«Ես շատ անհաջողությունների և փակ դռների միջով եմ անցել». Աթենա Մանուկյան

Երիտասարդ երգչուհի Աթենա Մանուկյանը, ով պետք է Հայաստանը ներկայացներ «Եվրատեսիլ 2020»-ին, դեռ չգիտի՝ «Եվրատեսիլ 2021»-ին ներկայանալու հնարավորություն կունենա՞, թե՞ ոչ. Հանրային հեռուստաընկերութունը դեռ չի հայտնել, թե ինչ որոշում ունի այս հարցում: Tert.am Life-ին տված հարցազրույցում Աթենան պատմել է չեղարկված երազանքի, այս ընթացքում իր զբաղմունքների, լսարանի սիրո և իր վերաբերյալ քննարկումների մասին:

-Աթենա, թեև, խոսելով «Եվրատեսիլ 2020»-ի չեղարկման մասին, դուք նշել էիք՝ ուրեմն այդպես էր պետք, այդուհանդերձ, Ձեզ համար դա երազանքի չեղարկում էր: Ինչպե՞ս այն անդրադարձավ Ձեզ վրա:

-Դա շատ անսպասելի մի բան էր, որն իր ազդեցությունն ունեցավ ամբողջ մոլորակի վրա: Դա երազանքի չեղարկում չէր, այլ փոքրիկ պաուզա. երբ տեսնում ես, որ մարդիկ են մահանում, չես կարող մտածել որևէ այլ բանի մասին: Ես դեռ հավատում եմ, որ մեզ հետ պատահող ամեն բան ունի իր պատճառը և միշտ ուղղված է դեպի ավելի լավին:

Դրա համար ես ժպտում եմ, դրական եմ տրամադրված: Քանի դեռ իմ ընտանիքը, ընկերները, երկրպագուները կողքիս են, ես անվախ եմ:

-Ինչպե՞ս անցկացրիք գարունը, որի ընթացքում պետք է շունչ քաշելու ժամանակ չունենայիք, սակայն անցավ կարանտինում:

-Ես շատ ժամանակ անցկացրի իմ ընտանիքի հետ. մի բան, որ վաղուց էի ուզում, բայց չէր ստացվում: Մենք հոգ էինք տանում միմյանց մասին, և ես ինձ այնքան երախտապարտ էի զգում դրա համար: Երբեմն մենք պետք է հասկանանք, որ աշխատանքը և հաջողությունը միակ բանը չեն, որ լցնում են մեզ:

-Անհաջողություններից ընկճվո՞ղ, թե՞ ավելի հաստատվող տեսակ եք:

-Ես շատ դինամիկ մարդ եմ, որը վճռական է և նվիրված իր գործին: Ես կենտրոնանում եմ իմ նպատակի վրա՝ չնայած ճանապարհիս հանդիպած խոչընդոտներին: Ես շատ անհաջողությունների և փակ դռների միջով եմ անցել իմ կյանքում: Կարիերայիս սկզբում ինձ կոտրված էի զգում, քանի որ չէի հասկանում՝ ինչպիսին է այս ինդուստրիան,  իրականում ինչպես է այն աշխատում: Ի վերջո, ես հասկացա, որ գոյատևելու համար առաջին հերթին պետք է լինես «բիզնեսվումն», հետո միայն արտիստ: Եվ, ահա ես:

-Հանրային հեռուստաընկերությունը «եվրատեսիլ 2021»-ին հայաստանյան մասնակցի մասին իր որոշումը դեռ չի հայտնել: Դուք այս ընթացքում բանակցություններ ունե՞ք իրենց հետ: Ակնկալո՞ւմ եք, որ հաջորդ տարի մասնակցի ընտրությունը չի փոխվի:

-Ես նրանց հետ խոսել եմ ցանկացած պարագայում, քանի որ այս դժվար ժամանակներում մենք շատ էինք սատարում միմյանց, նրանք ինձ համար ընտանիքի պես են: Ես միշտ թողնում եմ, որ ամեն ինչ ընթանա իր բնական հունով, չեմ սիրում շատ մտածել: Այն, ինչ լինելու է, կլինի:

Ես միշտ հայտարարում եմ նորությունների մասին, երբ գալիս է ժամանակը: Մեր օրերում բոլորս կենտրոնացած ենք պանդեմիայի վրա: Բոլորս փորձում ենք լինել ապահով, հոգ տանել մեր ընտանիքիների, ընկերների, սիրելիների մասին:

-Այնուամենայնիվ, ըստ Ձեզ՝ ո՞րն է այս հարցում տրամաբանական լուծումը:

-Այստեղ չկա տրամաբանական լուծում: Դա միայն երկու կողմի ցանկությունն է:

-Անկախ «Եվրատեսիլին» մասնակցել-չմասակցելուց՝ Դուք հայտնիություն ձեռք բերեցիք Հայաստանում: Չե՞ք մտածում ավելի ակտիվ լինելու, այս շրջանն ավելի ճիշտ օգտագործելու ու հայկական շոու բիզնեսում հաստատվելու մասին:

-Ինձ համար միշտ երազանք է եղել տեղ գտնել Հայաստանի սրտում: Ես միշտ փորձում եմ ճիշտ քայլեր անել նպատակս իրականացնելու համար: «Եվրատեսիլն» օգնեց ինձ, քանի որ շատ հայեր ինձ ավելի լավ իմացան և հուսով եմ, իրենց սրտում ինձ ավելի մեծ տեղ տվեցին;

-Ինչո՞վ եք զբաղվում հիմա:

-Վերջապես ներկայացրեցի իմ նոր սինգլի՝ ’Dolla-ի տեսահոլովակը: Երգը գրել ենք իմ պրոդյուսեր դիջեյ Պակոյի հետ: Մենք միասին գրեցինք երաժշտությունը, հետո ես գրեցի խոսքերը: Տեսահոլովակի կրեատիվ, արտ և գլխավոր ռեժիսորը ես եմ: Հուսով եմ՝ մինչև դեկտեմբեր կթողարկեմ իմ ալբոմը:

-Ինչպիսի՞ն է Ձեր առօրյան Հունաստանում:

-3 բառով կարող եմ նկարագրել՝ աշխատանք, ծովափ, սնունդ:

-Սահմանները բացելուց հետո կրկին Հայաստան գալու մտադրություն ունե՞ք:

-Դա առաջին բանն է, որ ուզում եմ անել:

-Ի՞նչն է Ձեզ ամենից շատ դուր եկել Հայաստանում, ի՞նչը դուր չի եկել:

-Մարդիկ, մշակույթը, պարզությունը, առատաձեռնությունը, հասկացող լինելը, պատմությունը, երաժշտությունը, ուտեստները: Չկա որևէ բան, որն ինձ դուր չի գալիս Հայաստանում: Հայաստանը շատ գեղեցիկ աուրա ունի: Ես հավատում եմ, որ մարդիկ ավելի գեղեցիկ են դարձնում Հայաստանը:

-Ապրելով Հունաստանում՝ դուք ինքնաբերաբար դառնում եք տեղական մենթալիտետի կրողը: Ի՞նչն է Ձեզ ամենից շատ դուր գալիս այդտեղ, ի՞նչը դու չի գալիս:

-Այս երկրում անսահման գեղեցկություն կա: Դու կարող ես վայելել շատ բաներ, բայց ես կցանկանայի, որ հույներն այդքան փակ մտածողությամբ չլինեին և ավելի շատ աջակցեին իրենց ժողովրդին:

-Որքանո՞վ են Հունաստանում ճանաչում Ձեզ:

-Հունաստանն այն երկիրն է, որտեղ իմ կարիերան սկսվել է: Սակայն մի քանի տարի անց իմ կարիերան դարձավ համաշխարհային, ի սկզբանե, հենց դա էր իմ նպատակը: Ես երկրպագուներ ունեմ ամբողջ աշխարհում, ավելի շատ՝ Հայաստանում, Գերմանիայում, Իսպանիայում, Միացյալ Թագավորությունում, Ռուսաստանում, ԱՄՆ-ում և Հունաստանում:

-Ձեր գործունեության հիմնական ուղղությունը Հունաստանո՞ւմ եք տեսնում, թե՞ Հայաստանում:

-Երկու երկրներն էլ մեծ աջակցություն են ցուցաբերում ինձ: Ես շատ ուրախ և շնորհակալ եմ Հայաստանի սիրո համար: Նրանց աջակցությունն իսկապես շատ մեծ նշանակություն ունի ինձ համար: Ուզում եմ ցույց տալ, թե որքան եմ հարգում իրենց: Ուզում եմ ինձնով երկար ժամանակ հպարտանան: Ես հպարտ եմ Հայաստանով, ես հպարտ եմ, որ հայ եմ:

-Աթենա, ո՞ւր են Ձեզ տանում Ձեր նպատակներն աշխատանքային առումով:

-Ես ուզում եմ հիշվել և՛ որպես արտիստ, և՛ որպես անձ: Իմ նպատակն է ճանաչելի լինել որպես արտիստ, ով սկսել է զրոյից և իսկապես տքնաջան աշխատել է դառնալու այն, ով հիմա կա:

-Դուք տարբեր մրցույթների եք մասնակցել, կարելի է նաև Ձեզ մրցութային երգչուհի համարել: Ի՞նչ են Ձեզ տալիս մրցույթները:

-Ինքս ինձ մրցութային երգչուհի չեմ համարում: Մրցակցությունը քեզ տալիս է այլ տեսակի փորձ, հենց դա է շահդ: Դա կարծես ջրի խորքը գնալու պես մի բան լինի, դու պետք է շատ լավ կառավարում ունենաս:

Առհասարակ, որքան արագ ես վեր բարձրանում, այնքան արագ էլ ընկնում ես:

-Միաժամանակ, մրցույթները մեծ լարվածություն են առաջացնում: Չե՞ք հոգնում մրցակցության լարվածությունից:

-Երբ դու գիտես՝ ով ես որպես արտիստ, ինչ ներուժ ունես, չես վախենում մրցակցությունից: Դու ուղղակի անում ես քո լավագույնը և չես մտածում արդյունքի մասին, քանի որ դա չէ իրական պատճառը, որի համար դու այդտեղ ես: Այն, թե որ տեղը կզբաղեցնես, չի որոշում, թե դու ինչ արտիստ ես:

-Կարևորը մասնակցությո՞ւնն է, թե՞ հաղթանակը:

-Կարծում եմ՝ եթե քեզ համար հաղթանակն ավելի կարևոր է, դու կարող ես հասնել դրան, սակայն կորցնել պահը, իրական ճանապարհդ: Եթե մասնակցությունն ես կարևորում, քեզ հետ կվերցնես բոլոր հիշողությունները, փորձը: Եթե այս անգամ հաղթանակի չհասար, այն քեզ մոտ կգա ճիշտ պահին, ավելի մեծ շարունակականությամբ: Չպետք է մոռանանք, որ որքան արագ ենք առաջ գնում, այնքան կարճ է ճանապարհը:

Շարունակությունը՝ ՀՂՈՒՄՈՎ