Թող անիծվի իմ ծնված օրը. Սաշուլյա, ես շուտով կգամ քեզ մոտ. ՌԴ-ում 14 ամյա աղջկան սպանած հայ տղայի գրառումը
Openblog.am-ը գրում է.
Ինչպես արդեն տեղեկացրել էինք՝ ՌԴ Կիսլովոդսկում ձերբակալվել է 14-ամյա աղջկա սպանության մեջ կասկածվող՝ 19-ամյա Արտյոմ Հակոբյանը: Ալեքսանդրա Օ.-ի այլանդակված մարմինը իրավաահները գտել են մարտի 5-ին: Նշվում է, որ աղջկան քարերի հարվածներով մահվան են հասցրել:
Դեպքից հետո տղան ֆեյսբուքյան այս գրառումն է արել ու անհետացել: Նշվում է, որ նա ցանկացել է տպավորություն ստեղծել, թե ինքն ինքնասպան է եղել:
«Իմ սիրելի, ներիր ինձ եթե կարող ես:Ես դա չէի ուզում, դու ինքդ էիր մեղավոր, պետք չէր քեզ այդպես պահել, Սաշուլյա: Պետք չէր զգացմունքների հետ խաղ անել, պետք չէր ստիպել, պետք չէր մոռանալ, երբ ամեն ինչ վատ էր: Պետք չէր ասել այն, ինչ չէիր կարող կատարել, ինչու էիր միշտ ցավ պատճառում: Ես հասկանում եմ, որ դա մարդուն կյանքից զրկելու պատճառ չի, գիտեմ, բայց այդպես ստացվեց: Ես չեմ այդպիսին, այլ կյանքը: Նրա մահվան մեջ մեղավոր են բոլոր նրանք, ով տրամադրել են նրան իմ դեմ, պետք չէր այդպես անել: Այդ օրը ես հասկացա,որ նա իրոք սիրում է ինձ. որքան արցունքներ, երբ ես ասացի, թե խաբում է: Ես հասկացա, որ դա ճիշտ է` նրա բոլոր խոսքերն ու զգացմունքները, բայց դա ինձ չկանգնացեց: Ես կյանքից զրկեցի իմ ամենաթանկ մարդուն, ես նրան սիրում եմ կյանքից առավել, ինչ կատարվեց իմ հետ: Ես երկու օր է, ինչ լալիս եմ, հիշելով, թե որքան լավ էր միասին…. Նա իմ միակ երջանկությունն ու ուրախությունն էր, ինձ ներում չկա, ես չգիտեմ ինչպես պետք է քավեմ իմ մեղքը…. Ես չեմ վախենում բանտից, ես ուղղակի չեմ կարող այս մտքով… Կյանքը` կյանքով… Ես այսօր ևս էլ չեմ լինի, և գիտեմ, որ ձեզ դրանից ավելի լավ չեք զգա, որովհետև նրան էլ հետ չես բերի, բայց ես այսպես էլ չեմ կարող: Սաշենկա, արևս, ես քեզ խենթի պես սիրում եմ, գրում եմ և արտասվում. ես նրան ասացի, որ կյանքս կտամ նրա համար, բայց փոխարենը նրա կյանքը խլեցի: Աստված իմ, ինչու եմ ես ընդհանրապես ծնվել, միայն հիմա ես հասկացա, թե ինչ արեցի, նա նոր էր սկսել ապրել, իմ փոքրիկ ու բարի աղջիկ, որ երբեք վատը չի կամեցել: Ես չէի հասկանում, որ նրա տարիքը փոքր է, և նրանից ավելին էի պահանջում: Իրականում ինձ միայն սեր էր պետք, մենք անգամ մեր ապագայի ծրագրեր ունեինք: Ես ամեն ինչ քանդեցի, կոտրեցի անմեղ աղջկա կյանքը,ում սիրում էի, կոտրեցի նրա ծնողների և մտերիմների կյանքը: Ես անգամ չգիտեմ, թե ինչու դա արեցի, այդ պահին ես ասես ես չէի, ես ինքս վախենում էի ինձնից: Ես չէի կարողանում կանգ առնել, նա փորձում էր, փորձում էր…. Որքան արյուն, բայց իմ մոտ ոչ մի զգացում, այդ ինչ սատանա էր, ես չէի կանգ առնում` տեսնելով, որ նրան ցավեցնում եմ: Սաշուլյա, քո պես չկա, դու անգին ես, պաշտում եմ քեզ… Ատում եմ ինձ, թող անիծվի իմ ծնված օրը: Սաշուլյա, հոգիդ լուսավորվի, ես շուտով կգամ քեզ մոտ: Նա շարունակում էր շնչել, շնչել, փորձում էր, իսկ ես շարունակում էի…. Այդ ողջ ընթացքում նրա հեռախոսը չէր լռում` զանգում էին ծնողները, ես կտայի ամեն ինչ միայն վերդարձնեի նրան. ներիր, ներիր, ներիր»:
