Մարգարիտն իր «չեմպիոնությունը» զիջեց միայն ադամանդին

Մարգարիտները մեր նախնիների առաջին թանկարժեք զարդերն են եղել: Առաջին անգամ մարգարիտները գտնվել են նախամարդկանց կողմից որսորդությամբ ու հավաքչարարությամբ զբաղվելու ժամանակ: 

Իհարկե, նրանք հազիվ թե գուշակեին, որ մարդկության ողջ պատմության ընթացքում այս բնական գնդիկները կարող են «նվաճել» մարդկանց իրենց արտասովոր գեղեցկությամբ: 

Մարգարիտների առաջացման պատճառները պարուրված են եղել գաղտնիքներով ու լեգենդներով: 

Որոշ հին ազգեր հավատում էին, որ դա ջրի մեջ սառած լուսնի լույսն է, իսկ մյուսները հավատում էին, որ դա ծովային ջրահարսերի արցունքն է կամ էլ կայծակի սառեցված լույսը կակղամորթի աչքերում: 

Մարգարիտը եզակի է նրանով, որ միակ թանկարժեք քարն է, որը չի պահանջում հղկում, և զարդագործությունում օգտագործվել է իր բնական տեսքով: 

Մինչև մեր օրերն են հասել իրական փաստեր այն մասին, որ դեռևս մ.թ.ա. 2300 թվականին հին շումերները գիտեին մարգարիտների մասին և դրանք կոչում էին «ձկան աչք»: 

Հնագույն չինացիների մատենագրություններում կան հղումներ, որ նույն շումերների ժամանակաշրջանում ապրած չինացիները մարգարիտներն օգտագործում էին որպես նվեր իրենց կառավարիչներին: Ընդ որում, Չինաստանից է եկել զարդագործությունում մարգարիտի տեսքով այլ թանկարժեք քարերի հղկումը:

 Երկար ժամանակ, մինչև XV դարը, մարգարիտները համարվում էին ամենաարժեքավոր քարերը: Նրանք կորցրին իրենց «չեմպիոնությունը» միայն այն բանից հետո, երբ մարդիկ սովորեցին ալմաստը հղկել և ադամանդ ստանալ: 

Այնուամենայնիվ, մարգարիտների հանրաճանաչությունը դրանից չնվազեց: Օրինակ, 16-րդ դարում կանանց զգեստները և գլխարկները զարդարելու համար օգտագործվում էին փոքր մարգարիտներ: 

Ռուսաստանում մարգարիտների պատմությունը սկսվում է X դարում: Այստեղ նա բարեհաճորեն է ընդունվել, և երկար դարեր ցանկալի է եղել աշխարհիկ կանանց ու հոգևորականների համար, որոնք դրանցով զարդարում էին իրենց հագուստը և ամենօրյա օգտագործման այլ իրերը: Եկեղեցին ևս դրականորեն է արձագանքել այս թանկարժեք քարին: 

Դրանով զարդարված էին խաչերը, գավազանները, հագուստը, սրբապատկերները, Աստվածաշնչի ծածկոցները և բազմաթիվ եկեղեցական այլ իրեր: Մարգարիտները մեծ պահանջարկ են ունեցել նաև կանանց մենաստաններում: Մենաստանի կանայք չէին կարող պատկերացնել իրենց ստեղծած ձեռագործներն առանց այդ գեղեցիկ քարի: Նրանք նաև իրենց զգեստներն էին զարդարում մարգարիտներով: 

Դա է պատճառը, որ մարգարիտները կոչվում են նաև «Քրիստոսի հարսների քարեր»: Ռուսաստանում հատուկ արժեք ուներ «նոր տարվա մարգարիտ» տեսակը, որը արտահանում էին երկրի հյուսիս-արևմուտքում: 

Հյուսիսամերիկյան հնդկացիներին ևս հայտնի էին մարգարիտները: Նրանք «ամերիկյան» մարգարիտը գտնում էին գետերում, և դրանք օգտագործվում էին հնդկուհիների կողմից որպես զարդեր: Առավել հանրահայտ են հարավային տաք երկրների ծանծաղուտային ջրերից արդյունահանված «ծովային» մարգարիտները: 

Սրանց լավագույն նմուշները հայտնաբերվում են Պոլոնեզիայի ափերին և Պարսից ծոցում: Այդ տեղերից արդյունահանվող մարգարիտները ամենաթանկն էին և ունեին «օրիենտալ» կամ «արևել յան» անվանումը: 

Այս տեսակի մարգարիտը սուզորդների կողմից հավաքվում էր կակղամորթների մարմիններից: 

Միայն անցած դարի սկզբներին են Ճապոնիայում հայտնաբերել մարգարիտների արհեստական աճեցման մեթոդը: 

Արհեստական մարգարիտը գրեթե նույնությամբ մոտ է բնական մարգարիտի հիմնական հատկություններին` փայլին և ձևին: 

Ներկայումս հիմնականում չինացիներն ու ավստրալացիներն են իրականացնում արհեստական մարգարիտների արդյունաբերական մասշտաբներով ստացում: 

Ընդ որում, արդեն իսկ մարգարիտի համաշխարհային շուկայում նման արտադրանքի մասնաբաժինը հասնում է վաճառքի 90% -ին:

Նյութը հրապարակման պատրաստեց Orer.am-ը