Փաշինյան, Փոստանջյան, Մարգարյան. քաղաքապետի կերպարի ընկալումը. «Փաստ»
Society
«Փաստ» օրաթերթը գրում է.
Ցանկացած ընտրական գործընթաց կամա թե ակամա իր վրա է հրավիրում հանրային ուշադրության որոշակի չափաբաժին: Համապետական ընտրությունների պարագայում այդ ուշադրությունը շատ ավելի մեծ է: Սակայն միևնույն է, ընտրական պրոցեսն ինքնին հետաքրքիր է, քանի որ այս ընթացքում առնվազն ի հայտ են գալիս բազմաթիվ հետաքրքրական տեղեկություններ, երբեմն սկանդալներ, և իհարկե քաղաքական ուղղակի և անուղղակի բանավեճեր: Այս տեսանկյունից սակայն Երևանի ավագանու ընտրությունները խոստանում են լինել բավական ձանձրալի մի շարք պատճառներով:
Հանրապետական կուսակցությունն ամենայն հավանականությամբ կշարունակի խորհրդարանական ընտրությունների ժամանակ որդեգրած մարտավարությունը և պարզապես բանավեճի մեջ չի մտնի մրցակիցների հետ: Ի դեպ, ավագանու ընտրություններին մասնակցող մյուս երկու ուժերին մեծ վերապահումներով կարող ենք Հանրապետականի մրցակիցներ համարել:
Հետաքրքրականության տեսանկյունից մինչ այս պահը գրանցված իրողությունը Զարուհի Փոստանջյանի և «Ելք» դաշինքի հեռակա փոխհրաձգությունն է, որը սակայն դժվար թե դառնա քաղաքական՝ նկատի ունենալով առնվազն Փոստանջյանի ամբողջ գործունեությունը: «Ելք»–ն իր հերթին մեծագույն սխալ կգործի, եթե իր քարոզարշավում տուրք տա Փոստանջյանի կուսակցության հետ որևէ առճակատման:
Այս իրողությունների արդյունքում, ըստ էության, բավական դժվար է դառնում մասնակից քաղաքական ուժերի համար բովանդակային քարոզարշավի անցկացումը:
Հանրապետական կուսակցությունն ինքնին նպաստավոր դիրքերում է, Տարոն Մարգարյանը լավ թե վատ իրականացնում է քաղաքի ղեկավարումը: Երևանում անշուշտ խնդիրներ կան, որոնցից շատերը նաև օբյեկտիվ պատճառներ ունեն, ուստի նկատի ունենալով այս ամենը, թերևս Հանրապետականին մեծ ջանքեր պետք չեն՝ ընտրությունների մտահոգիչ արդյունքներից զերծ մնալու համար:
Իսկ թե ինչպես են պատրաստվում պայքարել Երևան քաղաքի համար մյուս երկու ուժերը, գրեթե անհասկանալի է, քանի որ խորհրդարանական ընտրություններից հետո «վատ իշխանության» քննադատության բագաժն արդեն սպառված է, որևէ նոր բան ասել այս առումով եթե ոչ անհնար, ապա գոնե շատ դժվար է:
Բացի այս, ինչքան լայն ընդգրկում ունի ընտրական գործընթացը, այնքան ավելի հեշտ է քարոզարշավը կառուցել պոպուլիստական շեշտադրումներով, իսկ տեղական ընտրական պրոցեսի պարագայում իրավիճակը բոլորովին այլ է, քանի որ քաղաքական ուժերը գործ ունեն ավելի առարկայական խնդիրների ու իրողությունների հետ: Բնականաբար նման պայմաններում արդեն կտրուկ նվազում է քաղաքական կամ նախընտրական քարոզչության գործիքակազմը:
Վերջապես, եթե նայենք զուտ անձերի մակարդակով, ապա պետք է խոստովանել, որ «Ելք» դաշինքի թեկնածու Նիկոլ Փաշինյանը, ով լիովին ընկալվում է որպես ակտիվ ընդդիմադիր պատգամավոր, որպես քաղաքապետի թեկնածու հոգեբանորեն ընկալելի չէ:
Սա չի նշանակում, թե Փաշինյանը լավ կամ վատ քաղաքապետ կլինի՝ խոսքը զուտ հանրային ընկալման մասին է: Նույնը վերաբերում է նաև Զարուհի Փոստանջյանին, որի ֆորս–մաժորային քաղաքական վարքագիծը ընդհանրապես բավական հակասական ու խնդրահարույց է:
Ի դեպ, հետաքրքիր է նշել նաև, որ այս նույն տրամաբանությամբ, Տարոն Մարգարյանն էլ առավելապես ընկալվում է որպես քաղաքապետ այն պարզ պատճառով, որ գործող քաղաքապետն է և ուղղակի չի տեղավորվում պատգամավորի «դիմապատկերի» մեջ:
Շարունակությունը` «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում:
