Անչափահաս պոռնիկի սարսափելի պատմությունը

22 July, 2017 16:19

Ընթերցողին ներկայացնում ենք կենսապատում, որն ունի իրական, փաստային հիմք: Պատումը ընդգրկում է հատվածներ` առանձնացված քրեական գործից, ուստի, կներկայացնենք առաջին դեմքով ու փոփոխված անուններով:

Մեկը սեպտեմբերի

«Դե ինչ, ահա', նորից եկավ դպրոց գնալու ժամանակը, ես արդեն 9-րդ դասարանում եմ սովորում (այս փուլում դպրոցը 10-ամյա է)…հետո կավարտեմ ու կգնամ ուսումնարան: Կսովորեմ վարսահարդարություն: Մեզ հետ սովորող աշակերտներն այսօր դասի եկել էին կատաղած: Ծաղրում էին մեզ: Ես ու Լիլիթն էլ եկել էինք դասի` բոլորից վատ հագնված: Իմը դեռ հասկացանք. մայրս երկու տեղ ա տքնում, մի կերպ ա հասցնում (հայր չունեմ, երբեք էլ չեմ տեսել): Լիլիթի հագուկապը բա ո՞նց հասկանանք, չէ՞ որ նրա ծնողները գործարանում են աշխատում, լավ փող ունեն, բայց իրենց աղջկան հագցնում են էժանագին պչրուհու նման: Դա, չնայած, իր բացատրությունն ուներ: Լիլիթը բնականից գեղեցիկ էր: Ծնողները չէին ուզում, որ նա շատ աչքի ընկնի, ի դեպ, նա էլ առանձնապես հիստերիայի մեջ չէր ընկնում վատ հագնվելու պատճառով: Այսօր տեսա նաև մեր համադասարանցի թագուհիներին՝ Լիային և Թամարային: Ինչ էլ շորեր ունեն… բա կոսմետիկան…շրթներկն ամենաթանկից էր, իսկ օծանելիքն այնպիսի բույր ուներ, որ տղաները միանգամից գլուխները կորցնում էին:

Մտածում եմ` ինչու՞ մեկին ամեն ինչ, իսկ ինձ… մի խոսքով: Թամարայի ծնողների մասին ոչինչ չգիտեի, իսկ Լիայի մայրիկին մի անգամ էի տեսել: Նա այնքան ծեր ու չաղ էր, որ հաստատ հարուստ սիրեկան չէր կարող ունենալ, այդ դեպքում, նրան որտեղի՞ց այդ թանկարժեք հագուստը: Լավ, պետք է վերջացնել մտածելը ու գնալ քնելու: Չնայած մեր հանրակացարանում դժվար թե քնել կարողանաս: Հարևանն էլի ինչ-որ բան է նորոգում կեսգիշերին. Հիմար պահվածք:

Սեպտեմբերի 17

Հրաշալի օր: Այսօր քիչ էր մնում գլուխս կորցնեի: Մինչև հիմա խելագարի նման վազում եմ: Պատկերացրե'ք, դասամիջոցին քայլում եմ դպրոցով, այդ պահին մոտենում է Լիան ու ասում, որ անցյալ տարվանից շատ շորեր ունի, գրեթե նոր, եթե ուզեմ, կարող է նվիրել: Նոր կիսաշրջազգեստներ ու բլուզներ ունենալու անսպասելի հնարավորություն…: Իհարկե, ես գնացի ու Լիայի ցույց տված բոլոր հագուստները վերցրի: Դեռ Լիլիթին էլ առաջարկեցի մի երկու բան, բայց նա չվերցրեց. ծնողներից էր վախենում: Ես էլ էի վերցնելիս մտածում, թե մայրիկն ինձ ի՞նչ կասի, սակայն նա թքած ուներ ինձ վրա: Մորս նոր սիրեկանը լքել էր նրան: Չնայած որ երբեմն խմում էր, բայց դե, տղամարդ էր ամեն դեպքում: Հաճախ էինք փող վերցնում նրանից: Ու հիմա մայրս լաց է լինում օրեր շարունակ: Իհարկե, խղճում եմ նրան: Իսկ իմ կյանքում նոր փուլ է, զգում եմ, կարգավորվում է ամեն բան: Լիան ու Թամարան արդեն բարևում են, երբեմն նույնիսկ հարցնում են, թե ոնց եմ: Վերջ, արդեն «էլիտայի» շարքում եմ: Կյանքս հիմա նման է թագուհու կյանքի: Շփվում եմ միայն Լիայի ու Թամարայի հետ: Լիլիթն էլ է մեզ հետ շփվում: Ես սրիկա չեմ: Ընկերուհուս չեմ մոռանում: Չնայած` նա գրեթե չի խոսում. Երևի վախենում է, որ ավելորդ բառեր կասի:

Օրերս Թամարան ինձ մի այնպիսի բան առաջարկեց, որ անգամ չգիտեմ` ինչպե՞ս գրեմ: Մեր դպրոցին կից մի շինություն կա: Այնտեղ մի մաքրուհի է աշխատում: Մի քանի սենյակներ ունեցող այս կառույցը խորհրդային ժամանակ եղել է ինչ-որ գործարանի հանրակացարան: Մեր տնօրենուհին աղջիկներին, հատկապես շրջանավարտներին ու ավարտական դասարաններում սովորող ցանկասերներին, գործի է տեղավորում մաքրուհու մոտ: Վերջինս էլ հաճախորդներ է բերում այնտեղ: Դե, ծանր տարիներ են, ինչ արած: Հաճախորդները հիմնականում հարակից գյուղերից են, բայց երբեմն քաղաքի տղաներ էլ են հանդիպում: Մի խոսքով, Թամարան առաջարկում է մարմնավաճառ դառնալ: Երբ ես դա պատմեցի Լիլիթին, նա կարմրեց: Հիմա ավելի քիչ ենք խոսում:
Ես մտածում եմ, որ մի գիշերում ավելի շատ կվաստակեմ, քան մայրս մի ամսում: Լիան ասում է, որ ապահովիչը կա ու կա, իսկ եթե խնդիր էլ առաջանա, տնօրենը կօգնի աբորտ անելու հարցում: Աշխատանքը սկզբից անսովոր է, բայց հետո դառնում է հաճելի: Եվ հետո, ու՞մ համար պահպանեմ ինձ: Վաղ թե ուշ ամուսնացնելու են մի հիմարի հետ, ով փող էլ չի կարողանալու աշխատել: Եթե անգամ ցանկանա էլ, դժվար թե ստացվի այս պայմաններում:

Հոկտեմբերի 16

Երեկ իմ առաջին անգամն էր. Ցավոտ էր: Ես անգամ դպրոց չգնացի: Մամային ասացի, որ գլուխս ցավում է: Հիմա պառկած եմ, կանգնել չեմ կարողանում: Հաճախորդը հիմարի մեկը դուրս եկավ: Նրան զգուշացրել էին, որ կույս եմ, հիմարը չհասկացավ. արագ ու ամբողջությամբ էր հրում…մարդու մեջ այդքան խորը չեն թափանցի միանգամից` չթողնելով գաղտնի անկյուններ, որ քեզ է միայն պատկանում…: Ու դեռ ձեռքերն էլ քրտնած էին: Զզվելի էր: Տեսքից կլիներ 35 տարեկան: Մի խոսքով, եղածն արդեն անցյալում է: Կարևորը` նորմալ վճարեցին: Մաման աշխատանքի էր գնացել: Արագ հաշվեցի գումարը. նոր կոշիկներին ու վերարկուին կհերիքի: Լիան ասում է, որ նրան նույնիսկ մի անգամ դոլլարով են վճարել: Բայց դե, նա դեռ անցյալ տարվանից էր աշխատում: Տնօրենն այսօր տեղեկացրեց, որ հաջորդ հաճախորդը երեք օրից կլինի: Իբրև ինքն ամեն ինչ հասկանում է: Պառավ ջադու:

Նոյեմբերի 23

Արդեն մեկ ամսից ավել կլինի, ինչ աշխատում եմ: Հարմարվել եմ աշխատանքին: Այդքան էլ զզվելի չէ, ինչպես առաջին օրերին: Հաճախորդների մեծ մասն, իհարկե, իսկական խելագարներ են, սակայն կան նաև նորմալ մարդիկ, որոնք հաճելի խոսքեր են ասում, նույնիսկ քաղցրավենիք հյուրասիրում երբեմն: Գրաֆիկը նորմալ է, պատահում է, որ աղջիկների հետ հերթերը փոխում ենք: Հիմա ես կարող եմ ամեն օր նոր շորեր կրել: Դա ամենահաճելի պահն է: Նույնիսկ մի քիչ փող եմ կարողանում հավաքել: Երեկ տուն եկա, տեսնեմ մաման սենյակս է մաքրում: Մտածեցի, եթե գաղտնարանս գտնի, վերջս եկել է: Բայց ամեն ինչ բարեհաջող ավարտվեց: Ես ապահովության համար ամեն ինչ Լիլիթի մոտ կթողնեմ: Ի դեպ, Լիլիթն ինձ ամեն օր համոզում է, որ հետ կանգնեմ իմ արարքներից: Ասում է, որ այս ամենը զզվելի է: Հիմարիկ է նա պարզապես, փոքրիկ ու անխելք: Մեր տղաները նրան մի փոքր վախեցրին, որ լուռ մնա:

Վերջերս մի դեպք եղավ: Գնացի հաճախորդի մոտ: Սովորական տղա էր, բայց բավականին գեղեցիկ, կլիներ 25 տարեկան: Ես մտածեցի ՝ հիմա կշինվենք ու կգնա: Բայց գոտին հանեց ու սկսեց խփել հետևիս: Սկզբում տհաճ էր, հետո սովորեցի, ու նույնիսկ մի փոքր հաճելի դարձավ: Մտածեցի`մոլագար է: Հաջորդ օրը գնում եմ տնօրենուհու մոտ ու հենց կաբինետում իջեցնում եմ տաբատս: Պառավն ինձ կրկնակի վճարեց: Վախենում է անասունը: Ի դեպ, շուտով Նոր Տարի է: Աղջիկների հետ որոշել ենք քաղաքից դուրս գնալ ու նշել: Աստված իմ, մի՞թե սկսել եմ նորմալ կյանքով ապրել:

Դեկտեմբերի 26

Շուտով Ամանոր է: Մի հերթ էլ կաշխատեմ ու վերջ: Կգնանք հանգստանալու: Մամային արդեն ասել եմ: Նա նույնիսկ չի կասկածում, որ նոր տուն եմ գտել: Ուզում եմ վարձել: Հանրակացարանից դուրս կգանք: Այսօր լինելու է իմ ամենաբարդ հաճախորդը: Նա երկու անգամ բանտ է նստել: Բոլորը վախենում են նրանից: Ինչու՞ այս հիմարն հենց ինձ ընտրեց: Լիան ավելի գեղեցիկ է: Ասում են` նրա անդամը փոքր է ու աղջիկներն առանց փողի նրա հետ չեն քնում: Նա էլ նեղացած է իգական սեռից: Թամարան ասում է, որ նրա հետ սեքս ունեցել է: Ամեն ինչ հրաշալի է եղել, սակայն հետո այնպես է հարվածել, որ քիչ էր մնում գլուխը պոկվեր: Լավ, գնամ: Ստուգեմ կարողություններս, դեռ պետք է հարդարվեմ…»:

Ականատեսների վկայություններից
Լիլիթի մայրը՝ ԱլլաՊետրոսյան:

Երբ առավոտյան աշխատանքի եմ գնում, անցնում եմ դպրոցի կողքով: Ուտելիքի մնացորդներն եմ տալիս շներին, որոնք հավաքվում են մերձակայքի աղբանոցում:
Դեկտեմբերի 27-ի առավոտն էր: Կանչեցի, սակայն շները չերևացին: Որոշեցի փնտրել: Պտտվեցի դպրոցի շուրջ ու մոտեցա հանրակացարանի կիսաքանդ կառույցին: Դուռը բացէր: Ներս մտա ու բղավեցի տեսածիցս: Ձյան վրա պառկած էր աղջկաս ընկերուհին՝ Նառան: Նա լրիվ մերկէր: Մարմինը`խեղված: Մազերի կեսը չկար, վառված էր: Ես վազեցի դպրոց, սակայն այն փակ էր: Մոտակա տներից մեկում հեռախոս կար, զանգեցի ոստիկանություն: