«Երբ մարդիկ գնահատում են ներդրածդ ջերմությունը, ուզում ես ավելի գեղեցիկ աշխատանքներ ստեղծել». «Փաստ»
Interview«Փաստ» օրաթերթը գրում է
«Տիկնիկներ սկսել եմ կարել 2016 թվականից։ Գաղափարն ինքնաբուխ էր, մինչ այդ երբեք մտադրություն չեմ ունեցել այդ գործով զբաղվելու։ Մինչ 2016 թվականն աշխատել եմ շատ բարդ ոլորտում՝ բանկային համակարգում։ 13 տարվա ծանր աշխատանքից հետո ցանկանում էի այլ աշխատանք անել։
Սկսեցի նկարչությամբ զբաղվել, հագուստներ կարել, հետո այդ «ճանապարհը» տարավ դեպի տիկնիկները։ Տիկնիկներ միշտ եմ սիրել, նույնիսկ հավաքածու ունեմ։
Իրենց համար միշտ զգեստներ եմ կարել, բայց երբեք ցանկություն չեմ ունեցել հենց այդ ուղղությամբ մասնագիտություն ընտրել։ Բայց հետո եկավ մի պահ, երբ «քնած սերն» արթնացավ, սկսեցի տիկնիկներով հետաքրքրվել, ու հետագայում արդեն այդ գաղափարը կյանքի կոչեցի»,-այսպես է սկսվում Գյումրիում բնակվող Նարինե Մինասյանի հետ մեր զրույցը։ Նարինեին հաջողվել է ստեղծել ձեռագործ խաղալիքների և տիկնիկների իր ապրանքանիշը՝ «Նարոն» կամ «Naro dolls»-ը:
Հետաքրքրվում ենք՝ իսկ ինչպե՞ս որոշեց իր ստեղծած ձեռագործ տիկնիկների համար իրացման շուկա գտնել։ «Ամեն ինչ զուգադիպեց Զատկի շրջանի հետ։ Ստեղծել էի գեղեցիկ նմուշ՝ զատկական նապաստակներ, որոշեցի տեսնել՝ այն մարդկանց շրջանում հետաքրքրություն կառաջացնի՞, թե՞ ոչ։
Ճիշտ է՝ նապաստակները մի փոքր եվրոպական ոճի էին, բայց հասկացա, որ դրանց նկատմամբ հետաքրքրությունը բավական մեծ է, չէի էլ սպասում նման արձագանքի։ Այդ նմուշները վաճառվեցին, դրանից հետո նորից նույն տիկնիկների պահանջարկը եղավ։ Հենց դա էլ ոգևորեց ինձ ստեղծելու նորերը և այս գործը շարունակելու։
Երբ մարդիկ գնահատում են ներդրածդ ջերմությունը, ուզում ես ավելի շատ, գեղեցիկ ու կատարելագործված աշխատանքներ ստեղծել»,-«Փաստի» հետ զրույցում ասում է Նարինեն՝ ընդգծելով, որ ներկայումս բացառապես տիկնիկների պատրաստմամբ է զբաղվում, այլ աշխատանք չունի։
Իսկ ինչպես է «ընտրում» ստեղծվելիք կերպարներին։ Դրանք հեքիաթների՞ց են, թե՞ մտացածին կերպարներ։ «Գիտեք՝ ինձ մոտ շեշտն այդքան շատ դրված չէ կերպարների, որքան հագուստի վրա։ Կարելի է ասել, որ հագուստից եմ գնում դեպի կերպարի ընտրությունը, այսինքն՝ ինչ-որ առումով հակառակ ուղղությամբ։
Սիրում եմ հագուստը կարել, հետո արդեն մտածել, թե այդ հագուստով ինչ կերպար կարող է հանդես գալ, այդ հագուստը որ կենդանուն ավելի շատ կսազի»,-նշում է մեր զրուցակիցը։
Ցանկացած աշխատանքում, առավել ևս, երբ ինչ-որ գործ զրոյից ես սկսում, լինում են դժվարություններ, որոշ բարդություններ էլ ի հայտ են գալիս հետագա աշխատանքի ընթացքում։
«Իհարկե, դժվարություններ ևս եղել են ու կան, ընդ որում՝ մի քանի տեսակի։ Տեխնիկական հագեցածության առումով աջակցություն եմ ստացել զբաղվածության կենտրոնից։
Կար դրամաշնորհային ծրագիր, իրենք օգնեցին, որ սարքավորում ձեռք բերեի։ Աշխատանքի ընթացքում ծագող խնդիրներից է նյութերի սակավությունը, երբ ուզում ես ինչոր բան ստեղծել, բայց հասկանում ես, որ նյութերի ունեցածդ տեսականին բավարար չէ։ Պետք է մեծ տեսականի ունենաս, որ կարողանաս համադրությունները ճիշտ անել։
Դժվարություններից հիմնականը սա կհամարեի, որովհետև հանկարծ ու աշխատանքդ կանգնում է, չես ուզում երևակայությունդ ձեռքի տակ եղած կտորներով կյանքի կոչել, քանի որ վերջնական արդյունքը քեզ սկսում է չգոհացնել։ Այդ պատճառով նախընտրում եմ որոշակի ժամանակով կանգ առնել, գտնել այն նյութերը, որոնք ինձ պետք են, հետո նոր շարունակել գործս։
Իհարկե, այժմ արդիական է տարածքի խնդիրը։ Հիմա աշխատանքային գործընթացն իրականացվում է մեր տան սենյակներից մեկում, որը շատ փոքր է։
Կուզենայի ունենալ փոքրիկ խանութ-սրահ, որտեղ միաժամանակ աչքի առաջ կլիներ տիկնիկների արտադրական գործընթացը, ինչպես նաև տիկնիկների համար նախատեսված ցուցասրահը։
Այդտեղ նաև վարպետաց դասեր կկազմակերպվեին երեխաների և մեծերի համար»,խնդիրների մասին հարցին այսպես է արձագանքում հայկական բրենդի հիմնադիրը։
Տիկնիկների վաճառքից ստացվող գումարի մեծ մասը Նարինեն ներդնում է այս աշխատանքի մեջ։
Աշխատում է միայնակ, բայց արդեն ցանկություն կա օգնական ունենալու, քանի որ շատ է դժվարանում։ Նշում է՝ տիկնիկների ամբողջական ստեղծումը չի վստահի այլոց։
«Վստահ եմ՝ կան մասնագետներ, որոնք կարող են տիկնիկագործության մեջ վարպետներ լինել, բայց այս աշխատանքի մեջ կան դետալներ, որոնք միայն դու կարող ես անել, երբ ինքդ ես, օրինակ՝ տիկնիկի դեմքին կորություն հաղորդում, հագուստի գույներն ընտրում, որովհետև հակառակ դեպքում արդյունքում հնարավոր է լրիվ ուրիշ կերպար ստացվի։ Հենց այդ պատճառով տիկնիկների ստեղծման հարցում չեմ կարողանում վստահել այլ մասնագետների։
Դա ինձ հետ է պահում նաև աշխատողներ ունենալու մտքից»,-ընդգծում է ձեռագործ տիկնիկագործը։
Նարինեն տիկնիկների վաճառքը հիմնականում իրականացնում է օնլայն հարթակում, չնայած որոշ նմուշներ ներկայացված են նաև Գյումրիի ու Երևանի մի քանի խանութներում։ Ասում է՝ այդ հարցում իրեն շատ է օգնել «Իմ Հայաստան» ծրագիրը, որն օգնում է մարզերի վարպետներին իրենց աշխատանքները իրացնելու հարցում։
Մեր զրուցակիցը նշում է՝ մարդիկ հետաքրքրվում են ձեռքի աշխատանքներով։
«Հաճախ մտնում եմ խանութ, տեսնում ոչ տեղական խաղալիքներ, որոնք գնի առումով ավելի մատչելի են, քան իմ խաղալիքները։ Ինձ միշտ տանջում է այդ հարցը՝ տեսնես իմ խաղալիքները գնորդ կունենա՞ն։
Բայց ասեմ՝ իմ խաղալիքները սերիական արտադրություն չեն, ամեն կերպարից մեկ հատ է ստեղծվում։ Բացի դա, այդ աշխատանքին նվիրում եմ իմ ամբողջ ժամանակը, խաղալիքը ձեռքով պատրաստում»,-ասում է «Naro dolls»-ի հիմնադիրը։
Նարինեն ունի նաև իր բաղադրատոմսը, թե ինչպես չընկճվել հանդիպող դժվարություններից։
«Դժվարությունների ժամանակ օգնում են մարդկանց դրական արձագանքները։ Ճիշտ է՝ գնով պայմանավորված սպառումն այնքան էլ շատ չէ, ինչի համար շատ եմ ցավում, բայց այն արձագանքը, որ ստանում եմ ցուցահանդեսների ժամանակ, շատ է ոգևորում։
Պարտադիր չէ, որ գնեն խաղալիքը, մարդկանց հետաքրքրվածությունը, դրական խոսքերը ևս ոգևորող են։ Ինձ երբեմն ասում են՝ ամեն մանրուքի վրա շատ մի խորացի, արդյունքում տիկնիկի պատրաստումը շուտ կավարտվի, գինը մատչելի կլինի, կհասցնես շատ տիկնիկներ պատրաստել, վաճառքն էլ շատ կլինի։
Բայց որոշել եմ՝ իմ տիկնիկները պետք է լավը լինեն, հետքայլ չեմ կարող անել դրանից։ Երբ արդեն ձեռագիր ունես, ուզում ես տարբերվել ու լավը լինել, դրա համար պետք է շատ աշխատես»,-եզրափակում է ձեռագործ խաղալիքների և տիկնիկների հայկական ապրանքանիշի հիմնադիրը։
Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում
