Հայաստանը ոչ մեկի համար սևագրության թուղթ չի կարող լինել

Կարեն Դուրգարյանն այդպես էլ չհամակերպվեց, որ թղթի վրայից «գլխավոր» բառը իր հաստիքի «անվանումից» դուրս գա: Ու սկսվեց իսկական տեղապտույտը նախ՝ սեփական անձի ու արդեն անցյալում մնացած «գլխավոր» բառի շուրջ: Ու թեև նախորդ տարվա դեկտեմբեր ամսի վերջին իր ասուլիսի ժամանակ նա հայտարարեց, որ իր կռիվը ամենևին էլ աթոռի համար չէ, բայց կյանքը ցույց տվեց, որ դա ամենևին էլ այդպես չէ:

Վերջին շրջանում էլ նրա անձի շուրջ նոր ինտրիգ հյուսվեց: Եվ այս անգամ էլ, որքան էլ զարմանալի է, նա Հայաստանում չէր: Ստացվում է, որ նրան նույնիսկ հաջողվում է Հայաստանում չլինել, բայց դիրիժորի փայտիկն այնքան երկարացնել, որ հնարավոր լինի նույնիսկ Հայաստանում նոր ինտրիգները բեմադրել ու «չափ տալ»:

Այն, որ նա անկեղծ չէր լրագրողների հետ հայտնի հանդպման ժամանակ, հասկացան բոլորը, քանի որ, չգիտես ինչու, նա «մեծահոգաբար» լռեց այն մասին, որ թեև իր հաստիքից հանվել է «գլխավոր» բառը, բայց աշխատավարձի չափը մնացել է նույնը, որն այլևս նախորդ տարիների չնչին կոպեկներ չի կարելի անվանել: Դրանից բացի, նա նաև ստացել էր օրենքով սահմանված այն տույժն ու տուգանքը, որը սահմանված է ՀՀ աշխատանքային օրենսգրքով՝ երկու ամիս առաջ այդ մասին տեղյակ չպահելու մասով:

Իհարկե, հասկանալի է, որ մեր Ազգային օպերայի և բալետի ակադեմիական թատրոնում աշխատելով՝ նա ավելի համեստ աշխատավարձ կստանա, քան, օրինակ՝ Մարինյան թատրոնում կամ այլ հայտնի բեմերում, բայց, այնուամենայնիվ, սեփական երկրի հանդեպ անշնորհակալ կեցվածք ընդունելն ու մարդկանց հետ շանտաժի լեզվով խոսելը պետք է, որ այնքան էլ հարիր չլիներ դասական երաժշտությամբ զբաղվող բարձրակարգ մասնագետի համար:

Բայց, արի ու տես, որ դասականը ինչքան էլ դասական կեցվածք է ենթադրում, բայց դա տևում է մինչև այն պահը, երբ բավարարվում են սեփական հավակնությունները: Իսկ երբ, օրինակ՝ խոսքը պաշտոն ունենալ-չունենալու մասին է, այդ ժամանակ արդեն մարդը կարող է մի կողմ դնել սեփական թե՛ հեղինակությունը, թե՛ բեմարվեստի մասին ողջ գիտելիքն ու փորձը և սեփական հավակնությունները բավարարելու համար թքել նույնիսկ այն ապուրի մեջ, որից բավականին երկար ժամանակ սնվել է և որի շնորհիվ անուն ու հեղինակություն է ձեռք բերել:

Ի դեպ, այնքան էլ հասկանալի չեղավ, թե ստեղծագործող մարդու, այս դեպքում Կարեն Դուրգարյանի համար որքանո՞վ էր կարևոր ադմինիստրատիվ հաստիք զբաղեցնելը, առավել ևս, երբ նա տարվա մեծ մասը ո´չ տեղում է և ո´չ էլ երկրում: Չէ՞ որ այդ հաստիքն էլ իր պահանջներն ունի, որոնք նույնիսկ ամենամեծ ցանկության դեպքում անգամ հնարավոր չէ ի կատար ածել: Ու քանի որ դեռևս գիտության նվաճումներն այն աստիճանի չեն հասել, որ մարդը կարողանա նույն պահին միաժամանակ երկու տեղում էլ լինել ու մի ձեռքով չափ տալ, մյուսով էլ ադմինիստրատիվ գործերով զբաղվել, ապա պետք է ասել, որ իր համար ստեղծված նոր պայմանները պետք է, որ ավելի նպաստավոր լինեն լիարժեք ձևով ստեղծագործական գործունեությանը նվիրվելու համար:

Այնպես որ, իր հաստիքից «գլխավոր» բառը հանելու հետևանքով Կարեն Դուրգարյանի կողմից ցուցաբերած անհանդուրժողական կեցվածք ընդունելուց առաջ պետք է հիշել, որ երբ 14 տարի առաջ իրեն վստահվեց գլխավոր դիրիժորի պաշտոնը, այն ժամանակ նա այնքան հեղինակություն և փորձ չուներ, ինչքան հիմա: Ասել է, թե բարձր գնահատելով նրա ունակությունները, նրան վստահվեց մի պաշտոն, որի շնորհիվ նա կարողացավ և՛ աճել, և՛ ճանաչում ձեռք բերել: Ու փոխարեն շարունակեր հայրենիքի կողմից իրեն շնորհած դափնիները վայելել՝ մտքում միշտ հիշելով, թե ինչ համբավ ուներ մինչ այդ և այս տարիներին ուր հասավ, ընտրեց ամենավատագույնը՝ արհամարհել սեփական երկիրը, հանդիսատեսին և նաև ժամանակին իրեն վստահած բոլոր այլ մարդկանց, իրեն շատ «սիրող» կոլեկտիվին ու արհամարհական կեցվածքով, առանց «պակլոն տալու» որոշեց հեռանալ մայր թատրոնից էլ, երկրից էլ:

Դե ինչ, նման դեպքերում մնում է ասել՝ մեծություն լինելը միայն խոսքով չէ, այլ նաև գործով է, և որքան էլ բարձրանում են, միշտ պետք է հիշեն՝ ով էր, որտեղից եկավ և ինչպես դարձավ գլխավոր: Ու ինչքան բարձրանան, այնքան պետք է մեծահոգի լինեն սեփական անձի, հայրենիքի ու ցանկացած աթոռիկի նստել-ինջնելու երևույթի հանդեպ, քանի որ մարդն աթոռով չի ծնվում, դա նրան ժամանակավոր են տալիս, ինչը շատ հաճախ «օգտագործելով»՝ շատերը փորձում են սեփական իմիջի կերտմանը ծառայեցնել ու առանց «պարդոն» ասելու երկրից թռչել:

Արմինե Գրիգորյան