների համակեցության ողջ ժամանակակից պատմությունը (նկատի ունեմ 20-րդ դարի սկզբից) լի է ողբերգություններով, երկուստեք անվերջ արտագաղթներով իրենց հայրենիքներից, և ինձ համար այդ ամենը մեծ առեղծված է, քանի որ ես բելառուս եմ և ապրում եմ այդ տարածաշրջանից մի քանի հազար կիլոմետր հեռավորության վրա: Բայց ես հավատում եմ բոլոր ժողովուրդների իմաստությանը, հավատում եմ, որ շուտ թե ուշ մարդկությունը կհաղթահարի մոլորակի յուրաքանչյուր անկյունում առկա հակասություն:

Այս տեքստով եզրափակում եմ ոչ միայն Ադրբեջան կատարած իմ ուղևորության, այլ նաև ամբողջ Կովկասի մասին իմ պատմությունը: Ես այցելել եմ տարածաշրջանի բոլոր ենթաշրջանները, այդ թվում՝ Հյուսիսային Կովկասի բոլոր վարչական միավորները՝ Վրաստան, Թուրքական Քրդստան, Հայաստան, Ադրբեջան և նույնիսկ Իրանի Թավրիզ: Միակ բանը, որին ես չեմ անդրադարձել, Աբխազիան է, որտեղ օրինական մուտք չեմ կարող գործել, իսկ անօրինական ճանապարհով մուտք գործելը կյանքը շատ ավելի դժվար կդարձնի»:

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում