Նոր Հայաստանում ինչո՞ւ է կառավարությունը շարունակում ՋՕԸ-ների ջրաղացին «ջուր» լցնել
Այսօրվա՝ հուլիսի 4-ի կառավարության նիստի ժամանակ ՀՀ տարածքային կառավարման և ենթակառուցվածքների նախարար Սուրեն Պապիկյանը ներկայացրեց, թե ինչպե՞ս են Հայաստանի ջրօգտագործողների ընկերությունները նախորդ տարիներին կուտակած հսկայական պարտքերից զատ նաև 2018թ.–ին միլիարդների հասնող պարտք կուտակել:
«Տարիներ շարունակ՝ յուրաքանչյուր տարեվերջին, ՋՕԸ-ները ՀԷՑ-ում կուտակված էլեկտրաէներգիայի պարտքը մարելու համար դիմել են բանկերին և ստացված գումարը փորձել են փոխհատուցել հաջորդ տարի կառավարությունից ստացած դոտացիայի գումարով։
Այսպես, ամեն տարվա սկզբին համակարգը մարել է նախորդ տարվա կուտակած պարտքը։ Այս տարի էլ բացառություն չի եղել, և մեր կողմից տրամադրված 7 մլրդ 435 մլն դրամը ուղղվել է նախորդ տարվանից մնացած պարտքի մարմանը, բայց այն բավարար չի եղել տարին զրոյական մեկնարկային կետից սկսելու համար»,-կառավարության նիստի ժամանակ նշեց Ս. Պապիկյանը:
Նախարարը հավելել է նաև, որ այդ գումարները ՋՕԸ-ներին հատկացվել են որպես ֆինանսական աջակցություն` ոռոգման համակարգի առողջացման համար, բայց, բնականաբար, նպատակին չեն ծառայել: Այս պահին ՋՕԸ–ների ընդհանուր պարտքը բանկին վարկի տեսքով կազմում է 6 մլրդ 941 մլն դրամ, որի 4 միլիարդ 87 միլիոն կրեդիտորական պարտքն է, որը մարելու համար ՏԿԵ նախարարը կառավարությունից գումար խնդրեց:
Ըստ նախարար Պապիկյանի դա թույլ կտա, որ ՋՕԸ-երը հաջորդ տարի առանց պարտքի սկսեն աշխատել: Հարց է ծագում, սակայն, թե ինչու է մասնավոր ընկերությունների միջև կուտակված պարտքը փակելու հարցն իր վրա վերցնում կառավարությունը, երբ նույն ընկերությունները պետական միջոցներից ստացվող գումարները կրկին կարող են հին սխեմաներով հանգիստ փոշիացնել ու կրկին նորից պարտքեր կուտակել:
Ստացվում է, որ տասնամյակների ընթացքում մասնավոր ընկերությունների միջոցով կառուսելի մեխանիզմով պետբյուջեից լվացված գումարների հաշվին որոշ մարդիկ հարստացել են, իսկ վնասների բեռը մշտապես մնացել է սովորական հարկատուի ուսերին:
Նոր իշխանություններն այս ամենին վերջ տալու, համակարգային փոփոխության և պարազիտի վերածված սեփական ընկերությունները լուծարելու փոխարեն, փաստորեն, որոշում են կայացնում կոռուպցիոն սխեմաներ աշխատեղնողների ջրաղացին կրկին ջուր լցնել ու և՛ անցյալ տարվա, և՛ այս տարվա մասնավոր ընկերությունների կուտակած պարտքերը պետական բյուջեի հաշվին փակել:
Հարց է ծագում՝ ինչո՞ւ, որի պատասխանը, չգիտես ինչու չկա: Սա ևս մեկ առիթ է արձանագրելու, որ մասնավոր ըկերությունները ինչպես տարիներ առաջ, այնպես էլ հիմա, փաստացի, ի շահ պետության կայացման չեն աշխատելու: Նրանք միայն ի վիճակի են սեփական շահի ու գրպանի մասին մտածել, անվերջ «սայթաքելու» իմիտացիաներ հորինել, որպեսզի դրա դիմաց բյուջեից գումարներ կորզեն:
Այս տեսանկյունից հասկանալի չէ նաև, թե նոր Հայաստանում ինչո՞ւ է կառավարությունը փորձում անբարեխիղճ ՋՕԸ-ներին օգնել, երբ արդեն գիտի, թե ինչպես են գումարները լվացվում ու փոշիացվում, առավել ևս, երբ որևէ երաշխիք չկա, որ նույն սցենարները նորից չեն կրկնվի:
Արմինե Գրիգորյան
