Ծափահարությունների թաքնված ակնարկը

Ծափահարություններով նախարարի պորտֆելը ստացած Արտակ Զեյնալյանը ծափահարություններով էլ ավարտեց իր նախարարական կարիերան: Իր պաշտոնավարման ընթացքում, թե ինչ ձեռքբերումներ է նա կարողացել արձանագրել, հավանաբար գիտեն միայն իր մտերիմները, սակայն հասարակության գնահատմամբ նա ամենաանարդյունավետ աշխատող նախարարներից էր, որն ավելի վաղ պետք է հրաժեշտ տար իր աթոռին:

Նրա ամենաաղմկահարույց որոշումներից էր նաև նախորդ տարեվերջի համաներումը, որն իր ծավալով թեև աննախադեպ որակվեց, սակայն կարճ ժամանակ հետո պարզ դարձավ, որ դրանից հետո շատերը քրեակատարողական հիմնարկի մի դռնից դուրս եկան ու մյուսով նորից ներս մտան:

Այսինքն՝ արդյունավետության տեսանկյունից կրկին հասկանալի չդարձավ, թե ինչու նրա այդ նախաձեռնությունը ևս «ցնցող» հաջողություն չունեցավ, առավել ևս՝ այդ շրջանում կտրուկ աճեցին ավազակային հարձակումներն ու բնակարանային գողությունները:

Ուշագրավ էր նաև մեկուսարանների շուրջ կառավարությունում ծավալված հարցուպատասխանը, որից անմիջապես հետո կրկին պարզ դարձավ, որ Զեյնալյանն, այնուամենայնիվ, չի տիրապետում իրավիճակին, էլ չենք ասում իրավիճակի վրա ազդեցություն ունենալու մասին:

Հասարակության աչքից չէր վրիպել նաև այն, որ նա միակ բարձրաստիճան պաշտոնյան էր, ով այլ կուսակցության անդամ էր: Բայց իրեն ուղղված հարցին տվեց բավական այլ մտորումներ հարուցող պատասխան, որը շատերի կողմից ընկալվեց, որպես սեփական կուսակցությանը «30 արծաթով» ծախելու փորձ:

Այսքանից հետո էլ նա շարունակեց կառչած մնալ նախարարի աթոռին և ջանում էր պատրանք ստեղծել, թե ինքն իր տեղում է: Սակայն, ինչպես ասում են, արդարություն հաստատելու հերթն իրեն էլ հասավ, որը փաթեթավորվեց և հասարակությանը հրամցվեց որպես սեփական որոշում:

Իրականում, սակայն, ինքնաքննադատական, ինքնավերլուծական գործակիցը եթե ավելի արդյունավետ գործեր, ապա նա ավելի վաղ հրաժարականի դիմում ներկայացրած կլիներ: Եվ միայն այն փաստը, որ իր հանրահայտ ասուլիսի ժամանակ ակնհայտորեն ոչ միայն խուսափում էր լրագրողների՝ թեմայից դուրս տրված հարցերին պատասխանել, դեռ մի բան էլ կշտամբում էր հարցերը հնչեցնողներին, ինչը պարզ վկայում էր, որ դիսկոմֆորտի զգացումն իրեն էլ է պատել, որը նա փորձում էր մուննաթով քողարկել:

Ինչևէ, ինչպես ասում են, կամաց-կամաց ամեն ինչ իր տեղն է ընկնում: Եվ էյֆորիայի ազդեցության տակ պաշտոն ստացած անձինք կամաց-կամաց հրաժեշտ են տալիս իրենց աթոռներին: Լավ ավանդույթի հիմնարկեք էր նաև հեռացածներին ծափահարություններով ճանապարհելը, ինչը, ինչպես մեդալը, իր չերևացող կողմն էլ ունի: Տպավորությունն այնպիսին էր, որ կառավարության նիստի մասնակցիները Զեյնալյանին ճանապարհելով՝ նաև կրենց էին ողջունում, որ կարողացան այս անգամ առանց ավելորդ վայրիվերումների հրաժեշտ տալ այդպես էլ նաև այս թիմում յուրային չդարձած Արտակ Զեյնալյանին:

Արմինե Գրիգորյան