«Քա­ղա­քա­կան գոր­ծիչ­նե­րը պար­զա­պես պայ­քա­րում են իրար դեմ, մինչ­դեռ նրանք պետք է պայ­քա­րե­ին Հա­յաս­տա­նի ապա­գա­յի հա­մար». «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է

Արդեն մի քանի շաբաթ է, ինչ ամբողջ աշխարհը և Հայաստանը կարծես սպասողական վիճակի մեջ են: Շատերս մեզ համոզել ենք, որ ոչինչ փոխել չենք կարող, ուստի միայն տանը մնալով և ինքնամեկուսանալով կարող ենք նպաստել իրավիճակի բարելավմանը, բացասական ցուցանիշների չավելանալուն: Իհարկե, որքան էլ մեզ համոզենք, որ տանը բազում գործեր ունենք անելու, որոնք որևէ կերպ ավարտին չենք հասցրել, որքան էլ ֆիլմեր դիտենք ու գրքեր կարդանք, միևնույն է՝ տեղեկատվական հոսքերը շատերիս հանգիստ չեն տալիս: Այս դեպքում ի՞նչ անել բացասական լիցքեր չկուտակելու համար: 

Համահայկական գրողների միության նախագահ, գրականագետ Աբգար Ափինյանը նշում է՝ չկա չարիք առանց բարիքի: «Ամեն մեկն այս օրերը պետք է յուրովի օգտագործի իր աշխատանքային ոլորտում գիտելիքներ ձեռք բերելու, առաջ գնալու, նոր ձեռնարկներ ու մտահղացումներ նախաձեռնելու համար: Սա համաշխարհային չարիք է և շատ ծանր իրողություն: Ժամանակակից քաղաքակրթությունը կորցնում է իր մարդկային դեմքը, և մարդկայնությունը, հումանիզմը, մարդը չեն առաջ շարժում մեր ժամանակը, այլ փողը, հաշիվը, դրամը, ու առաջ են եկել բազմաթիվ մարդիկ, որոնց ձեռքում կուտակված են հսկայական ֆինանսական ռեսուրսներ: Այդ մարդիկ վտանգավոր են, նրանք կարող են խաղալ երկրագնդի ճակատագրի հետ: Մենք ապրում ենք շատ դժվար ժամանակներում: Ահա թե ինչու իմ կոչը հետևյալն է՝ ամբողջ ուժով ու ոգով գնալ դեպի հումանիտար գիտություններ: 

Իսկապես եկել է գրականագետների, պոետների, գրողների, տնտեսագետների, սոցիոլոգների ժամանակը, որոնք հսկայական անելիք ունեն հենց Հայաստանում: Մեր երկիրը միշտ եղել է մարդկայնության կրողը, անգամ հին դարերում հայտնի ենք եղել նրանով, որ եղել ենք հավատքի, ոգու ժողովուրդ, նյութապաշտությունը չի եղել մեր ազգային ճակատագրի ու մեր պատմության բնորոշ կողմը, այլ՝ ոգին, կորովը, աստվածապաշտությունը: 

Իմ կոչը հետևյալն է՝ մարդիկ այս ընթացքում շատ գրքեր կարդան, երեխաներին ուղղեն դեպի գրականությունը, դեպի ոգին, որովհետև գուցե Հայաստանից պետք է ծագի մարդկությանն ուղղված այն կոչը, որ այս ընթացքն աղետալի է: Ամբողջ երկրագնդի մարդկությունը կարող է փրկվել միայն աստվածային լույսով, բարությամբ, մարդկային լավ վերաբերմունքով: Հայաստանն աշխարհին այս կոչը պետք է ուղղի: Ահա թե ինչու այս օրերը պետք է օգտագործենք մեր ազգային պատմության մեջ ավելի խորանալու համար: Իմ օրինակով ասեմ: Այս ընթացքում մեկ ազատ օր չեմ ունեցել: Մեկուսացել եմ իմ ծննդավայրում՝ Վանաձորում, և ամբողջ օրն աշխատանքի մեջ եմ՝ նոր մտահղացումներ, հոդվածներ: 

Պետք չէ ընկճվել, աշխատենք, որ կարողանանք մեր երկիրը դուրս բերել այս վիճակից, իսկ հետո էլ օգնենք ամբողջ աշխարհին: Ես շատ մռայլ կանխատեսումներ ունեմ այն ուղղության վերաբերյալ, որով ընթանում է մարդկությունն առհասարակ»,«Փաստի» հետ զրույցում ասում է Ափինյանը: 

Հաճախ է հնչում տեսակետ, որ այս ժամանակը մարդիկ պետք է օգտագործեն իրենց կյանքը վերաիմաստավորելու, արժեքները վերագնահատելու համար: Ափինյանը համակարծիք է այս տեսակետի հետ:

«Մենք այս ընթացքում տեսանք, թե որքան թերություններ կան մեր հասարակության մեջ: Մեր անկարգապահությունը, անլուրջ վերաբերմունքը կյանքի դժվարություններին. սրանք ակնհայտ բաներ են: Կան ժողովուրդներ, որոնք թե՛ կարգապահությամբ, թե՛ ազգային արժանիքներով դրսևորում են բոլորովին այլ կենցաղ: Մենք, ցավոք, այս հատկանիշները դեռ չունենք: Մեր կառավարության խնդիրը պետք է լինի դաստիարակչական աշխատանք կատարելը հասարակության մեջ: 

Մեր ամբողջ հեռուստատեսությունը պետք է հրաժարվի այս այլանդակ ու այլասերված պահվածքից, հեռուստասերիալների խուլիգանական արշավից, որը մեր ժողովրդին իջեցրեց ամենացածր մակարդակի: Այս ամենը պետք է վերագնահատել: Մենք այս վիճակով պատրաստ չենք նեղություններին: Բոլորի՝ և՛ մտավորականների, և՛ պետական պաշտոնյաների խնդիրը պետք է լինի ուղիղ արշավանք դեպի այն թերությունների վերացումը, որոնք մեզ խանգարում են, իսկ մեզ շատ հարցեր են խանգարում: Մեծ աշխատանք կա անելու, որովհետև վիճակը շատ մտահոգիչ է՝ մեր հասարակության ներքին պատրաստվածության առումով: Մենք շատ մարտահրավերների ակնհայտորեն պատրաստ չենք»,-նշում է մեր զրուցակիցը:

Այս օրերին, երբ ոչ միայն Հայաստանում, այլ ամբողջ աշխարհում մարդիկ, տանը մնալով, փորձում են կոտրել վարակի տարածման շղթան, նաև մտահոգիչ տեղեկություններ են շրջանառվում, որ, օրինակ՝ Չինաստանում աճում է ամուսնալուծությունների թիվը, տարբեր երկրներում ընտանիքներում տարաձայնություններ են առաջանում: Նման խնդիրներից գուցե զերծ չմնա նաև Հայաստանը: 

Արդյո՞ք սա ահազանգ չէ, որ մարդիկ դադարում են ճանաչել և հասկանալ մեկ մեկու և երկար ժամանակ չեն կարողանում մի տարածքում իրար հետ մենակ մնալ: Ափինյանը նշում է՝ նման խնդիրներ, իհարկե, մեզ մոտ էլ կան: 

«Ընտանիքներում մարդիկ իրար չեն ճանաչում: Նոր սերնդի ծնողներն առհասարակ իրենց երեխաներին չեն ճանաչում, որովհետև նրանցից «պրծնելու» ձևերից մեկն էլ նրանց անվերահսկելիորեն բաց թողնելն է՝ համացանցում, համակարգչի առաջ, հեռախոսի մոտ: 

Այսօր դաստիարակության լուրջ խնդիր ունենք, սերունդներով իրար սկսել ենք չհասկանալ: Մարդիկ, այս մի քանի օրը մնալով իրար հետ, կգիտակցեն, որ իրար չեն ճանաչել: Սա մեր հասարակության մեջ ևս մեկ խոց է, որը լուծված չէ: 

Տղամարդիկ կանանց չեն ճանաչում, կանայք՝ տղամարդկանց: Մենք այս չլուծված հարցերի դառը պտուղները քաղելու ենք առաջիկա տարիներին: Նույնը նաև քաղաքականության մեջ է: 

Քաղաքական գործիչները պարզապես պայքարում են իրար դեմ, մինչդեռ նրանք պետք է պայքարեին Հայաստանի ապագայի համար, բայց մենք դա չենք տեսնում, ատելությունը քաղաքական դաշտից գալիս, մտնում է մեր հասարակության մեջ, անհանդուրժողականությունն արդեն մտել է ընտանիքներ: 

Պետք է կամուրջ նետենք սերունդների միջև: Մարդիկ պետք է սկսեն հասկանալ իրար, այսօր դա բացակայում է»,-եզրափակում է Աբգար Ափինյանը:

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում