Ի՞նչ փայտից է պատրաստվում հոբոյը. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է

Հոբոյը փայտե փողային երաժշտական գործիք է: Գործիքի անվանումը գալիս է «haubois» բառից, ինչը ֆրանսերեն նշանակում է «երկար փայտե»: Այն ունի 60 սմ երկարությամբ կոնաձև խողովակի ձև, որը բաղկացած է 3 մասից՝ վերին և ստորին ծնկներից և փողից: Ունի փականային համակարգ, որի միջոցով բացում և փակում են հոբոյի փայտե պատերին փորված 24-25 նվագային անցքերը: Վերին ծունկն ունի կրկնակի լեզվակ և ձայնային գեներատոր: Երբ օդը ներխուժում է, կրկնակի լեզվակ ներկայացնող 2 եղեգի թիթեղները թրթռում են և անցնում խողովակի մեջ, որի արդյունքում ձայն է առաջանում: Ի տարբերություն մեկ լեզվականի կլարնետի, հոբոյն իր երկու լեզվակով առաջացնում է հարուստ մեղեդային և մի փոքր քթային տեմբր: Հոբոյ պատրաստելու հիմնական նյութը աֆրիկյան սև ծառն է:

Երբեմն օգտագործվում են այլ էկզոտիկ ծառատեսակներ («մանուշակագույն» ծառ, կոկոբոլո): Վերջին տեխնոլոգիական նորարարությունը 5 % ածխածնային մանրաթելի հավելումով սևանիստ փոշու հիմքի վրա պատրաստված նյութ է: Նման գործիքը ավելի թեթև է, ավելի էժան, ավելի քիչ է արձագանքում ջերմաստիճանի և խոնավության փոփոխություններին: Առաջին հոբոյները պատրաստվել են բամբուկի և եղեգի սնամեջ ցողուններից: Հետագայում, որպես կայուն նյութ, սկսել են օգտագործել հաճարենու, տանձենու, վարդի փայտանյութը, անգամ օգտագործվել է փղոսկր: 19-րդ դարում հոբոյի վրա անցքերի և փականների քանակի ավելացման հետ մեկտեղ անհրաժեշտություն է առաջացել ավելի դիմացկուն նյութի, որը և դարձել է աֆրիկյան սև ծառի փայտանյութը: Հոբոյի նախնիները եղել են բազմաթիվ ժողովրդական գործիքներ, որոնք հայտնի են եղել մարդկությանը հին ժամանակներից:

Այդ բազմազանության մեջ են հին հունական ավլոսը, հռոմեական տիբիան, պարսկական զուռնան և գայտան: Նման ամենահին երաժշտական գործիքը հայտնաբերվել է շումերական թագավորի դամբարանում և ավելի քան 4600 տարեկան է: Այն իրենից ներկայացնում է լեզվակի մոտ միացած զույգ արծաթե խողովակ: Հետագա շրջանի գործիքներն են եղել մուսեթը, անգլիական եղջյուրը, բարոկն ու բարիտոն հոբոն: Վերածննդի դարաշրջանի ավարտին հայտնվել են շալմեյները, կումգորները և պարկապզուկները: Ժամանակակից հոբոյն իր սկզբնական տեսքը ստացել է 17-րդ դարի վերջին Ֆրանսիայում՝ շալմեյի բարելավումից հետո: Բայց այդ ժամանակ նա ունեցել է ընդամենը 6 անցք և 2 փական: 18-րդ դարից սկսած հոբոյը լայն տարածում է գտել Եվրոպայում:

Այդ ժամանակվա լավագույն կոմպոզիտորները, այդ թվում՝ Բախը, Հենդելը, Վիվալդին, Մոցարտը, Բեռլիոզը, Գլինկան, Չայկովսկին, այն օգտագործել են իրենց ստեղծագործություններում: 18-րդ դարը իրավամբ համարվում է հոբոյի ոսկե դարաշրջան:19-րդ դարում հոբոյը փոփոխությունների է ենթարկվել: Փոփոխությունները ազդել են գործիքի անցքերի և փականների քանակի վրա: Ներկայումս ևս, ինչպես և երկու դար առաջ, անհնար է պատկերացնել երաժշտություն առանց հոբոյի եզակի տեմբրերի: Այն հանդես է գալիս որպես մենակատար գործիք կամերային երաժշտության մեջ, հոբոյը հիանալի է հնչում սիմֆոնիկ նվագախմբում, անկրկնելի է ժողովրդական գործիքների «հարևանությամբ», այն նույնիսկ օգտագործվում է ջազում: Հոբոյը ներկայումս էլ լայն տարածում ունի:

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում