Մեր էջերում ներդնում ենք իտալական դրամատիզմն ու բարձր էսթետիկան. Հրայր Կամենդատյան
Իտալական քաղաքական և հանրային հաղորդակցության ոճը հիմնված է երկու ծայրահեղ, բայց իրար հրաշալի լրացնող հենասյուների վրա. «La Piazza» (Հրապարակի մշակույթ/Թատերականություն) և Սուր Էսթետիկա/Դիզայն։ Իտալացիները քաղաքականությունը ընկալում են որպես դրամատիկ թատրոն, որտեղ կարևոր է կիրքը, անմիջականությունը և, ամենակարևորը, պոպուլիզմի ու էսթետիկայի միախառնումը (ինչպես դա անում էր Սիլվիո Բեռլուսկոնին իր մեդիա-կայսրությամբ կամ «Հինգ աստղերի շարժումը» իրենց փողոցային բողոքներով):
Եթե ձեր լրագրողին հանձնարարեք ներդնել իտալական ոճը «Հայաքվեի» մեջ, ահա թե կոնկրետ ինչ գործնական քայլեր նա պետք է անի.
1. «Պյացցա» (Piazza) ֆորմատ՝ Հանրային երկխոսություն փողոցում
Իտալիայում հաղորդակցությունը երբեք միակողմանի չէ (երբ դուք ուղղակի տեքստ եք դնում, որ մարդիկ կարդան)։ Այն միշտ բաց բանավեճ է, ժեստեր, էմոցիաներ և աղմուկ:
Ինչ պետք է անի նա. Լրագրողը պետք է ստեղծի «Փողոցային բանավեճի» վիդեո-ֆորմատ: Ոչ թե պարզապես հարց տա անցորդին, այլ բախի երկու տարբեր կարծիքներ հենց տեղում: Օրինակ՝ հարցնել անցորդին իշխանական թեզի մասին, ապա հենց տեղում հակադրել փաստը և նկարահանել նրա բնական, էմոցիոնալ ռեակցիան: Վիդեոների մեջ պետք է լինի կյանք, շարժում, ձեռքերի ժեստիկուլյացիա, բարձր էներգիա:
2. Բարձրակարգ էսթետիկա և Կոնտրաստային դիզայն (Gazzetta ոճ)
Իտալիան դիզայնի հայրենիքն է, և անգամ ամենասուր քաղաքական պլակատը կամ սոցցանցի պոստը նրանց մոտ ունի կատարյալ էսթետիկա: Նրանք հաճախ օգտագործում են սպորտային հայտնի թերթերի (La Gazzetta dello Sport) ոճը՝ վառ ֆոն, հսկայական սուր վերնագրեր և կենտրոնում՝ գլխավոր հերոսի խոշոր, էմոցիոնալ դիմանկարը:
Ինչ պետք է անի նա. Փոխել էջի տեսողական փիլիսոփայությունը: Նկարները չպետք է լինեն սովորական, հեռվից արված ֆոտոներ: Պետք է օգտագործել ուժեղ կոնտրաստներով խոշոր պլաններ (Close-up): Օրինակ՝ հակառակորդ կողմի պաշտոնյայի մտահոգ կամ ձախողված հայացքը (մեծ վերնագրով՝ «Նրանք զիջում են») և կողքին՝ հպարտ, կայուն հայացքով «Հայաքվեի» աջակիցը («Մենք պաշտպանում ենք»): Տեսողական մասը պետք է լինի այնքան ոճային, որ գրավի անգամ քաղաքականությամբ չհետաքրքրվող երիտասարդ դիզայներներին ու արվեստագետներին:
3. «Նամակներ թիկունքից» կամ Բացահայտումների թատրոն
Իտալական մեդիան սիրում է ինտրիգներ, «դավադրությունների» քանդում և կուլիսային բացահայտումներ: Նրանք հանրությանը ներկայացնում են ինֆորմացիան ոչ թե որպես նորություն, այլ որպես «գաղտնիք, որը փորձում էին թաքցնել ձեզնից»:
Ինչ պետք է անի նա. Փոխել տեքստերի մատուցման տոնը: Ոչ թե՝ «Այսօր տեղի ունեցավ նիստ, որտեղ քննարկվեց...», այլ՝ «Այն, ինչ տեղի ունեցավ փակ դռների հետևում. ինչու՞ է իշխանությունը լռում X հարցի մասին»: Սա արթնացնում է մարդկանց հետաքրքրասիրությունը: Լրագրողը պետք է հանդես գա որպես «դետեկտիվ», ով քանդում է քաղաքական մանիպուլյացիաների թնջուկը:
4. Կրքոտ Մենախոսություններ (The Monologue ֆորմատ)
Իտալական հեռուստատեսության ամենատարածված հնարքներից է, երբ հայտնի լրագրողը կամ գործիչը կանգնում է տեսախցիկի առաջ և 2 րոպեանոց շատ կրքոտ, առանց ընդհատումների, ուղիղ հարվածող մենախոսություն է կարդում՝ դիմելով հանդիսատեսի խղճին ու արժանապատվությանը:
Ինչ պետք է անի նա. Եթե ինքը չունի այդ խարիզման, թող կազմակերպի ձեր թիմի խարիզմատիկ անդամների համար: Լրագրողը պետք է պատրաստի սցենարներ, որտեղ խոսնակը սև ֆոնի վրա, առանց ավելորդ էֆեկտների, նայում է ուղիղ տեսախցիկի մեջ և խոսում ամենացավոտ թեմայից՝ շեշտադրումներով, դադարներով, էմոցիոնալ բարձրակետերով:
Գործնական հանձնարարական լրագրողին.
«Այս շաբաթվանից մեր էջերում ներդնում ենք իտալական դրամատիզմն ու բարձր էսթետիկան: Առաջինը՝ դիզայնից հանում ես բոլոր ձանձրալի, ընդհանուր պլանի նկարները, անցնում ենք խոշոր, կոնտրաստային դիմանկարների և սպորտային թերթերի ոճի ագրեսիվ վերնագրերի: Երկրորդը՝ տեքստերդ չպետք է լինեն արձանագրություն. դրանք պետք է սկսվեն ինտրիգով՝ ինչ են թաքցնում հանրությունից: Շաբաթը մեկ անգամ դուրս ես գալիս փողոց և անում ես էներգիկ, կենդանի հարցումներ՝ ստեղծելով իսկական հրապարակային բանավեճի էֆեկտ»:
