Ձեռնոց. դաստակներին կապած պարկիկներից մինչև դիզայներական գլուխգործոցներ

Ձեռնոցները ոչ միայն ցուրտ եղանակին հագուստի անհրաժեշտ տարր են, այլ նաև դեկորացիա, որը կարող է ընդգծել այն կրողի էլեգանտությունը, ինչպես նաև պատմել նրա զբաղմունքի և հոբբիների մասին: 

Նույնիսկ հանրահայտ Բալզակն է սոցիալական օրենքները և սովորույթները նկարագրող իր գործերում գրել դրանց մասին, որպես այդ ամենը արտահայտող երևույթ: Զգեստապահարանի այս տարրը նվաճել է աշխարհը՝ դառնալով կանանց և տղամարդկանց հագուստի անփոխարինելի պարագա: 

Ձեռնոցների տեսականին զարմանալիորեն բազմազան է` ժանյակազարդ, մետաքսյա, կաշվե, մետաղական և այլն: Ձեռնոցների պատմության ամենահին հիշատակությունը առկա է եղել Թութանհամոնի գերեզմանում: 

Հին եգիպտացիների մոտ ձեռնոցները ասոցացվել են ազնվականության և զորության հետ: Բնականաբար, բացի կարգավիճակի մասին «խոսելուց», ձեռնոցները նաև պաշտպանել են ձեռքի մաշկը տարբեր ազդեցություններից, ինչը, ընդհանուր առմամբ, հենց նրանց հիմնական գործառույթն է:

 Ձեռնոցներն ի սկզբանե եղել են դաստակներին կապած պարկիկներ: Եվ միայն որոշ ժամանակ անց են ստացել մեզ ներկայումս ծանոթ տեսքը, որտեղ այդ պարկից առանձնացվել է բութ մատի տեղը: Ժամանակին ձեռնոցները գործնականում չէին հանվում ձեռքերից՝ դրանցով աշխատում էին, ուտում, կռվում և այլն:

 Ասպետության պատմությունը հատուկ ազդեցություն է ունեցել ձեռնոցների օգտագործման վրա: 

Օրինակ՝ դիմացինի վրա ձեռնոց նետելը նշանակել է մենամարտի մարտահրավեր (այստեղից էլ՝ «ձեռնոց նետել» արտահայտությունը), կամ պարզապես արժանապատվությունը վիրավորելու միջոց: 

Եթե ասպետը սիրելի կնոջից որպես նվեր ստացել է ձեռնոց, ապա նա այդ նվերն ամրացրել է գոտուն և պահել որպես թալիսման: 12-րդ դարի վերջում և 13-րդ դարի սկզբներին ի հայտ են եկել ձեռնոցագործներ: 

Դա եղել է շատ հարգված և պատվաբեր մասնագիտություն: 

Այս գործին մասնակցում է նույնիսկ Լեոնարդո դա Վինչին, որն ստեղծել է ձեռնոց լողալու համար, սակայն նրա այդ գաղափարը չի արմատավորվել: 

Քանի որ ըստ վարվելակարգի կանոնների, արարողությունների կամ ձեռքսեղմումների ժամանակ հաճախ անհրաժեշտ էր ձեռնոցները հանել, մարդիկ սկսել են այն պահել գոտիների տակ: 

Հետագայում ձեռնոցագործ վարպետների ուշադրությունը տեղափոխվել է դեպի զգեստապահարանի այս տարրի պատրաստմանը թույլ սեռի համար: 

Եվ այդ ժամանակվանից կանայք են դարձել այս ապրանքի հիմնական գնորդները: 

Վերածննդի և բարոկկոյի ժամանակներում գոյություն է ունեցել կանանց շքեղ ձեռնոցների անհավատալի բազմազանություն՝ ասեղնագործություններով, ժապավեններով, թանկարժեք քարերով, ժանյակներով, թանկարժեք ատլասից և թավշյա գործվածքներից պատրաստված ձեռնոցներ: 16-րդ դարում Կայսրուհի Եղիսաբեթ Առաջինի շնորհիվ նորաձև են դարձել կանանց երկար ձեռնոցները, որոնք սովորաբար հագնում էին կարճաթև զգեստների հետ: Ժամանակի հետ ձեռնոցների արտադրությունը դարձել է ավելի ու ավելի բարդ գործընթաց, և նույնիսկ եղել են արտադրության հատուկ գաղտնիքներ:

 Տղամարդկանց շրջանում ձեռնոցների ժողովրդականությունը վերսկսվել է Նապոլեոն Բոնապարտի միջոցով, որն իր զգեստապահարանում ունեցել է հագուկապի այս տեսակի մի ամբողջ հավաքածու՝ բաղկացած ավելի քան 240 զույգից: 19-րդ դարում գրեթե յուրաքանչյուր մարդ ձեռնոց էր կրում: 

Այն դարձել էր «ջենթլմենի հավաքածուի» անփոխարինելի տարր, սակայն ձեռնոցները ավելի կարճ էին և առանց լրացուցիչ զարդերի: 

Այսօր ձեռնոցների նորաձևությունն իր պատմության նոր փուլի է անցել, քանի որ ժամանակակից դիզայներները առաջարկում են տարբեր ոճերի և նյութերի, ինչպես նաև որոշակի վայրերում և իրադրություններում անհրաժեշտ ձեռնոցների տարբերակներ: 

Ներկայումս ձեռնոցների այնքան շատ մոդելներ կան, որ նույնիսկ այն մարդկանց համար, որոնք պարզապես ցանկանում են ձեռքերը տաք պահել, առաջարկվում է համապատասխան դիզայներական գլուխգործոց:

Նյութը հրապարակման պատրաստեց Orer.am-ը