Իլյուզիոնիստը կամ Իլհամը փոխում է տակտիկան

Ինչպես արդեն գիտենք, վարչապետ Փաշինյանը Դավոսում «անակնկալ» հանդիպում էր ունեցել Ադրբեջանի նախագահ Ալիևի հետ ու զրուցել շուրջ մեկուկես ժամ: Իհարկե, «անակնկալ» ասվածը վերաբերում է ժողովրդին, քանի որ, եթե ԺյուլՎեռնը չես, աներևակայելի ու անհասկանալի է՝ ինչպես են երկու երկրների գերագույն գլխավոր հրամանատարներն անակնկալ հանդիպում ունեցել։ Գործընթաց, որի համար մինչ օրս միշտ պահանջվել է մի քանի ամիս, հաճախ` անգամ տարի:

Ինչպես Մնացականյան-Մամեդյարով հանդիպումը, այնպես էլ այս մեկը թափանցիկության առումով չէր փայլում: Եթե անցած հանդիպմանը ժպտում ու Մնացականյանի մոտեցումները ողջունում էր Մամեդյարովը, այս անգամ Ալիևն էր ողջունում Փաշինյանի մոտեցումները:

Անկեղծ ասած, ամենավտանգավորը հենց ալիևյան այդ «ողջույններն» են: Ի՞նչ է փոխվել Իլհամի պլանների մեջ, որ անվերջ խոսում է Արցախն Ադրբեջանի կազմում տեսնելու անառարկելիության ու «Երևանի ազատագրության» մասին: Ի՞նչ խոստումներ է տվել նրան Փաշինյանը, որն այդքան ոգևորել է Բաքվի խանին: Ինչու՞ է Նիկոլը ժպիտներ պարգևում Մամեդյարովին ու Ալիևին, որոնք արցախյան հարցի կարգավորման շուրջ ունեցած բոլոր հանդիպումներից հետո բեզուրայան այծի դեմքով են հեռացել կլոր սեղանի մոտից:

Առաջին հերթին պարզ է դառնում, որ Փաշինյանի իշխանության դիվանագիտական թևը որդեգրել է նախորդ իշխանությունների հետ կապ ունեցող ամեն բան ջնջելու արատավոր ու անհեռանկարային քաղաքականությունը: Նոր կառավարությունն ամեն գնով փորձում է քանդել ու հողին հավասարեցնել նախկինների՝ Արցախի հարցում ունեցած բոլոր ձեռքբերումները: Դրա մասին են խոսում թե՛ Ալիևի, թե՛ Մամեդյարովի, թե՛ ադրբեջանական հասարակության վերջին շրջանում անսքող հայտարարությունները, որտեղ, գրեթե միշտ, ուղղակի և անուղղակի հիշատակվում են ՀՀ իշխանությունները: Այս քաղաքականությունը կարող է լուրջ կորուստների հանգեցնել, քանի որ ներկա եվրատենչ իշխանությունը կարող է իրավիճակի լրջությունը չպատկերացնելով, իրեն «հումանիտար պոռթկումներ» թույլ տալ և այպանել այն քիչ, թե շատ պիտանին, որն ստեղծել է նախկին կայսերատենչ իշխանությունը:

Զարմանալի է նաև Ադրբեջանում, այսպես կոչված, «Ղարաբայան համայնքի» աննախադեպ ակտիվացումը: Ի դեպ, եթե այդ համայնքի նախկին ղեկավարը խոսում էր հայերին մորթազերծ անելու մասին, ապա նոր ղեկավարը խոսում է երկու ժողովուրդների «հաշտության, բարեկամության ու համատեղության» մասին: Առավել զարմանալի է, որ այս խոսակցություները, ժամանակային առումով, ուղիղ համեմատական են Հայաստանում տեղի ունեցած իշխանափոխության և դրանով պայմանավորված հանդուրժողականության ու հումանիզմի կեղծ կատեգորիաների՝ քաղաքական դաշտ դուրս բերման հետ: Ըստ էության՝ իշխանափոխությունից հետո հասարակության տեսադաշտ բերված Ասյա Խաչատրյանին, Լարա Ահարոնյանին, Հայկ Բարսեղյանին ու մյուսներին այլ մոլորակայինները չէին իջեցրել Հայաստան և մահվան սպառնալիքով ստիպել հանդես գալ իրենց հայտնի հայտարարություններով:

Երբեք չի կարելի մոռանալ, որ ՆիկոլՓաշինյանը, որքան էլ հիմա թաքցնի կամ հերքի իրողությունը, չի կարողանա, որովհետև ճշմարտությունը մեկն է` Նիկոլը Լևոն Տեր-Պետրոսյանի քաղաքական-գաղափարական հոգեզավակն է: Հիշյալ ճշմարտությունը փաստել են թե՛ ընդդիմադիր, թե՛ արդեն իշխանություն դարձած Փաշինյանի քաղաքական մոտեցումները:

Դեռ անցյալ տարվա ապրիլ-մայիս ամիսներին Փաշինյանի ընդդիմախոսներն ակտիվորեն առաջ էին տանում այս թեզը և փորձում հավատացնել հասարակությանը, որ Փաշինյանի իշխանությունը պատուհաս է դառնալու Արցախի՝ այդպիսով նաև ողջ Հայաստանի գլխին:

Թե ինչ է սպասում Արցախին, հստակ միայն Աստված կարող է ասել, բայց ստեղծված վտանգը չտեսնելու համար ո՛չ միայն հարկավոր է կույր լինել աչոք, այլև մտոք: Հիմա ասելիքը ժողովրդինն է, մտավորականությանը, ներկա ու նախկին զինվորականներինը, բոլորինը՝ ազգինը: Եթե իշխանության կազմակերպած այս աճպարարական գործողություներին չտրվեն համարժեք պատասխաններ, ապա ամեն ինչ ավելի վատ ընթացք կարող է ունենալ: Զգոնություն է պետք։