ԽՍՀՄ-ի «խորհրդանիշ» ցանցապարկն իրականում ստեղծվել է ոչ ԽՍՀՄ-ում
ԽՍՀՄ-ի իսկական «խորհրդանիշներից» մեկն, անշուշտ, կարելի է համարել կենցաղում անփոխարինելի հանդիսացող ցանցապարկը (ցանցատոպրակ): Այսօր գրեթե անհնար է փողոցներում կամ խանութներում տեսնել այն: Ներկայումս օգտագործվում են ժամանակակից պայուսակներ, պոլիէթիլենի տոպրակներ և փաթեթավորման այլ միջոցներ: Իրականում ցանցապարկը ունակ է դիմանալ ծանր բեռների, իսկ դատարկ լինելիս՝ դառնալ թենիսի գնդակի չափ:
Չնայած ցանցապարկը ԽՍՀՄ-ում մեծ ժողովրդականություն ուներ, այնուամենայնիվ, այն առաջին անգամ ստեղծվել է բոլորովին այլ երկրում: Դա տեղի է ունեցել 19-րդ դարի վերջին Չեխիայի Ժդյար- Սազավեի քաղաքում: Հենց այդ ժամանակ էլ ձեռներեց Վավրժին Կրչիլը որոշել էր կանանց մազերի ցանցեր արտադրել: Բայց գործը, չգիտես ինչու, պատշաճ զարգացում չէր ստանում:
Հետևաբար, որպեսզի ընդհանրապես չսննկանա, Կրչիլը կուտակված նյութերի նոր օգտագործման ոլորտ է մտածում: Գործարարը բռնակներ է հարմարեցնում արդեն իսկ հյուսված մազերի ցանցերին և սկսում վաճառել դրանք որպես պայուսակ: Այնուամենայնիվ, այն ժամանակ այդ գյուտը, ըստ երևույթին, չի գնահատվել, քանի որ այն ո՛չ արտոնագիր է ստացել, ո՛չ էլ լայն տարածում և օգտագործում:
Ցանցապարկը մարդկանց գրավել է միայն մի քանի տասնամյակ անց: 20-րդ դարի 30-ականներին մի քանի ձեռնարկատեր զբաղվել են դրանց արտադրությամբ և փաստացի չեն սխալվել: Իր ամրության, ընդարձակության և դատարկ վիճակում տեղափոխելու հեշտության պատճառով ցանցապարկը ամենամեծ տարածումն է գտել ԽՍՀՄ-ի բնակիչների շրջանում գնումներ կատարելու համար:
Իհարկե, այդ ամենի պատճառը եղել է նաև այն, որ այդ տիպի պայուսակները մրցակիցներ չեն ունեցել: Խորհրդային Միությունում ցանցապարկը պատրաստվում էր պինդ թելերից, ինչը թույլ էր տալիս բարձրացնել դրա բեռնատարողությունը մինչև 70 կգ-ի: Նույնիսկ մեր ժամանակներում պլաստիկ պարկերի դեպքում դա հազվադեպ է:
Բացի իր հիմնական նշանակությունից, ցանցապարկը օգտագործվել է շատ այլ բաների համար: Խորհրդային հնարամիտ քաղաքացիները սկսել են դրանց մեջ սխտոր ու սոխ պահել կախված վիճակում, սառնարանում փչացող սնունդ դնելու փոխարեն՝ այն կախել պատուհանի տակ ցանցապարկով, երեխաների համար դրանցից բասկետբոլի օղակներ են պատրաստել, իսկ տղամարդիկ դրանցով խեցգետիններ են որսացել:
Այս բազմաֆունկցիոնալ գյուտերն ընդամենը մի քանի թերություններ ունեին: Առաջինն այն է, որ ցանցապարկի մեջ գտնվող ամեն ինչը տեսանելի էր բոլորի համար, իսկ երկրորդն այն է, որ մեծ հնարավորություն կար ցանցի անցքերից կորցնել մանր ապրանքները: Ցանցապարկերի օգտագործումը դադարել է 20-րդ դարի վերջին, և դրանք նորից հայտնվել են միայն 21-րդ դարի սկզբին:
Այսօր ցանցապարկերը վերածնվելու լուրջ հնարավորություն ունեն, քանի որ դրանք էկոլոգիապես մաքուր են, և դրանց օգտագործումը մաքուր է պահում բնությունը, ի տարբերություն պոլիէթիլենային պարկերի: Դիզայներներն արդեն իսկ սկսել են հորինել և ստեղծել նորաձև ցանցապարկեր իրենց հավաքածուների համար:
Բացի դա, արդեն իսկ վաճառքում երբեմն կարելի է տեսնել դրանցից: Ո՞վ գիտի, հնարավոր է, որ մոտ ապագայում մենք հիմնականում սկսենք օգտագործել հենց այդ ցանցապարկերը, և դրանք վերականգնեն իրենց նախկին ժողովրդականությունը, առավել ևս, որ աշխարհով մեկ լուրջ պայքար է սկսվել պոլիէթիլենի կիրառման դեմ:
