Սերն ինձ համար եռանկյունի է. Լիլի Էլբակյան

Ռեժիսոր-բեմադրիչ, դերասանուհի, դասախոս, լավ մայր ու կին կոչումներով երիտասարդ արվեստագետն իր էներգետիկ առօրյայում հասցնում է ամեն ինչ, և պատկերացրեք` ամենն էլ լավ է անում: Արդեն իսկ կայացած դերասանուհին չի դադարում երազել ու առաջ գնալ: Մեր զրուցակիցը Երևանի խամաճիկների պետական թատրոնի ռեժիսոր-բեմադրիչ, Էդգար Էլբակյանի անվան դրամայի և կոմեդիայի թատրոնի  ռեժիսոր-բեմադրիչ և դերասանուհի Լիլի Էլբակյանն է:

-Լիլի, ինչպե՞ս եք կարողանում ամեն դերի մեջ դնել անհրաժեշտ զգացմունքը: Հե՞շտ է կտրվել իրական կերպարից:

-Հեշտ է: Դրան օգնության է գալիս «մոգական է, եթե անկեղծ է» Ստանիսլավսկու միտքը: Ես փորձում եմ հնարավորինս հեռանալ ինձնից և կյանքից, կենդանական աշխարհից նախատիպներ գտնել, նրանք էլ ինձ օգնում են կերտել կերպարներս:

-Ի՞նչ ներկայացումներ է սիրում հանդիսատեսը: Ո՞ր ներկայացումների ժամանակ է դահլիճը լեփ-լեցուն լինում:

-Խամաճիկների թատրոնում տարբեր ներկայացումներ են լինում. Հանդիսատեսի մի մասը միայն խամաճիկային ներկայացումներ է սիրում, մյուս մասը նախընտրում է դերասանների կենդանի խաղը: Ունենք «Ալիսը հրաշքների աշխարհում», «Կապույտ թռչուն», «Թոմ Սոեր», իսկ պատանիների համար նախատեսված «Մերի Փոփինս» ներկայացումը դիտելու են գալիս նույնիսկ մեծահասակները:

Շատ լավ ներկայացում է Աննա Էլբակյանի բեմադրած «Շունն ու կատուն», որի դերերում և՛ տիկնիկներն են, և՛ նրանց խաղացնող մարդիկ:

-Ներկայացումներ բեմադրել, բեմում խաղալ, Ֆիլմերում տարբեր կերպարներով հանդես գալ… կա՞ն հետաքրքրություններ, սիրելի զբաղմունքներ, որոնց մասին հանդիսատեսը չգիտի:

-Դասավանդում եմ դերասանի վարպետություն և ռեժիսուրա, սիրում եմ իմ աշխատանքը: Իսկ կիթառ նվագելը իմ տարերքն է: Սիրում եմ կարդալ այն ամենը, ինչ առնչվում է արվեստի հետ:

-Ի՞նչ գիրք է հիմա դրված գրասեղանին:

-Իմ գրասեղանին միշտ գիրք կա. ես ամեն օր կարդում եմ: «Ռոմեո և Ջուլիետ» եմ վերընթերցում, քանի որ բեմադրությունը վերականգնում ենք: Նաև Աստվածաշունչ եմ կարդում, իսկ Սարոյանի ու Դոստոևսկու գործերը միշտ են ինձ հետ:

-Խորհուրդներ տալի՞ս եք Ձեր ուսանողներին: Ի՞նչ պետք է իմանան ապագա ռեժիսորներն ու դերասանները:

-Նախ, որ հավատան իրենց արածին, ցանկացած պարագայում սիրտը մասնակցի բեմում, տեսախցիկի առջև. սրտով սիրեն, սրտով ատեն, սրտով ուրախանան… Պետք է արվեստագետը ձևավորված ճաշակ ունենա, լինի և՛ լավ ռեժիսոր, և լավ դերասան, և՛ լավ հանդիսատես, որը ոչ պակաս կարևոր է:

-Երիտասարդ արվեստագետին ի՞նչ է պակասում այսօր: Ի՞նչ է պետք նրան առաջ գնալու, գնահատվելու համար:

- Կարևոր է լինել կիրթ և իր գործում մասնագիտացված: Կարծում եմ` պետք է գլուխը կախ աշխատել, և տաշած քարը գետնին չի մնա: Բոլորն էլ ունեն աջակցության կարիք, բայց ամեն բան ճիշտ անելու դեպքում բոլորն էլ կգտնեն իրենց տեղը:

-Հե՞շտ է համատեղել ամուր ընտանիքն ու կարիերան:

-Ո՛չ, իհարկե, միշտ մեկը մյուսի հաշվին է լինում, պետք է կարողանալ բալանսի բերել:

-Ստացվու՞մ է:

-Ինձ մոտ ստացվում է, որովհետև ես և ամուսինս նույն բնագավառում ենք աշխատում:

-Սիրո սահմանում ունե՞ք: Էքզյուպերին ասում էր` Աստված ինքը սեր է…

-Սերը ինձ համար եռանկյունի է. աջ և ձախ անկյուններում կին և տղամարդ են, իսկ գագաթին Աստված: Եթե հարաբերություններում չկա աստված, ուրեմն չկա սեր` ամուր սեր:

-Հասցնու՞մ եք երազել բուռն առօրյայում:

-Ամեն օր, ամեն ժամ, ամեն վայրկյան երազում եմ. Եթե չերազեմ, չեմ ապրի: Երբեք չեմ տեսնում իրականությունը, ինչպիսին այն կա: Փորձում եմ այն ավելի լավը դարձնել կամ գոնե երազել` իբր այն ավելի լավն է:

-Քննադատություններին ինչպե՞ս եք վերաբերվում:

-Առողջ: Ամենաշատը ծնողիս քննադատությունից եմ ազդվում, որովհետև վստահում եմ: Քննադատություններից ուժեղանում եմ, մի կողմից էլ` փորձում շտկել:

-Առաջիկա ծրագրերի մասին. նոր ներկայացումներ, ֆիլմեր…

-Վերջերս 2 ֆիմում նկարահանվեցի, որոնք դեռ մոնտաժի փուլում են: Նկարահանվելու նոր առաջարկներ չունեմ:

Խամաճիկների թատրոնում խաղացի Մերի Փոփինս, շատ լավ ներկայացում է: Հիմա ինձ նվիրել եմ Էդգար Էլբակյանի թատրոնի վերականգնողական աշխատանքներին. Կարճ դադարից հետո այն կբացվի, կսկսենք նոր թատերաշրջան իմ նոր ներկայացումով` «Դեկամերոն», որն արել եմ իմ ավարտած կուրսի հետ: Հոկտեմբերի 25-ին, 26-ին և ամեն չորեքշաբթի ժամը 19-ին հրավիրում ենք դիտելու մեր նոր ներկայացումը:

Վերականգնում ենք «Ռոմեո և Ջուլիետ» ներկայացումը գրեթե նոր դերասանական կազմով:

Մի երազանք էլ կա` «Համլետ» և խաղալ մի դեր, որը կլինի շրջադարձային դերասանական իմ կարիերայում, իհարկե, ոչ փառքի համար, պարզապես ուզում եմ նոր գույներ ու ուղիներ գտնել...

Զրուցեց Լիանա Կարապետյանը