«Հայկական վերածնունդը» հին ու մաշված երգերով. «Փաստ»
«Փաստ» օրաթերթը գրում է.
Այս շարքի նախորդ հոդվածներում խոսել էինք «Ազատ դեմոկրատներ» և «Դաշնակցություն» կուսակցությունների ունեցած դերակատարման ու հավակնությունների շուրջ: Այս անգամ կանդրադառնանք մի ցավոտ թեմայի, որը կոչվում է «Հայկական վերածնունդ»:
Շատ փորձագետներ, սոցիոլոգիայի դաշտի մանիպուլյատորներ, փորձում են հասարակությանը համոզել, որ այս կուսակցությունն արդեն հաղթահարել է հինգ տոկոսի շեմը և ապահովել իր տեղը հաջորդ խորհրդարանում:
Ընդդիմության և իշխանության ոլորաններում խուսանավող այս կուսակցությունը երբևէ չի ցուցաբերել քաղաքական կամք և քաղաքական դիմագիծ: Ի՞նչ են այսօր խոստանում նրանք: Բանակ, որի պարագայում 18 տարեկանները սահման չեն գնա, Հայաստանը՝ Քուվեյթ, առնվազն Դուբայ՝ որպես նավթի ու գազի տարածաշրջանային կենտրոն, խորհրդային ավանդների վերադարձ և այլն:
Մինչ բուն խոստումներին անդրադառնալը փաստենք, որ նմանատիպ անդեմ ուժը ձեռնտու է ցանկացած իշխանությանը, ինչպիսին այսօր Հայաստանում իշխող ՀՀԿ–ն է: Նրանք ավելորդ խնդիրներ չեն ստեղծում, մեկ–երկու բիզնես արտոնություններ են ստանում ու հաջորդ հինգ տարին կամ հանգրվանում են իշխանական խորշերից մեկում, կամ էլ մտահոգ դեմքով դառնում են ընդդիմադիր և առասպելական Փյունիկ թռչունի նման մոխիրներից վեր հառնում:
Սա պարզապես, հիշեցման կարգով: Նույն այդ հիշեցման կարգով, հղում անենք Վիկիլիքս կայքին, որի բազմաթիվ գաղտնազերծված նյութերի մեջ տեղեկություններ կային կուսակցության երկու կարկառուն դեմքերի՝ Հեղինե Բիշարյանի և Արթուր Բաղդասարյանի մասին: Տողերի հեղինակը շատ դիպուկ է բնութագրում նրանց, ավելին՝ անում է կանխատեսումներ 2008 թվականին, որոնք կետ առ կետ առ այսօր իրականանում են:
Այժմ գանք խոստումներին և դրանց հնարավորություններին: Ինչպես հայտնի է, դեռ ԽՍՀՄ փուլում, Հայաստանում եղել են հետազոտություններ՝ պարզելու համար նշված ռեսուրսների առկայությունը: Դրանք կան ինչպես երկրագնդի շատ երկրներում, սակայն ամբողջ խնդիրն այն է, որ շատ խորն են ու սարսափելի քիչ: Ասել կուզե, այդ ռեսուրսների օգտագործումը չի փակի անգամ այն ծախսը, որը կատարվելու է այդ ուղղությամբ:
Հայերենում նման ֆարսերը բնութագրվում են սուտ տերմինով: Երկրորդ ցավոտ թեման՝ 18 տարեկանների սահման չպահելու մասին է: Անշուշտ, սա հասարակության ամենահուզական խնդիրներից է և մանուպուլյացիայի գնալ այս կետում բոլորի համար էլ հեշտ է: Սակայն պետք է ունենալ որոշակի սանդղակից պակաս բարոյական որակներ, որպեսզի շահարկես այս թեման: Հայաստանի աճող արտագաղթի, ամեն օր նվազող նորակոչիկների, աճող կոռուպցիայի, դեֆիցիտով աշխատող բյուջեի և հսկայական պետական պարտքի պարագայում սա անհնար է:
Եթե այս մասին խոսեր քաղաքական ուժ, որը կեղտոտված չէ պետական տարբեր չարաշահումներով և կոռուպցիոն գործերով, տեսականորեն միգուցե հնարավոր լիներ: Սակայն այն դեպքում, եթե նրանք կարողանային լուծել վերոնշյալ խնդիրները: Սակայն, երբ այդ մասին խոսում է վերածնված ՕԵԿ–ը, ակամայից ուզում ես հարց տալ. Մարսից եք գալի՞ս:
Երրորդ խնդիրը ավանդների վերադարձն է, որի մասին, արդեն քանի օր, իր խրոխտ ձայնով ազդարարում է տիկին Բիշարյանը: Որքան տեղյակ ենք, դրանք եթե անգամ մասնակի վերադարձվում են, ապա վերադարձվում են բյուջեի հաշվին, ոչ թե «Հայկական վերածնունդ» կուսակցության հաշվին: Իսկ այս կուսակցությունը, ինչպես գիտենք, վերջին մի քանի տարիներին կրկին հագել է ընդդիմադիրի դիմակը և որևէ կապ չունի այդ բյուջեի հետ:
Եթե անգամ նրանք կողմ կամ դեմ քվեարկեն, դա էական ազդեցություն չի ունենա՝ հաշվի առնելով ուժերի ներկայիս դասավորությունը: Ուստի մնում է եզրակացնել, որ այս դրույթը ևս, նրանք օգտագործում են պոպուլիստական նպատակներով:
Հետաքրքիր է նաև նրանց իշխանության հասնելու միջոցները: Առ այսօր, նրանք մատնանշել են դեռևս երկու հիմնական ուղղություն: Դրանք են՝ աչքեր հանելը և կաշի քերթելը: Բարի վերադարձ միջնադար:
Շարունակությունը` «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում:
