«Ինձ սուրբ մի՛ կոչեք». 5-ամյա հայուհուն որդեգրած ամերիկուհու հուզիչ պատմությունը
Blognews.am-ը գրում է.
Վերջերս ամերիկուհի Քրիսթլ Քափփերը հոդված է հրապարակել իր ընտանիքի և իրենց որդեգրած աղջկա՝ Գայանայի մասին:
«Մի րոպե, այսինքն՝ դա իմանալով հանդերձ՝ դու գնացել ես այդ քայլի՞ն»: Այսպես ասաց ընկերներիցս մեկը, ում հետ վերջերս եմ ծանոթացել, իսկ ես պատասխանեցի. «Իսկ դո՞ւ ինչ կանեիր, եթե նույնը քո աղջկա հետ պատահեր»: Նա մի քանի վայրկյան լուռ նայեց ինձ, ապա շշնջաց. «Դու ու ամուսինդ ուղղակի սուրբ եք»:
Այս կնոջ մտահոգություններն այն մասին էին, որ մենք որդեգրել ենք 5-ամյա Գայանային, ով Հայաստանից է, ի ծնե ունի նյարդային խողովակի ճեղքվածք, գլխուղեղային ջրակալում և սկոլիոզ: Նրա մոտ աճի հորմոն գրեթե չի արտադրվում, ինչի պատճառով համարյա 6 տարեկան հասակում նա ֆիզիկապես իր 15 ամսական եղբոր չափ է: Գայանան ինքնուրույն չի կարողանում կանգնել կամ քայլել. նրան շուրջօրյա բժշկական խնամք է հարկավոր:
Ես ու ամուսինս՝ Նիքը, երիտասարդ ենք, կրթված, եղել ենք աշխարհի տարբեր ծայրերում, կարճ ասած՝ միջին խավի մարդիկ ենք: Նիքը ծառայում է ռազմական օդային ուժերում, ու այդ պատճառով հազվադեպ ենք իրար գլխի հավաքվում, պարբերաբար տեղափոխվում ենք, մի տեղից մյուսը գնում… Շատ ենք սիրում մրցավազքերի գնալ. ակտիվ կյանք ենք վարում (Նիքը երազում է մի օր մասնակցել American Ninja Warrior ժամանցային ծրագրին): Բացի այդ՝ երեխա որդեգրելով մենք ամբողջությամբ ծախսեցինք մեր խնայողությունները: Կարծում եմ՝ կարիք չկա խոսելու այն մասին, որ մեր նոր «չաչանակին» որդեգրելուց առաջ էլ բավականին զբաղված էինք մեր երեք 3-8 տարեկան երեխաներով (մանավանդ, որ տեղյակ էինք նրա ֆիզիկական վիճակի մասին):
Մեր ընտանեկան պատմությունն իմանալուց հետո շատերի կողմից հաճախ արժանանում ենք անհարկի քծնանքի կամ նկատում նրանց դեմքի կասկածամիտ ու չհավատող արտահայտությունները: Մարդիկ ուղղակի չեն կարողանում համակերպվել այն մտքի հետ, որ մենք ինքներս ենք որոշել գնալ այս քայլին ու անգամ վճարել ենք այսպիսի կյանք ունենալու համար: Միգուցե արդեն պետք է սովորած լինեի, քանի որ միշտ ականատես եմ եղել, թե քույրերիս որդեգրելու համար ինչպես էին բոլորը ծնողներիս գովեստի խոսքեր շռայլում:
Բայց չէ, ինձ համար դա նորմալ չէ: Ահա թե ինչու:
Եկեք անկեղծ լինենք. ես ու Նիքը բազմաթիվ թերություններ ունեցող զույգ ենք: Հաճախ ենք վիճում, թե ինչպես պետք է պատժել երեխաներին: Երբեմն անգամ բարկությունից բղավում ենք: Մի անգամ այնքան զբաղված էինք, որ Գայանային մասնագետի մոտ տանելիս մոռացել էինք վերցնել նրա ուղեգիրը: Գայանան իսկապես շատ համովիկ երեխա է, բայց դա միշտ չէ, որ կոմպենսացնում է մեր դյուրագրգիռությանը: Մենք հայերեն չգիտենք, ոչ էլ նախկինում որդեգրելու փորձ ունենք:
Գայանային որդեգրելիս իսկապես շատ էինք վախենում: Ես ու Նիքն ի սկզբանե գիտեինք, որ ինչպես մենք ենք իրար համար ստեղծված եղել, այդպես էլ Գայանան պետք է մեր ընտանիքի անդամը լիներ: Բայց սա չի նշանակում, որ ամեն ինչ այդքան հեշտ էր:
Դե, բնականաբար, միշտ մտածել ենք այն մասին, որ գուցե դեռ լիովին պատրաստ չենք այդ քայլին գնալու համար: Նաև վախի զգացում ունեինք, թե ինչպիսի զարգացում կունենա Գայանայի առողջական վիճակը, սակայն երբեք չենք մտածել, որ միգուցե չկարողանանք լավ ծնողներ լինել նրա համար:
Ճշմարտությունն այն է, որ ոչ ոք սուրբ չէ. բոլորս էլ գործել ենք սխալ արարքներ և ունենք մեր թերությունները: Այնպես ստացվեց, որ ես ու Նիքն ամեն անգամ մի կաթիլ վախ զգալու դեպքում ասացինք «այո» և հաղթահարեցինք դրանք: Միշտ փորձել ենք առաջ շարժվել, շարունակ փորձել, շարունակ սովորել և ինքներս մեզ բարելավել: Այդ ամենից խուսափելն ու թաքնվելը մեր կողմից Գայանայի հանդեպ գործած ամենամեծ սխալը կլիներ, որը մեզ հաստատ ամբողջ կյանքի ընթացքում կհետապնդեր և երբեք հանգիստ չէր տա:
Վստահ կարող եմ ասել, որ բոլոր նրանք, ովքեր մեզ «սուրբ» են կոչում՝ ասելով, թե իրենք երբևիցե չէին կարող դա անել, իրականում կարող են: Առողջական խնդիրներով երեխա որդեգրելու համար մեզ պատվի արժանացնելով մարդիկ ցանկանում են ասել, որ երբեք չեն անի դա: Ըստ էության՝ դա պատրվակ է նրանց համար, որպեսզի խուսափեն դժվար ուղուց. «Միայն Նիքի և Քրիսթլի նման սուրբ մարդիկ կարող են երեխա որդեգրել, բայց քանի որ ես սուրբ չեմ, նշանակում է՝ չեմ կարող»:
Հենց սա է ամենամեծ խնդիրը. մեզ սուրբ կոչելով՝ մարդիկ փակում են բոլորը դռներն այն երեխաների առաջ, որոնց ներկայությունը իրենց ընտանիքներում կարող է օրհնություն լինել:
