Ուզում եք՝ պատժեք, ուզում եք՝ կախաղան հանեք, կարևորը՝ գործն արված է

Երբ հերթը հասավ տպարանի շենքը քանդողներին պատասխանատվության ենթարկելու մասին վարչապետ Կարեն Կարապետյանի հանձնարարականին, բոլորն սկսեցին իրենց վրայից մեղքը գցել ուրիշների վրա, բայց այդպես էլ պարզ չդարձավ, թե ինչպես կարող էր օրինակ՝ ԱԻՆ նախարար Արմեն Երիցյանը չիմանալ, որ իր գերատեսչության աշխատակիցները շենքը քանդելուց մոտ կես ժամ առաջ արդեն շղթա էին կազմել ու մարդկանց թույլ չէին տալիս այդ տարածքով անցնել:

Եթե նախարարն իսկապես  չգիտեր դրա  մասին, նշանակում է, որ այդ գերատեսչությունում ինչ-որ բան այն չէ:

Այսինքն՝ ստացվում է, որ այդ նախարարությունում ով ինչ ցանկանա, կարող է անել, ավելին, նաև թիկունքից հարվածել գերատեսչության ղեկավարին:

Գուցե այս ընթացքում նախարար Երիցյանի հետևում նաև այլ խմբեր են «գոյացել», որոնք կարող են իրենց վրա վերցնել ոչ միայն որոշում կայացնելու, այլև պետական ռեսուրսների հաշվին ցանկացած սեփականատիրոջ «պատվեր» կատարելու իրավունքը:

Մյուս կողմից էլ ընդհանրապես ընդունելի չէ այն արդարացումը, թե քանդված տպարանի շենքը հաշվառված չի եղել պատմամշակութային արժեք ունեցող շենքերի ցանկում:

Ստացվում է, որ մայրաքաղաքի բոլոր այն շենքերը, որոնք հաշվառված չեն այդ ցանկում, կարելի է հանգիստ քանդել: Ու այս տրամաբանությամբ եթե փորձենք շարժվել, ապա մայրաքաղաքի կեսից ավելին կարելի է ցանկացած պահի  ու ցանկացած եղանակով քանդել, իսկ թե հետո դրա փոխարեն ինչ անճաշակ շինություն կկառուցվի, արդեն կարևոր չէ:

Նմանատիպ սցենարով քանդվեցին Թումանյան, Աբովյան, Արամի, Պուշկին և այլ փողոցների շենքերը, պարզապես այն ժամանակ իշխանություններն իրենց արարքը փաթեթավորեցին «պետական գերակա շահ» անվանումով և այսպես ասած՝ իրենց վրա վերցրեցին այդ հին շենքերը քանդելու «պատասխանատվությունը»:

Հայտնի դեպքերի ժամանակ քանդված շենքերի մի մասը թեև հաշվառված չէր պատմամշակութային արժեք հանդիսացող շենք-շինությունների ցանկում, սակայն հին Երևանի պատմության մի մասն էր կազմում: Նույն ճակատագրին արժանացավ նաև Աֆրիկյանների շենքը, որը նույնպես բարբարոսաբար քանվեց և դրա համար որևէ մեկն այդպես էլ պատասխանատվության չենթարկվեց:

Փոխարենը ողջ կառավարությամբ՝ մեծից փոքր որոշեցին կրկին իրար վրա գցելով խճճել իրավիճակը, որպեսզի այդ բարբարոսության պատճառով նույնպես շատ աղմուկ չբարձրանա:

Հետո ի՞նչ եղավ. առանձնապես ոչինչ: Դժվարը քանդելն է, դրանից հետո ուզում եք՝ տուգանեք, ուզում եք՝ պաշտոնից հեռացրեք, ուզում եք՝ կախաղան հանեք, կարևորը՝ գործն արված է, ցանկալի արդյունքը՝ ապահովված:

Արմինե Գրիգորյան